SeniorenNet

[denist]

zijn er mensen die me meer kunnen zeggeg(ervaring) met medikatie

voor alzheimer patienten(aricept is gekend) men spreekt van medikatie waarvan het ziekenfonds niet in tussenkomt

dank bij voorbaat denist

[denist]

het verwondert mij heel erg dat ik geen reactie krijg op mijn

vraag ben ik dan de enigste op het senirorennet die van heel kort bij te maken heeft met medicatie voor een alzheimer patient

denist

[Boke]

Voor zover ik weet bestaat er ook nog Reminyl en Exelon. Twee medikaties die ook gegeven worden bij alzheimer en dementie. Misschien zijn er nog meer maar samen met Aricept denk ik dat dit de drie meest gebruikte zijn. Hoe en wat er terugbetaald wordt zou ik je niet kunnen zeggen, maar ik meen wel te weten dat terugbetaling bij alzheimermedikatie aan zeer strenge regels onderworpen is.
Ervaring met die medikatie, niet persoonlijk. Belangrijkste om te weten is dat het geen genezende medikatie is maar dat ze wel het proces vertraagd en de symptomen afremt.

[rietjebeer]

beste denist

ik vind het zo erg wat je is overkomen met je partner .ik kan er van meepraten mijn man is jong dementerendreeds5j nu is hij64 en kan niet meer gaan niet meer zitten enmoet hem voederen.Ik heb 2maalper dag hulp van verpleging en de rest behelp ik mij met de tillift.jongen ik kan al een boek schrijven over deze vreselijke aftakeling.het ergste vind ik de eenzaamheid.ik doe maar 1maal in de maand een uitstapje en vrienden zijn ons vergeten.je kan ook niet alles van je kinderen verlangen want die zijn jong moeten gaan werken en hebben zelf een gezinnetje.op de samenkomsten van alzheimer zijn de meeste mensen er voor hun ouders die dement zijn van onze jonge partner is dat toch anders;ik denk dat je het zelf moet meemaken om onze moeilijke situatie te begrijpen .ik wens je nog veel sterkteen hopelijk kunnen wij er nog eens over praten want een luisterend oor doet eens deugd he!

[yoly]

mijn moeder heeft aricept gebruikt voor 1 jaar maar er was niet voldoende resultaat. De specialist geeft een nummerwaarde na de uit te voeren testen en als ze te ver zijn heeft het geen zin om deze medicatie op kosten van het ziekenfonds voor te schrijven.
Spijtig genoeg is er niets anders aan te doen dan aanvaarden !!!
Hééééél moeilijk, iemand heeft mij eens gezegd : het is nu al tijd om afscheid te nemen, rouwen komt later wel.
De persoon die alzheimer heeft is niet meer dezelfde dan vroeger.
Omdat moeder nog alleen woonde en ze soms verloren liep is ze zelf naar het home gegaan. Ook niet leuk maar niets aan te doen.
Sterkte, yoly

[rietjebeer]

beste Yoly

bedankt voor jou berichtje ,mijn man heeft ook 1j.aricept gebruikt en dat had geen enkel resultaat men moet het inderdaad aanvaarden maar op zo een jonge leeftijd is dat niet zo gemakklijk;ik heb mijn living omgevormd als een mini home zo heb ik alle hulpmiddelen om hem te verzorgen met hulp van verpleging het zal je maar overkomen .

beste groetjes
rietje

[schutter]

[schutter]

[yoly]

beste schutter,
met aanvaarden bedoel ik natuurlijk niet opgeven. Aanvaarden zoals onder ogen zien, herkennen en erkennen, en er een zo goed mogelijke tijd van maken zolang het nog kan. Wij zijn met 6 kinderen waarvan er maar 1 en een half aanvaard en dus zoveel mogelijk bij mijn moeder zijn.
2 namen gewoon voor zichzelf het besluit : moeder is niet meer bij haar verstand dus ze weet het niet meer, 1 zien we nog 1 keer per jaar en 1 heel af en toe.
Ik kan op mijn manier nu nog afscheid nemen en op de goede dagen naar haar verleden luisteren. Dit geeft soms ineens toch varrassende resultaten, dingen die je nu wel over de kinderjaren te horen krijgt die ze nooit eerder vertelde. Koester die momenten want ze worden steeds minder en minder.
Groeten Yoly

