SeniorenNet

[tina316]

Gerarda ik haal ook graag de herinneringen op hoe pijnlijk het soms ook is om die foto's te bekijken en natuurlijk het verdriet dat in alle hevigheid boven komt voor wat er niet meer is
Omdat oma-c zei dat ze de haag aan het snoeien was ,dan ben ik gisteren ook wat in de tuin bezig geweest ,maar ik was zo verdrietig dat ik een heleboel planten de grond uitgerukt heb We deden dat altijd samen en ik weet niet wat ik ineens kreeg ,maar de planten moesten het bekopen Arnold zou misschien boos zijn maar ook gelachen hebben als hij me zo bezig zag Mijn handen en armen staan vol krassen van de rozen ,ik heb het maar gevoeld s'avonds Ik moet die puinhoop die ik heb gemaakt nu ook nog opkuisen maar heb geen fut Mijn neef kwam dan ook nog op bezoek en vroeg of er een bom in de tuin was gevallen ,ik kon alleen wenen en zei arnold was er niet om te helpen Soms word alles me teveel en ik huil ook weer elke dag Ik weet het soms niet meer dus je ziet zo sterk ben ik nog niet en zo goed doe ik het ook niet ,al probeer ik wel het zo goed mogelijk te verbergen voor mijn omgeving want die verstaan het toch niet Als ze vragen hoe gaat het met je dan zeg ik goed al word ik vanbinnen verscheurd van verdriet En de winter die sombere en donkere dagen daar ben ik nu al bang voor oma-c en rudy De kerstperiode zou ik het liefst van de kalender zien verdwijnen We hadden altijd zoveel plezier ,een echte boom gaan uitkiezen ,samen versieren ,ons sneeuwdorpje zetten waar misty zich dan installeerde snachts en s'morgens kon ik her beginnen,het was hier een echt kersthuisje Jullie zien het ik wil wel sterk voorkomen maar het lukt nog niet zo ,en die arme planten in de tuin kunnen er ook niets aan doen dat arnold er niet meer is

groetjes martine

[tina316]

 

  Arnold trok er een foto van en had veel pret als ze dat deed Hij zei altijd ewel de verschrikkelijke sneeuwman was op bezoek

[Oma-C]

Dag tina,
Ik lees net jouw verhaal van de tuin... en de kerst-herinneringen..
mooie foto trouwens..
Maar niemand verlangt van jou dat je zo sterk bent..we wensen
jou wel sterkte en daar bedoelen we mee dat je alles
moet leren onder ogen zien..
Dat je alles moet leren aanvaarden, dat je nu alleen verder moet...
Aanvaarden dat jouw lieve Arnold niet terug komt.. en dat dat zo bijft...

Ik weet dat het héél hard is en hartverscheurend...ja, maar het is zo..
Maar we eten ook dat je nog niet zonder tranen kan
en dat je nog héél ongelukkig bent, da's nogal wiedes
Het kan nu nog niet beter zijn.. dat is nog veel te vroeg..
je moet gewoon de tijd nemen om alles een plaatsje te geven
en te wennen aan het alleen zijn.. en alles zelf te leren plannen
en uitvoeren.. en dat is harde arbeid, daar wordt je erg moe van
en je wil het nog niet geloven..
Dat is het eerste wat je nu moet doen..:
sorry...we zeggen altijd "moeten doen"
maar dat is net verkeerd.
We weten dat er niks moet en dat alles mag...
maar proberen te aanvaarden en te denken: ik gaat wel verder..want Arnold zou het zo gewild hebben..
En dat is helemaal niet gemakkelijk.!!

Ik heb eerst na 3jaar mijn inzinking gekregen ik wou
ook sterk zijn en niks laten zien.. zelf alles kunnen en niet klagen.
en niks aan iemand vragen.. Ik heb mijn hele huis toen
geschilderd en behangen en gewerkt tot ik lettelijk door
de knieën zakte ....en met een onbedaarlijk huilbui
in de auto gestopt werd ...de kinderen brachten mij naar de dokter
die helemaal niet verwonderd was, hij had me bezig gezien ..
ik had niet de tijd genomen om te rouwen en dat was het resultaat...

Ik was heel diep gevallen en geraakte niet meer uit die put.
met de nodige paardenmiddelen heb ik bijna 14 dagen
aan één stuk in bed gelegen én geslapen. Als een beer..

En ik kon van voor af aan beginnen..leren aanvaardan en leren
iets vragen wat ik zelf niet kon...aan de buren en de vrienden...
en huilen tranen met tuiten heb ik gehuild
en dat eerst 3jaar na het overlijden...

Je mag je verdriet laten zien en het niet 'opkroppen'
mensen mogen weten dat je verdriet hebt...Dat is toch normaal hé??
Ze zouden het pas raar vinden dat je géén verdriet had..

