Barbados in t'blauw

Barbados                                                                                     17 maart 2012

Als er één eiland tot de verbeelding van de mensen spreekt , dan is dat wel Barbedos, en ik zou dat niet willen tegenspreken, na een bezoek aan dit natuur paradijs.
De eerste Europeanen die het eiland koloniseerden waren de Spanjaarden en de portugezen, zij troffen er veel bebaarde vijgenbomen aan en noemden de plaats " LOS BATBEDOS", de bebaarden, en zo ontstond de huidige naam.
Niettegenstaande de Britten het eiland bezetten gedurende meer dan 300 jaar, hebben ze aan de naam niets veranderd, voor de rest werd alles verengelst, men waant zich bij momenten ergens in een of ander Engels stadje, compleet met de oude rode telefoon cellen die er nog steeds worden gebruikt.
Oorspronkelijk werd Barbedos bewoond door de AROWAKKEN indianen, die er als slaven werden gebruikt door de kolonisten, maar zij zijn er allemaal uitgestorven door mishandeling, ontbering, hard labeur, Europese ziekten waar zij niet tegen bestand waren en de vele zelfmoorden, omdat zij niet konden wennen aan het misbruik en de uitbuiting van de Spanjaarden, die er een schrikwekkend bewind voerden.
Nadien werden zij vervangen door Afrikaanse slaven.
Hun nakomelingen vormen heden het grootste deel van de bevolking (250.000)
Er heeft ook lang een Joodse kolonie bestaan, die in hoofdzaak bezig was met het verwerken van suikerriet, geliefd en geprezen door hun vakkundigheid.
Uit dat tijdperk dateert ook de Joodse synagoge en de resten van windmolens door hen gebruikt.
BRIDGETOWN ontleende zijn naam aan een oude Indiaanse brug die de eerste kolonisten er aantroffen en ook die naam is behouden gebleven.
Het is de huidige hoofdstad met 80.000 inwoners, meteen ook de grootste gemeente.
Een rivier "CONSTITUTION genaamd, verdeeld de stad in twee delen.
Zaterdag morgen 9 uur en een temperatuur van 28° Celsius, behoorlijk warm, later op de dag nog warmer, vertrekken wij op pad, te voet, want we willen eerst de stad bezoeken om de grote warmte voor te zijn.
Langs de mooi aangelegde boulevard, die van de haven naar de stad loopt, met een goed onderhouden wandelpad en tropische planten, alvast een goed begin.
De boulevard loopt lands de zee, zodat de zeewind ons aangename verkoeling bezorgt.
Onbewust lopen wij de vismijn binnen, daar heerst er drukte, de vissers komen er toe met hun vangsten en onmiddelijk begint de handel, daarna het afwegen,het kuisen en versnijden van de vers gevangen vis, alles gaat snel en op een aanvaardbare hygienische manier.
Eén groep werklui houdt zich bezig met het bewerken van de vliegende visjes, die wordt in massa aangevoerd en maakt ook het hoofdbestanddeel uit van de voeding der arme bevolking.

We hebben bewust de souvenir winkeltjes gemeden, en komen nu in de stad aan, waar we geconfronteerd worden met de meest luxueuze winkelketens, die wij nota bene hier ook hebben.
Er zwerft heel wat vuil rond in de straatgoten, en dat ontsiert voor een groot gedeelte de stad.
Maar er zijn ook mooie historische gebouwen en die liggen er heel kort bij mekaar.



Het parlement is een prachtig gebouw met vooral Britse looks, er is zelfs een heuse mini BIG BEN bij aangebouwd.

Vervolgens kuieren wij langs HARDFORD CHAMBERS, naar verluidt, het oudste gebouw op Barbedos.
De overdekte markt is ook vlakbij, maar reeds enkele straatjes ervoor, staan de mensen reeds opgesteld, gewoon op de stoep,om hun tuingroenten en fruit aan te bieden, zomaar in volle zon, terwijl diegenen die in de overdekte markt hun stalletje hebben, kunnen genieten van de schaduw, maar het is dan ook zaterdag, de voornaamste marktdag, vandaar het grote aanbod.



In de overdekte marktplaats lopen allerlei markante figuren rond, zii zorgen met de kraampjes, het fruit en de groenten, voor de plaatslijke folklore, alhoewel de Rasta mannen zich niet makkelijk van dichtbij laten fotograferen, dan maar van ver geprobeerd hé?
Dan slenteren wij terug naar het centrum, waar een mooi fonteinenpark is aangelegd, destijds voorzag het de plaatselijke bevolking van drinkwater, jammer genoeg, vandaag staat alles droog.



