SeniorenNet

[Silver Wolf]

Hogerop schreef ik over een Euthanasie-kliniek in Den Haag.

In een bekend blad voor radio & TV (van deze week) staat op blz. 42 een hoopgevende brief van prof.dr. Distelmans (een ook door mij erg gerespecteerd man).
Die brief volledig citeren is nogal omslachtig, maar het komt erop neer dat en sedert 13-12-2011 ook in België terecht kan met onbeantwoorde euthanasievragen. Het is een initiatief van de V.U.B. en de Univ. Gent samen met academici van de KUL en de Univ. Antwerpen.
Meer INFO op http://www.ulteam.be/

ULteam, Uitklaring Levenseindevragen-team, is bedoeld voor patiënten (en hun familie) met vragen rond hun levenseinde. Dit team kan geraadpleegd worden wanneer men nergens anders terecht kan.
Wie : interdisciplinair team: palliatieve arts, psychiater, psycholoog, sociaal & psychiatrisch verpleegkundige, levensbeschouwelijk begeleider, oncoloog, jurist, pediater, ...
Hoe : enkel op afspraak
Waar : ULteam, J. Vander Vekensstraat 158, 1780 Wemmel
Contact :
tel 078 05 01 55
info@ulteam.be
www.ulteam.be

Ik citeer dit om hopelijk mensen met vragen te helpen.

SW

[Mathieu]

Ik kan er heel goed inkomen en me inleven in een deel van deze verhalen. Maar elkeen moest daar zelf de vrije wil over krijgen en de huisartsen, die de volledige dossier ook kennen, moesten daar veel meer vrijheid in krijgen. Elkeen heeft , volgens mij, het recht zijn leven te beeindigen, zeker als er geen vooruitzicht meer is op medisch vlak en de persoon in kwestie niets doet dan letterlijk en figurrlijk afzien. En dan neem ik voor een aantal jaren het voorbeeld van mijn eigen moeder. Bijna 90 jaar en ze werd ontslagen uit het ene ziekenhuis gezien er niets meer aan te doen was ( volledig verkankerd)e nze toch maar 3 weken meer te leven had. Ze werd dan in afwachting van de RVT afdeling nog eerst in een ander ziekenhuis gelegd dichter bij huis. Haar leven was dus daar in dat hospitaalbed te liggen zonder ook nog maar iemand te kennen, kende haar eigen kinderen niet meer maar wel mijn eega tot het laatste moment. Babbelen ging haast niet meer en ze leefde dus, nog steeds met helse pijnen ( aan haar zelf te zien), enkel en alleen op méér dan dubbele dosis pure morfine en dit tweemaal per dag. En dit heeft zo nog 13 maanden geduurd. Is dat dan een leven en moet mijn moeder daarvoor haar hele leven zo hard gewerkt hebben om dat te moeten meemaken op dergelijke ouderdom. Dus kom mij niet af met het gezegde : dat is haar leven geweest, want dat is flauwe zever. En voor dergelijke patienten moest er iets bestaan zoals : drie dokters die in eer en geweten beslissen wat er nog mogelijk is. En als dat nihil is de patient gewoon, zonder de familie ook maar te verwittigen, 's nachts een spuitje geven opdat ze van hun lijden verlost zijn. En de morgen nadien de famiolie op de hoogte stellen dat ze in de loop van de nacht ontslapen is. In mijn ogen veel beter dan maanden nog te moeten afzien, zonder dat ook maar enige oplossing voorhanden is.

[Silver Wolf]

Beste Mathieu,

Met toenemende ontroering, heb ik jouw schrijnende relaas gelezen.
Deels ook omdat ik mijn eigen moeder - al op haar 71ste - (na meer dan een jaar vergeefse strijd tegen kanker) - heb moeten laten gaan.
Wel heb ik moeten opboksen tegen dokters, die nog wat experimenten uit hun hoed wilden toveren.
Of was het alleen om de ziekenkassen te plunderen ?
Het toedienen van morfine is niet enkel pijnstillend, maar tegelijk dodelijk.
Dus passen die dokters dan ook euthanasie toe, maar op een schijnheilige en mensonterende wijze.

In juni (1993) stapte ik voor het laatst, met mijn strompelende en gebroken moeder aan mijn arm, langs de zee. Na haar terugkeer (thuis) volgde een onnodige en nutteloze martelgang van zinloze behandelingen, tot ze enige maanden later volledig was weggekwijnd.
Mijn enige troost was en blijft, dat ik haar zo goed en zo kwaad mogelijk heb proberen te begeleiden.
De verbittering over de onrechtvaardige behandeling is nu wat weggespoeld.
Maar ikzelf zal er alles aan doen, om zélf te beslissen wanneer het (voor mij) welletjes is geweest.

