SeniorenNet

[alfa]

Wat is het moeilijk om in deze delicate materie een "eigen" weg te vinden....Elk mens verdient "alle mogelijke respect"...Maar wat dat dan inhoudt , "daar" ben ik nog niet uit...

In mijn hoofd is "euthanasie" voornamelijk iets wat je in eigen handen moet nemen...Nu "Alzheimer" dagelijks in het nieuws is, stel ik mij persoonlijk de vraag of ik op een of andere manier "zélf" kan neerschrijven , dat ik absoluut niet mensonwaardig wil leven...De last om te leven als een plant , wil ik mijn man en kinderen niet aandoen. Niemand meer herkennen ; volledig incontinent in een bed liggen...nee, dit wil ik mijn familie niet aandoen.

Blijkbaar is er nog geen mogelijkheid om dit ivm. een mogelijke dementie officieel te laten registreren.

Hoe denken jullie daarover ?
Denk ik fout ?

[annemarieke]

hallo

kent iemand 2 organisaties die meer uitleg geven over ethische kwesties bij euthanasia bij kinderen?
Naam , aders , website..

Alvast bedankt

[Filip2360]

Ik stel me eigenlijk de vraag van degenen die op dit onderwerp een reactie uitbrachten, wie er ooit echt met zwaar psychisch lijden in aanraking gekomen is. De meesten zeggen “neen tegen euthanasie voor psychisch lijden”, dat zijn dan hoogstwaarschijnlijk diegenen die gelukkig altijd al gespaard zijn gebleven van psychisch lijden in hun familie of kennissenkring.
Uiteraard moet over de vraag om euthanasie door iemand met een psychiatrische aandoening, niet over één nacht ijs gegaan worden en dient een degelijk en correct onderzoek te worden gedaan, maar psychische uitzichtloosheid bestaat echt, het kan een terminale ziekte zij net zoals kanker een terminale ziekte is. Ik wil hiermee uiteraard niet schrijven dat elke psychische aandoening niet te behandelen is, zeker niet.
Maar is het beter dat wanneer een psychiatrische patiënt een aanvraag tot euthanasie indient en leeft op hoop, of dat je onverwachts de politie aan je deur krijgt om te melden dat het bewuste familielid onder een trein gesprongen is ?
Ik spreek spijtig genoeg uit ondervinding en zou nu wel beter weten, ookal is euthanasie evenals een zelfdoding een zwaar gegeven.

[stephan65]

Beste vrienden ik lees dit onderwerp ook en kan er mij wel in leven maar niet eem akkoord gan om volgende redenen wij hebben een nonkel gehad mentaal aan de grond hebben hem bijgehouden tot zijn 94 ste jaar door alles heen was levenslang minderjarig , ik mag er niet aan denken aan mensen, die mentaal gehandicapt zijn dat men zou spreken van een bepaalde euthanasie ieder mens heeft recht op leven tot het laatste moment dan kan men oordelen euthanasie toe te passen om reden dat er een klinische dood al is en geruime tijd de vaststellingen gebeuren dan wel door bekende artsen mits toellating de wetgeving hierop is soepelder maar aandacht zal zo niet blijven ..........
Geef eerbied aan het mens zijn wat of wie het ook is geestelijk ziek zo ja dan neen, mentaal gehandicapte zo ja zo neen , maar niet overgaan in een idee van we kunnen het niet meer aan , er zijn dan nog instellingen die kunnen optreden dat is mijn visie, nu goede avond gewenst
mvg
steph 65

[Gast]

ik weet dat mijn maake,die nu nog echt goed is,alles in orde bracht,zodanig dat ik als het ooit zover moest komen,met geen schulgevoelens,of beslissingen moet nemen,wat voor mij als kind alleen al niet gemakkelijk zal zijn,zij wil me die schulgevoelens sparen,ik hoop alleen dat ik ze nog lang kan houden
mijn maake is een nuchter iemand,en bewonder haar ,het zijn moeilijke beslissingen ,ik respekteer haar voor wie ze is,en wat ze wil

[Gast]

wat als je zo goed als gezond bent,en toch het leven niet meer zit zitten?
je doet steeds je best om nog iets van je leven te maken,maar je partner laat je in de kou?

[Janina]

Lichamelijk kan je gezond zijn en daarmee bedoel ik dat je geen lichamelijke ziekten hebt. Maar waar ligt de grens? Is het lichamelijk of psychisch? Psyche en lichaam kan je niet loskoppelen; het ene is onlosmakelijk verbonden met het andere.
Vandaag vernam ik het volgende uit betrouwbare bron. Een moeder probeert zich te verdrinken in een vijver. Ze wordt net op tijd opgemerkt en opgenomen. Later zegt ze tegen een vertrouwd iemand: "Stel je voor hoe ver ik weg was dat ik mezelf wou verdrinken?"
Iedereen brengt begrip voor haar op. Zes maanden later doet ze een nieuwe poging en deze keer loopt het fataal voor haar af.
Volgens mij weet niemand wat er zich op bepaalde momenten naar aanleiding van of als gevolg van of wat dan ook ,kortsluiting maakt in die hersenen. Zelfs zij, die na een zelfmoordpoging terug in het leven staan, kunnen moeilijk een uitleg geven over dat overweldigende moment dat hen dreef tot de daad.
Het bljift ontzettend moeilijk voor de nabestaanden om troost te vinden want zowel gevoelens van schuld, verdriet, boosheid en onbegrip beletten hen om écht te rouwen.

[Janina]

Zon, als jij je best doet en je partner laat je in de kou staan, dan is er iets wezenlijks mis in de relatie. Wacht niet en zoek professionele hulp. Laat het niet zover komen dat je verzinkt in verdriet en zelfbeklag. Ook zij die écht van je houden zullen je helpen om moeilijke , voor jou misschien zelfs onoverkomelijke , beslissingen te nemen. In elke relatie zijn er hoogte- en dieptepunten , als je het met je partner niet kan uitpraten of tot een vergelijk kan komen ,dan blijf je steken in het slob.
Ik wens jou de moed en de kracht toe om je leven een andere directie te geven. Je uitsloven voor iemand terwijl die iemand , hoeveel je ook houdt van hem of haar, geen blijk van waardering of liefde geeft, is dan ook van jouw kant verloren liefde en verloren moeite. Een gesprek met je partner kan misschien al een beetje helpen. Verwijten en beschuldigingen maken het alleen maar erger. Probeer gewoon te zeggen wat jij voelt en als je aan dovemansdeur klopt , dan weet je genoeg.

[Gast]

bedankt voor je reactie Janina