Lieve Tina niks forceren... na 3-4maanden kan je niet alles op een
schabke leggen en zeggen : het is over... dat bestaat niet..!!

Kijk naar Helena die is een jaar alleen en kan het nog bijna niet aan
en dàt is heel normaal, de ene mens heeft méér tijd nodig dan
een ander..maar dat kan je niet in jaren of maanden uitdrukken
Dat voel je zelf als het beter wordt... jij kan al aan anderen
een troostknuffel geven... en dàt is een stil begin...
Het kan alleen maar voetje voor voetje vooruitgaan...
onthou dat goed....

Een lieve groet een een knuffeltje... en huil gerust,
" tranen wassen de ziel en verdunnen het verdriet,"
maar het heeft héél veel traan-water nodig .. !!
denk niet dat je abormaal bent... nee, nee.. je bent juist héél normaal...
Dag Tina, tot morgen...

[falcon1]

Lieve Tina,

ik kan je alleen maar op het hart drukken dat hetgeen OmaC nun geschreven heeft fantastisch mooi is, maar helaas ook de bittere waarheid!
Ik bewonder steeds de accuraatheid van wat ze schrijft!!!!
En die bom die in je tuin is ontploft is geen nieuw gegeven... Ik heb dat ook gehad... Het ging gewoonweg niet meer... Op een gegeven moment was ik ook kapot van verdriet... zag het niet meer zitten... dagen heb ik er bij zitten wenen! Maar na verloop van tij heb ik mezelf toch herpakt.
Inderdaad, je moet het niet onderschatten wat je meemaakt... dat hebben Gerarda, Helena en OmaC ook meegemaakt.
Zelfs na jaren heb je soms nog een terugval... Waarom... niet te verklaren...
Waar ik wel heel erg van geschrokken ben is de foto die je plaatste van Arnold... Ik zal je zeggen waarom... Hier enkele foto's van vorig jaar in De Panne...
 

 
Onze Plush... die geniet van het kerstdorp...
 

 
Veel gelijkenis hé...
Maar je moet zeker die traditie in ere houden... voor Arnold en jezelf! Desnoods helpen we je wel!
We begrijpen zeker wel je verdriet, maar je moet nu vooral voor jezelf zorgen, op je eigen tempo!
OmaC, Gerarda , Helena en Dewill hebben ook die moeilijke periode doorgemaakt. Natuurlijk is het voor iedereen anders. Maar je zal er toch doorheen moeten. Alles is nog zo vers gebeurd voor jou. Maar we helpen er jou wel door heen!
Vergeet vooral niet...
" tranen wassen de ziel en verdunnen het verdriet,"
We wensen je nog een fijne avond...

Liefs,

Veertje en Rudy

[Oma-C]

Ja Tina en falcon heel raar is dat..
Mijn man is al van in maart 20jaar geleden heengegaan en ik heb
hier een vakantie-video van toen we nog samen op vakantie
een bergwandeling deden met vrienden .
Wij waren fervente bergwandelaars, stappen en zingen
(vandaar de "berg-vagebonden")

En nu kan ik die video nog altijd niet bekijken...
een klein stukje ....ja...en als ik die stem weer hoor
dan komen de waterlanders weer terug...
raar maar waar.. dat blijft moeilijk .. zelfs met de kinderen erbij..
Die gaan ook lopen dan.. die pijn zit zo diep hé.. niet te geloven.
Het blijft een stuk van je leven... onmiskenbaar.

Sterkte een knuff en tot zondag..morgen ga ik met de buurvrienden
naar "Trammelant" in De Haan a zee.. tot later.

[tina316]

wij gingen ook elk jaar naar trammelant in den haan oma-c Jij pept mij altijd op Maar hier durf ik mijn verdriet niet meer te tonen soms doe ik het wel als ik weer eens instort ,maar het is of de mensen rond mij bang geworden zijn van me en dat maakt het dubbel moeilijk alleen met mijn vriendin en neef kon ik mij nog laten gaan ,maar vrijdag was mijn neef hier en zei dat hij liever had dat ik niet meer zou wenen en praten over wat gebeurd is met arnold als hij kwam omdat het pijn doet ,ja wat moet ik dan zeggen ?? hij was tenslotte mijn man en leefde elke dag bij mij