SW

[chaca]

Een dier laten lijden wordt beschouwd als "onmenselijk".
En een mens laten lijden .... ???

[gerarda]

Goed dat hierover regelmatig iemand zijn mening schrijft. Hopelijk zal men dan eens ernstig beginnen luisteren naar de mensen.

[tokkio]

Ik vraag mij af wie er over MIJN leven kan beslissen?
Ook mijn Moeder heeft nog 2 jaar in een rusthuis gelegen, met als enige activiteit ademen,en naar het plafond kijken en soms, als ik mij over haar boog vragen"waarom mag ik niet sterven?"
Uw Moeder heeft een sterk hart was alles wat de dokter wist te vertellen,alhoewel men middelen genoeg heeft om waardig te sterven wilt men dat men afziet tot het hart het begeeft, of als men heel veel geld heeft,men wel een middel en antwoord heeft (zie Hugo Claus)
Zoals Moeder heeft afgezien(Moeder is 96 jaar geworden) ,dat wens ik niemand toe,dus waarom zou ik geen zelfdoding mogen doen,wettelijk ,waar en Wanner ik wil.
En nee ik geloof niet in welke God ook,na dit leven is en niets meer.

[Silver Wolf]

Wie toch nog met vragen zit, wil ik deze link nog eens meegeven

http://www.leif.be/

Ps.: Momenteel blijft er wel een struikelblok voor Alzheimerpatienten.
Omdat eens er die ziekte bij hen is vastgesteld, ze als wilsonbekwaam worden beschouwd.

Uiteraard alle respect voor ieders eigen zienswijze.

Ikzelf beschouw mijn leven enkele als dat blaadje aan een reuzegrote boom.
NIET als de boom zelf, zodat ik er vrede mee kan hebben wanneer mijn blaadje valt.
Na mij zullen er telkens nieuwe bladeren aan die boom komen.
Wij mensen zijn het doorgeefluik van ons DNA.
En de volgende generaties zullen dat wel verder zetten, wanneer wij er niet meer zijn.

Silver Wolf

[Silver Wolf]

Ik heb intussen iets bijgeleerd over "euthanasie".
Vroeger dacht ik, dat een leven in een RVT als bejaarde mét Alzheimer uitzichtloos zou zijn (voor mijzélf...)
Intussen heb ik een document (van Zembla) op NOS-TV gezien. En dat gekoppeld aan de ervaringen van mijn eigen wekelijkse bezoek in een RVT, waar demente bejaarden wonen.
Het ene geval is het ander niet!
Maar ik zie heel wat mensen, wiens mogelijkheden beperkt zijn door de ziekte van Alzheimer. Maar tegelijk werden daardoor ook hun verlangens én verwachtingen gereduceerd .
Zodat zij mét hun beperking een voor hen zelf nog relatief bevredigend leven kunnen leiden. Mogelijk moet men zoeits terugkoppelen naar de houding die we als volwassenen tegenover peuters en kleuters aannemen.
Met hun nog niet volledig ontwikkelde verstand, leven zij ook in een eerder begrensde wereld en zijn daar (voorlopig) gelukkig mee.
Het grote verschil is natuurlijk, dat het voor die kleine kinderen een beginstadium is en voor de ouderen een eindfase.
Van heel wat bejaarden wordt dan ook gezegd dat ze (terug) een beetje kinds worden.
Nu lijkt het wel verstandig om ons eigen oordeel niet eenzijdig te toetsen aan hetgeen wij zelf geestelijk aankunnen en nog verwachten.
Want er zijn meer soorten geestelijke en fysieke handicaps, die voor de betrokkene(n) zelf nog een menswaardig perspectief kunnen bieden.