[schutter]

[yoly]

ik weet dat het ideaal zou zijn dat we bijvoorbeeld een soort beurtrol konden inleggen en moeder steeds begeleid zou zijn, maar zoals het spreekwoord zegt : wat baten kaars en bril als de anderen niet zien willen.
Nu laten ze alles over aan mij en mijn oudste zus maar wacht maar als er weer eens geld te verdelen valt, dan zijn de anderen er het eerst zoals wij net enkele maanden geleden ondervonden hebben. Mijn doel is het leven van mijn moeder zo aangenaam mogelijk te maken. Ik ga er mee wandelen, op restaurant eten, wat ze vroeger ook graag deed. Naar de dierentuin , naar de kermis enz.
Tot verleden jaar nodigden wij in juli heel onze familie uit, 3O man waar we voor zorgden, dit jaar heeft ze zelf niets kunnen doen en wat zien we,van de 3O waren er nu 7 die er wat tijd tegen aan wilden gooien !!!!
Moeder heeft wel genoten maar besefte toevallig wel dat er minstens een hele hoop niet langskwamen en was verdrietig over dit feit.
Dit zal zich ook herhalen bij haar verjaardag.
Ik ben volgende maand aan zee en mijn oudste zus is dan ook op reis, ik zie dit somber in maar mag van moeder mijn eigen leven ook niet op nul zetten. groetjes yoly

[schutter]

[yoly]

schutter, sorry voor mijn laat antwoord maar door het warme weer was er hier even een crisissituatie. Moeder is heel verward en je kan kop of staart krijgen aan haar verhalen. Blijkbaar is dit wel normaal maar toch voor ons heel moeilijk mee om te gaan. Als een klein kind moest ze opgevangen worden en iedere nieuwe wituatie brengt haar totaal verder in de war.
Een uitstap met het home was ook wel een beetje de spreekwoordelijke druppel. Fantastisch goed bedoeld maar voor haar persoonlijk heeft dit een verkeerd effect gehad. Wat niet wegneemt dat de verzorging een pluim verdient door deze dingen met de bewoners te doen.
Een bezoek van vreemden is helemaal niet aan te bevelen dus bedankt,
groetjes yoly

[prutske]

Verzamelde berichten.

flossie-spottie Geplaatst: Wo 11 Jan 2006, 16:54 Onderwerp: Mijn moeder heeft Alzheimer....