Jullie begrijpen wat ik meemaak omdat er velen hier hetzelfde hebben ervaren en hier kan ik vrijuit zeggen hoe ik mij voel niemand neemt het me kwalijk en tracht raad te geven en te vertellen hoe het bij jullie is gegaan ,dat ik niet alleen ben
Hier voel ik mij verloren en verlaten door iedereen om mij heen en dat doet dubbel zoveel pijn
En ik ben een persoon die heel erg meeleeft met anderen al ken ik ze niet persoonlijk zoals wat riekske nu moet meemaken en de onzekerheid waarin ze leeft
En als ik dan tegen sommigen vertel van senioren net moeten ze lachen ,ja ik vind dat helemaal niet om te lachen en ben blij dat er mensen zijn ,al kennen ze mij niet persoonlijk die mij steunen en troost bieden in mijn verdriet en weten wat ik nu meemaak

En rudy de witte kerstman heb ik ook die zit aan de andere kant op mijn schouw Arnold probeerde vlug alles te verdoezelen dat misty in het sneeuwdorp had gelegen maar hij kon toch niet zwijgen en zei het dan toch ,hij moest altijd zo lachen omdat ze dat deed en ik was soms zo boos
Ik weet dat het zwaar zal zijn alleen achter te blijven en aanvaarden kan ik nog steeds niet dat hij er niet meer is

Elke dag lijkt me zwaarder te dragen
Had ik mijn katten niet dan was ik hier zeker niet gebleven en was al lang bij arnold
Maar ik weet ook dat ik een schop in mijn kont zou krijgen van hem als ik daar aankwam ,maar hij zou het ook verstaan want hij weet dat het heel zwaar is voor mij om alleen achter te blijven met de beperkingen die ik heb
Ik wil zoveel mogelijk doen hier in huis ,maar er komt niets van terecht omdat ik zo moe ben en me dan afvraag voor wie ik het zou moeten doen ,het kan me echt niets schelen hoe het eruit ziet Arnold noemde me soms een kuis maniak en nu pppffff het is erg hoe een mens zo kan veranderen in zo'n korte tijd
Ik ga nu proberen slapen heb al een slaappil genomen om 23 uur maar dat werkt niet Vorige nacht ook bijna niet geslapen stond mijn ramen te wassen in het donker ,de auto's die passeerden dachten waarschijnlijk dat er een gek ontsnapt was


groetjes martine

[gerarda]

Tina ik moet Oma-c bedanken zoals Rudy ook zegt al wat ze zei is wat wij ook wilden zeggen , maar ze heeft het prachtig uit gelegd. Ik wil er wel nog bij zeggen. Ik had ook willen mee vertrekken met Marc natuurlijk doet ge dat niet zo snel zodat ge toch nog eens nadenkt. ge laat mensen achter die u dierbaar zijn. Daarom niet altijd je kinderen , vrienden zijn ook dierbaar. En zelfs indien ik zou meegegaan zijn met hem , dan zag ik hem ergens anders toch ook niet. Dan kunt ge best hier nog wat van uw leven maken en genieten van de aangename dingen dat ge met hem gehad hebt.
Geleidelijk aan zal dat verdriet (niet verminderen) maar draagbaar worden.
Geniet van uw vrienden ,uw katjes en ge zult wel nog nieuwe contacten tegenkomen , maar dan moet ge er wel iets voor doen en onder de mensen komen.
Ik begrijp dat ge nog veel weent op dit gebied ben ik anders eens dat ik onder de mensen ben ween ik zo gemakkelijk niet meer en kan ik zelfs gewoon praten over Marc, maar ja iedereen is anders ik ben liefst alleen met mijn verdriet. Maar dat zal van u ook wel verbeteren, en iedereen moet dit maar begrijpen. En als u vrienden of familie niet graag hebben dat ge over Arnold praat , wij zijn er nog om eens te vertellen dat ge hem mist.

Ik wens u een aangenaam week end in het mooie Oostende


groetjes gerarda

[falcon1]

Lieve Tina,

je hebt het nog verschrikkelijk moeilijk hé. En het is niet abnormaal hoor.
Wat je zegt van een geliefde willen achterna gaan... Ik denk dat we het allemaal wel hebben meegemaakt. Soms wordt je verdriet té groot en te moeilijk om dragen.
Maar zoals Gerarda zegt, toch is er nog iets of iemand die je nodig heeft! Al zijn het maar je katten...
Ook die vermoeidheid heeft iedereen wel meegemaakt... rouwen kost veel energie. Maar stilaan zal dat wel minderen als je het heengaan van Arnold kunt "aanvaarden"...
Je zegt zelf dat je moeilijk kan slapen. Die avonden en nachten zijn wel het moeilijkst. Hierdoor ben je dan ook over dag moe en futloos. Daarom is het belangrijk om toch goed voor jezelf te zorgen! Als je je lichamelijk sterker gaat voelen zal je ook meer zin krijgen om andere dingen te gaan doen.
Maar ik weet het, het is gemakkelijker gezegd dan gedaan hé... en toch wensen we jou heel veel moed om verder te gaan!
Stapje voor stapje... niks forceren!
En verder kom je het hier maar neerschrijven als het je te moeilijk wordt...