SW

[gerarda]

Silver Wolf Ik heb het artikel dat u hoger op geschreven hebt met de mogelijkheden in België voor euthanasie toe te passen opgeslagen. Zoals ge al wel weet interesseert het mij enorm. Ik wil hier nog niet weg voor het ogenblik maar van zodra ik niet meer zelfstandig voor mezelf kan zorgen mag het voor mij gedaan zijn. En dat andere mensen daar anders over denken heb ik zeker respect voor , maar voor mezelf vind ik dat niemand anders (dokters dus ) eerst eens moet denken of het nu al moet of er beter nog moet gewacht worden als ik besloten ben het aards paradijs te verlaten.
Dus vind ik dat alleen ik daar over te beslissen heb. Ik zou het mooi vinden als ik voor een of andere reden niet meer voor mezelf kan zorgen ik kan afscheid nemen van mijn familieleden.Misschien wel triestig maar bij een gewoon overlijden is het ook triestig. En als iemand die wil uit het leven stappen en ze worden tegengewerkt en hangen zichzelf dan op is dit al veel triestiger voor de nabestaanden.
Ik moet zeggen moest ik nu de zekerheid hebben dat ik kan beslissen zou mijn leven zeker nog aangenamer zijn. En ik zou zeker zolang mogelijk willen proberen om te blijven.

Ik hoop dat er hier nog veel mensen met dezelfde mening dat nog komen verkondigen.

Vriendelijke groetjes gerarda

[Silver Wolf]

Ik begrijp Gerarda natuurlijk 100%.
Maar nadat ik (recent) de uitzending over euthanasie op NOS-TV zag, werd ook duidelijk gesteld door de minister van volksgezondheid, - die mee de relatief liberale euthansie-wetten had goedgekeurd -, dat men een dokter iets wettelijk kan toelaten (zodat hij dan daarna ervoor niet strafrechterlijk kan vervolgd worden). Maar men kan geen enkele arts verplichten, om iemand te helpen zichzelf te doden.

Ik zag ook al twee TV-documentaires over euthanasie in Zwitserland. In het ene geval een vrouwelijke Britse dokteres en het andere een relatief jonge Franstalige man (met hersentumoren). Erg aangrijpende televisie.
Doch daar werd wel medische = bevoegde assistentie verleend, maar de patient moest zichzelf het dodelijke middel toedienen.

Een goede raad;
Wie een huisarts heeft, kan altijd heel vertrouwelijk polsen, wat de houding is van die arts t.o.v. euthanansie.

Tenslotte wil ik nogmaals terugkomen op de heel persoonlijke visie, die eenieder heeft op de eigen normen voor een leven, dat nog menswaardig kan genoemd worden.
Vooral bij nog niet al te zwaar dementerende bejaarden is het merkwaardig om vast te stellen, dat hun eigen verwachtingen mee zijn gekrompen met hun beperkter geworden denkvermogen. Zodat zij nu eenmaal relatief "gelukkig" verder functioneren in een hetgeen gezonde mensen als te minderwaardig zouden beoordelen.

SW (Carpe diem )

[luz]

Martinvg is terug met zijn plantjes bezig, hij heeft blijkbaar toch terug een beetje plezier in het leven gevonden.

[illusie]

Professor Rik Torfs heeft goed werk geleverd in de senaat betreffende het dossier palliatieve zorgen en euthanasie. Zijn ontslag als senator is een groot verlies voor de politiek en voor CD&V. Hopelijk wordt hij rector van de universiteit Leuven en kan hij daar wel de vastgeroeste structuren doorbreken. Taak en opdracht waarin hij niet geslaagd is bij de CD&V en ACW. We duimen dus voor Torfs als rector van Leuven.

De hoorzittingen in de senaat betreffende euthanasie ontgoochelen. Altijd dezelfde mensen worden daar uitgenodigd die dan hun gekende liedje komen zingen.

Nochtans de laatste tien jaren is er zeer veel studiewerk verricht over de zorg bij het levenseinde, door jonge wetenschappers: artsen, juristen, psychologen etc.

bv. dr. jur. E. Delbeke
http://www.intersentia.be/Files/Books/Inhoudstafel/9789400002883.pdf

bv. het MELC consortium
http://www.aspeditions.be/files_asp/PALLIA437E/Inhoud.pdf

Hopelijk zal de publieke opinie die wetenschappers steunen en niet de bisschoppen ...

[Josette*]

Wij hebben beiden onze papieren gereed indien het nodig zijn zou.
Om de 5 jaar moeten die hier in België verlengt worden.

Ik wil niet als een kasplant of uitgemergelde van kanker doodgaan.
We hebben al genoeg vrienden op die manier afgegeven!

Als ik naar mijn vader kijk in het rusthuis kom ik telkens ziek buiten, neen
niet met ons!

Maar iedere heeft daar zijn gedacht over en alle respect voor ieder die een ander idee erover heeft.

[illusie]

[Klaartje]

Bekijk eens :

www.leif.be
met "Leif-kaart"

Informatieboekje te verkrijgen bij de apotheker :

een aanrader volgens onze huisarts !!!