--------------------------------------------------------------------------------
Mijn moeder heeft Alzheimer...is 76 jaar...pas sedert een goeie 3 jaar en heeft best wel nog heldere momenten...alleen...mijn vader doet zo lelijk tegen haar...
Mijn ma en pa waren vroeger héél trotse mensen, vader werkte hard, moeder was huisvrouw met een groot gezin.
Ze waren niettemin welgesteld en gingen veel uit eten en hielden van de luxedingen in het leven.
Mijn vader werkte hard, verdiende veel geld, en in hun vrije tijd pronkte mijn vader met mijn moeder want ze was een knappe vrouw.
Mijn vader heeft altijd een moeilijk en opvliegend karakter gehad. We hebben het als kinderen niet altijd even aangenaam gehad ook al hadden we niks tekort.
Nu mijn moeder dement is reageert mijn vader (ook al begrijp ik soms zijn situatie en frustratie) zich af op mijn moeder en het zou me niks verwonderen als ze mishandeld wordt..maar ik kan dat niet bewijzen.
Vader beklaagt zich over de luttele hulp die hij krijgt van al zijn kinderen doch wij hebben nooit op zijn hulp moeten rekenen ook en wat hij ons nu verwijt verwijten wij hèm al zovele jaren..
Mijn moeder was ook niet altijd de lieve, begripvolle mama voor ons; de moeder die ik nu zie is niet de moeder die ik heb gekend en ik voel zoveel medelijden met haar..Ik kan niks doen want vader is een keikop en wil naar niemand luisteren, moeder krijgt niet de kans om nog iets te zeggen want vader zit er onmiddellijk op te reclameren omdat ze het niet juist zegt...
Ik ga niet veel want ik ben daarna altijd het hart van in en het doet me pijn maar wat kan ik doen?
Mijn moeder zegt dat ze wil dood zijn en ik begrijp haar...wat heeft ze er nog aan? Ze mag niks meer zeggen, moet afhangen van mijn vader, krijgt zoals een klein kind onder haar voeten voor het minste...
Ik ga wel proberen haar daar eens buiten halen zonder mijn vader en dan kan zij zèlf ook eens iets zeggen, of kan ik haar eens meenemen...maar dat is dan ook maar een druppel op een hete plaat..
Dit neerschrijven alleen al maakt me zo verdrietig..wie kan me wat raad geven?


fabieke Geplaatst: Do 12 Jan 2006, 10:26 Onderwerp: hulp

--------------------------------------------------------------------------------
Beste,
Uw verhaal ontroerd me en het komt meer voor dan men denkt maar achter gesloten deuren hebben buitenstaanders er weinig weet van.
Ik denk dat het niet zal helpen wanneer de kinderen met vader gaan praten en de toestand alleen maar zou verergeren. In uw plaats zocht ik professionele hulp. Er bestaat een 'Alzheimer Liga' waar U raad kan vragen. U vindt de site op het internet. Men heeft daar ook familiegroepen en rekening houdende met uw woonplaats kan U volgende personen contacteren om raad te vragen :
Jan Barbe 09 223 02 82 (Gent)
Lieve De Schrijver 09 368 85 11 (Wetteren)
Hopelijk zet ik U hiermee op het juiste spoor en wens U zeker sterkte in deze situatie.
Groetjes,
Fabieke

flossie-spottie Geplaatst: Zo 15 Jan 2006, 20:14 Onderwerp:

--------------------------------------------------------------------------------
Bedankt voor jullie begripvolle reacties en ja, ik moet mijn best doen om nog wat te genieten van mijn moeder. Mijn zus zegt dat mijn vader deze week zat te huilen omdat hij denkt dat mijn moeder niet lang meer zal leven en het zou me niet verwonderen. Ocharme, haar eigen moeder is 104 geworden en was nog zeker tot haar 102 zeer helder. Ik vraag mij af als ik professionele hulp zoek of mijn vader dat aanvaard, hij heeft nooit bemoeienissen van buitenaf getolereerd, laat zich zelfs niet helpen in het huishouden zoals familiehulp ofzo. Ik heb net zelf een zware periode achter de rug en mijn vader heeft ook nooit gevraagd hoe ik me erdoor geworsteld heb, en als ik daar aan denk doet dat ook zoveel pijn. Het houdt me ergens tegen zonder dat ik dat eigenlijk wil, om hem tegemoet te komen. Ik vind zo jammer dat ze vroeger emotioneel niks in ons hebben geïnvesteerd, ze krijgen nu natuurlijk weinig terug, maar er is nooit een band gekweekt door hen met ons. Vroeger ging mijn ma veel winkelen en was ze altijd mooi, wij kregen zelden iets nieuw maar nu beklaagt ze zich erover dat ze niks meer krijgt van nieuwe kleren ofzo terwijl ze vroeger zo trots was. Ik zal haar eens gaan halen om bij me op bezoek te komen. Ik ben soms zo bang dat mij dat ook te wachten staat.....dat het erfelijk is.....was mijn vader maar een beetje een liever mens dan konden we ons hart openen..