Nog een dikke sterkteknuff...

 

 

Liefs,

Veertje & Rudy

[tina316]

ja rudy het zijn maar mijn katten die mij nodig hebben en daarmee is alles gezegd voor de rest moet ik het niet doen Ik weet het soms niet meer
Ik kan weer eens niet slapen ,Ik ben nog eens op riekske's forum geweest ,ik vind het zo erg voor hen Het is niet eerlijk ,haar man is ook nog zo jong
Oma-c ik hoop dat je een mooie dag hebt gehad


groetjes tina

[tina316]

 

 

[Oma-C]

Goeie morgen Tina, en de andere vrienden ..

Ja Tina, zoals iedereen hier zegt zo is het echt..
tijd nemen en goed voor jezelf zorgen..
ertussenuit trekken is geen optie
We begrijpen die gevoelens wel we hebben ze ook gehad..
maar nu zijn we blij dat we anderen kunnen helpen met onze ervaring.
Gerarda zegt het goed.. ik citeer even:
(Daarom niet altijd je kinderen , vrienden zijn ook dierbaar. En zelfs indien ik zou meegegaan zijn met hem , dan zag ik hem ergens anders toch ook niet. Dan kunt ge best hier nog wat van uw leven maken en genieten van de aangename dingen dat ge met hem gehad hebt.
Geleidelijk aan zal dat verdriet (niet verminderen) maar draagbaar
worden)
Dat vind ik mooi gezegd wat zo is het.!!!!!

Aan jou ook bedankt dat je met al je verdriet ook aan Rieke denkt
en aan mijn daguitstap
Merci, en jij kent 'trammelant' dus moet ik hier geen verslag
uitbrengen van de dag.. het was op de kopen lopen en gelukkig
op een paar kleine bui-tjes na droog en aangenaam van tempertuur..

Nog een aangename dag Tina, een knufke en tot later..
Hou je goed hoor...

[RIEKSKE]

 

 
lieve Tina
heb ff gelezen en zie je pijn en verdriet
waar ik nu al zo bang voor ben
en hier aan denk

vreselijk

ja oma -c jij bent zo lief met je woorden
geeft kracht ook rudy dank

jullie weten al wat het is

gerhard komt nu blij naar beneden
hij heeft met slaaptabletje eens geslapen
en is zo blij ,lag alweer twee nachten te piekeren
wat moet er toch alles door hem heengaan ocharme


lieve tina woonden wij maar ergens dichter bij elkaar
zo konden wij elkaar steunen
maar helaas is dat niet

ik wens je heel erg veel sterkte lieverd
en weet ik denk aan jou
en aan vele hier .
ik voel met jullie mee.
liefs riekske

[falcon1]

Lieve Tina,

Voor ons ben je er ook noh hé!!!

Hopelijk vind je vandaag een beetje rust..

Hier alvast een beschermengel voor jou...

 

 

Liefs,

Veertje & Rudy

[Oma-C]

Dag lieve Tina,
even zeggen dat : wie van de vrienden de foto's
vanTrammeant wil zien, eens kan kijken op de topicvan gerarda:
hoekje van troost: "mijn man verloren"
Ik kan ze niet overal gaan posten hé, sorry

[tina316]

oma-c wij waren altijd doodmoe van naar trammelant te gaan zoals je zegt op de koppen lopen en uitkijken waar je ergens wat kon uitblazen op een terrasje wat je met moeite vond en bedankt om steeds weer de lieve woorden te schrijven
bedankt voor mijn beschermengel rudy kan het goed gebruiken nu met al mijn verdriet, jij staat ook altijd klaar om mij te troosten met wat je hier schrijft
Gerarda ik probeer ook zoveel mogelijk mijn verdriet te verbergen als ik bij vrienden of familie ben maar achter mijn gesloten deur vloeien de tranen overvloedig en ik heb het al heel de week verschrikkelijk moeilijk
En riekske ik vind het ook jammer dat we zo ver uit elkaar wonen maar daarom zijn mijn gedachten niet minder bij jou en je man
Ik wou dat ik de ziekte bij je man kon weg toveren en jullie nog heel lang bij elkaar kunnen blijven en van elkaar kunt genieten
Want vele anderen hier en ik zelf weten maar al te goed hoe groot het verdriet is als je je partner moet afgeven en ik wens het mijn ergste vijand nog niet toe
Ik vind je heel moedig dat je nog de tijd neemt om iemand anders te steunen Met de angst en onzekerheid die je dagelijks meemaakt denk je nog aan anderen
lieve riekske geniet van je zondag met je ventje en ook van vele andere dagen zolang je kan en hopelijk worden er dat nog heel veel


dikke knuffel aan allen van tina