Vrijheids standbeeld met op de achtergrond een gedeelte van het fonteinpark.



De ST MICHAÊLS KATHEDRAAL met zijn rood dak is een mooi gebouw, normaal opengesteld voor bezoekers, nu gesloten wegens honderhoudswerken.

Bij het standbeeld van LORD HORATIO NELSON, onderhandelt een jong Brits koppel met een taxichauffeur over de prijs van een eiland tour, wij worden meegevraagt om de kosten te dekken en we stemmen toe voor de prijs van 25$ per persoon.
We zullen daar later geen spijt van kijgen, want Simon heeft een mooie en confortabele taxi, met airco, en dat stellen we op preis.
Al gauw gaan de gesprekken over Cricket, en als Simon mij vragen begint te stellen over onze cricket ploeg, moet ik hem eerlijk bekennen dat ik van cricket niets afweet, en zelfs nooit een echte match gezien heb, zelfs niet op TV.
Met wijd opengesperde ogen en mond staart hij mij aan, hij neemt het mij bijna kwalijk, en beweert dat hij niet zou kunnen leven zonder cricket.
Ondertussen genieten wij van de natuur, want in en om Bridgetown zijn er erg mooie bloemen en struiken aangeplant.

merkwaardige klimplant die een boom als gastheer gebruikt.

Simon toont ons een FRANCHIPANE boom in bloei, getooid met een regen van bloemen, een lust voor het oog, maar het merendeel van de bloemenpracht komt toch van de Bougainvilles en de Climatis die met hun talloze varieteiten, het kleurenpalet verrijken.

De Caraîbische zee is hier zeker wel het blauwst, zo blauw, dat men zich bij momenten afvraagt of het allemaal wel echt is






Even pauzeren om te poseren.

Dat blauw wordt alleen maar onderbroken door de fel getinte vissersbootjes en de witte zeilen van de plezierboten, die er in ronddobberen als in het water gevallen insekten.

Simon stopt aan een plaatsje langs de weg, waar men vrij mag baden in zee, er zijn zelfs kleedkamers,stortbaden en toiletten voorzien, vlakbij is er een bushalte en ik maak de bedenking; als je echt lang moet wachten, belet niemand je een verfrissende duik te nemen.
Zo komt de gewone mens ook eens aan zijn trekken, maar er zijn op Barbedos meerdere vrije stranden



De WEST KUST is ontegensprekelijk de mooiste van Barbedos en ook de wegen er naartoe,zijn de beste, dat komt omdat ze leiden naar de meest luxueuze hotels, met ronkende namen zoals: ROYAL WEST MORELAND, SUGAR HILL CLUB, APE HILL CLUB en om niet te vergeten, SANDY LANE, waar op 5 oktober 2004, TIGER WOODS huwde met ELIN NORDEGREN.
Het loont beslist de moeite om op Google eens te gaan kijken naar de foto's die deze resorts daar vrijgeven, een interressante bezigheid als het hier regent.
Het zijn stuk voor stuk juweeltjes van verblijven, jammer genoeg alleen betaalbaar voor de "happy few", zo'n resort is even groot in oppervlakte als een doorsnee dorp hier te lande.
Ze hebben meer dan één golf court en daarnaast privé haventjes en enorme zwembaden, hun stranden zijn vast de mooiste van Barbedos.
De toegangen tot al die luxe is dan ook zwaar bewaakt,ook wij geraakten niet verder dan een inkijk in de prachtig aangelegde dreven, waar de mooiste boomsoorten en palmbomen werden aangeplant.



SUGAR HILL CLUB



ROYAL WEST MORELAND



APE HILL CLUB



Vakantiehuizen te huur



In die omgeving groeien nog zeer oude MAHAGONIE bomen, het harde rode hout, door CHIPPENDALE geliefd om zijn wereld beroemde meubelen te vervaardigen.
Het paleis van de presidente, gelegen in een mooi park, ligt er vlak om de hoek.
Als je onderweg groepjes mensen ziet staren in de bomen, dan verschuilen zich daar vast en zeker aapjes in, maar de slimmerds gebruiken hun talent om de mensen om de tuin te leiden en laten zich pas zien als ze een aangeboden banaan kunnen meegrabbelen.
Ook zij werden destijds uit Afrika ingevoerd, maar voelen zich hier best thuis.
Simon, ik ken zijn familienaam niet,( maar ik denk dat het cricket is, want hij kan er niet van zwijgen) toont ons de oudste (Anglikaanse) kerk van Barbedos, ST JAMES genaamd.
Telkens er prominente personen naar Barbedos komen, worden zij naar deze kerk begeleid., zo ook MRS CLINTON in functie als minister in 2010



De kerk St JAMES krijgt een niet prominente bezoeker.(ik)



Binnenzicht vd kerk.