flossie-spottie Geplaatst: Wo 26 Jul 2006, 13:02 Onderwerp:

--------------------------------------------------------------------------------
Dag iedereen, dag Riekske, het is weer lang geleden dat ik hier eens was maar ik ben jullie wel een beetje vervolgverhaal verschuldigd vind ik. We zijn nu enkele maanden later en het wordt niet beter met ons moeder. De buren hebben ondertussen klacht ingediend tegen mijn vader omdat ze geen rust en woongenot meer vinden met hem in de buurt (kun je denken). Toen mijn man deze week eens langsging was daar net iemand van de sociale dienst die kwam checken ivm. "ouderenmishandeling". Ondertussen heeft mijn vader mijn moeder wel een tweetal dagen in de week naar een opvangtehuis gebracht waar ze dan toch enkele aangename en nuttige uurtjes kan doorbrengen ook al is ze dat dan bij thuiskomst weer vergeten. Het laat ook hem toe eens afstand te nemen van de miserie. Hij heeft ondertussen wel toegegeven aan mijn oudste zus dat "zijn hand wel eens durft uitvliegen...". Hij heeft haar ook gezegd er werk te zullen van maken van mijn moeder misschien in een verpleegtehuis te plaatsen..
Hoewel ik dat pijnlijk vindt dat het zo moet aflopen voor mijn moeder ben ik toch een beetje blij dat ze daar opvang, aandacht en allicht rust en professionele hulp zal krijgen dan thuis ook al is thuis nog àltijd de betere situatie (naar men zegt). Alhoewel ik dat betwijfel. Voor mijn vader breekt dan allicht een harde periode aan maar misschien vindt hij opnieuw een beetje vreugde in zijn herwonnen vrijheid en de last die van zijn schouders zal vallen. Het is nog niet zo ver maar ik hoop in de nabije toekomst.
Het is raar en allicht heeft het ook met medelijden te maken maar gelooft U me dat ik nu meer van mijn moeder hou dan vroeger en het doet me ook terugdenken aan mijn lieve moemoe waar ik veel van heb gehouden en die me is ontvallen zonder dat ik afscheid kon nemen. Ik ga morgen bij mijn moeder langs en als ze in een tehuis zit ook, ook al kent ze me misschien niet meer op lange termijn, (weet niet of ze mij nu nog kent eigenlijk) en ik neem een bos bloemen mee, dement of niet, ik denk dat ze daar nog altijd blij zal mee zijn.

[Rick]

Mijn vrouw en ik zorgen voor een oud vrouwtje van 75 die destijds een zeer goeie vriendin was van mijn ouders en nu dakloos .
Ze heeft een pensioentje van 230 €/maand. Ze lijdt aan erge artrose en ook aan Alzheimer. Ik wist niet welke zware last ik op mijn schouders zou nemen toen ik haar nu ongeveer 9 jaar geleden onderdak verleende. We kunnen nergens terecht om hulp te bekomen omdat ze van Britse nationaliteit is. Ik ben maar een werkmens en financiële hulp zouden we best kunnen gebruiken. Ik draai op voor alle kosten. Ik schreef naar de Centre Carer's Allowance in Engeland. Deze instantie steunt financieel de personen die mantelzorg verstrekken aan ouderen. Onze aanvraag werd afgewezen omdat ze in België woont.
Bij ons OCMW kunnen we ook niet terecht omdat ze een Brits paspoort heeft.
Iedereen die weet welke zware last een Alzheimer zieke met zich meebrengt kan verstaan dat wij dagen hebben dat we het niet meer aankunnen. Ze agressief, roep en tiert tegen ons en werkt ons op alle gebied volledig tegen. Het is meer dan een 24 uur job per dag. Zonder hulp van buitenaf zijn we meegaande in de put aan het geraken. De vele instanties die ik heb aangeschreven kunnen ons daadwerkelijk niet helpen. Hebben jullie raad?