Achter de kerk, een dreef met pittoreske bomen.

Vervolgens stijgen wij naar de hoogste top van Barbedos, daar is het minder heet dan beneden, we treffen er een kudde bruine runderen aan,ik denk bij mezelf; allemaal prijsbeesten.
Ze grazen er vredig naast een grote waterplas, die hen en ook de golf courts van water voorziet.



Die runderen zegt Simon, voorzien de top hotels en restaurants van beef.

Zelf kunnen de BARBADIANEN zich weinig vlees permitteren, laat staan beef, maar deze mensen zijn best tevreden met hun portie vliegende vis, hun belangrijkste bron van voedsel, aldus Simon.

Bij een uitkijkpost hoort een kraampje met verfrissingen, en dat ontbreekt ook hier niet, de Caraîbische muziek golft ons tegemoet en de ober roept reeds van verre Heineken?
Daarop maak ik die man duidelijk dat wij Belgen zijn, dus bier kenners, en dat wij bij voorkeur het plaatselijk product verkiezen te proeven, de man is verrast, maar vooral vereerd.
Met een brede smile komt hij aandragen met twee flesjes "Light Beer", 3$ each Sir!
Real Barbedos beer Sir!
Maar ik vraag hem toch om een beker, want een flesjes drinker zal ik nooit worden.



Het was een heerlijk biertje.

Dan volgt de oversteek van de West Kust naar de Atlantische kust, dwars over het eiland, langs fruit plantages en veel groen, om even halt te houden op een hoogte met zicht op de Oceaan.
De nevel maakt het uitzicht wazig.



Op de achtergrond de oceaan, terwijl een nieuwsgierig schaap ons gade slaat.

De terugtocht naar de stad loopt langs de woonwijken van de kleine man, hun huisjes zijn aan de kleine kant, maar sommigen maken er toch iets moois van.
Men ziet hier groepjes mannen sleutelen aan auto's, blijkbaar een veel beoefend hobby, maar de wrakken stapelen zich op naast de huizen, dat ontsiert de natuur, maar planten en bloemen nemen toch hun eigen plaats in, zelfs tussen de wrakken.
Dronken keren wij terug naar Bridgetown, niet van dat biertje, maar van het aanschouwen van deze overweldigende natuur.
Daar nemen wij afscheid van Simon, want die moet nog ergens naartoe, waar naartoe denk je?
Wel het is zaterdag en er is een wedstrijd cricket, de rest kan je wel raden.

Er zijn op Barbedos nog zovele dingen te beleven, halverwege het eiland is er een grotten complex, waar de rivier nog doorheen loopt, het noemt HARRISONS CAVE en het is sinds 1981 open gesteld voor bezoekers, die kunnen 2 km gallerijen, met talrijke aftakkingen bezichtigen, en omdat Barbedos géén vulkaan eiland is, bestaan de rotsmassa's in de grotten uit koraal stenen, hier gesierd met stalagmieten en stalagtieten uit kalk en mineralen.
Elke denkbare soort watersport kan men hier beoefenen, naast zwemmen, vissen, duiken, surfen, snorkelen, met de catamaran de tropische vissen bekijken, tot zwemmen tussen de schildpadden, waar dan wel een aardig prijskaartje mee gemoeid is, alles is mogelijk

We wandelen nog naar QUEENS PARK, waar men destijds allerhande boomsoorten heeft vergaard, die schijnen wel te lijden onder de hitte, ook de fonteinen staan er droog.
Men kan er ook een gallerij bezoeken, maar de slordige gevel kan ons niet bekoren tot een bezoek.



De Queens gallerij.



Bomen in het park






De kiosk die voor schaduw zorgt.

De meest bekende inwoner van Barbados zijn we niet tegen gekomen, dat is RIHANNA, misschien een andere keer?

Barbados, van uit de hoogte gezien, gehuld in een reusachtige blauwe mantel, je bent onvergetelijk!

Met groeten van Camille
 

Reisverhaal ingestuurd door Camille Hansoul () op 04-06-12 (ID 1303)