Deel via

Hoe verwerk je een relatiebreuk? Deze tips zetten je op weg.

In goede en kwade dagen. Het zijn woorden die makkelijker teruggenomen worden dan vroeger het geval was. Algemeen wordt aangenomen dat zowat 1 op de 3 huwelijken strandt. Ook bij 50-plussers zien we meer en meer echtscheidingen. Een relatiebreuk is sowieso een pijnlijk gegeven voor beide partners en kinderen. Welke aspecten maken het moeilijk(er) of makkelijker? Relatiecoach Ilse Reynders gaat dieper in op het verwerkingsproces bij een relatiebreuk.

Deel 1

De pijn van het onthechten

Wat maakt het zo moeilijk om afscheid te nemen van je partner, ook al weet je dat het beter is om uit elkaar te gaan? Waarom blijf je je ex zo lang missen, ook al ben je blij dat je verlost bent van de vele ruzies?

Dat komt omdat de hechting aan een partner heel diep gaat, vergelijkbaar met de band tussen moeder en kind. Als je besluit uit elkaar te gaan, dan is de liefde niet ineens voorbij. Net zoals het tijd kost om je te hechten aan je partner, vraagt het ook tijd om je weer los te maken.

Fasenmodel

Bij een relatiebreuk zijn er een aantal fases die doorlopen worden. Die zijn niet voor iedereen intensief en ook de volgorde kan verschillen.

Eerst kom je in de ontkenningsfase: je kan moeilijk accepteren dat je partner er niet meer is voor jou. Het verlies is zo pijnlijk dat je het gedoseerd moet toelaten om het te kunnen verwerken. Soms hoop je dat alles nog terug goed komt.

Daarna volgt de wanhoopsfase: het begint tot je door te dringen dat de relatie echt gedaan is. Je voelt je diepbedroefd en je denkt misschien dat je nooit meer over de breuk heen kan komen. Je kan ook heel kwaad zijn op je ex omdat de relatie voorbij is. Die kwaadheid kan je helpen om afstand te nemen van hem of haar.

Uiteindelijk volgt de onthechtingsfase: langzaamaan maak je je los van je ex en accepteer je dat de relatie gedaan is. Je gevoelens worden minder intens en je kan je verdriet een plaats geven. Je staat dan weer op eigen benen en vroeg of laat sta je weer open voor een nieuwe relatie.

Rouwtaken

De laatste jaren spreekt men meer over een aantal taken (i.p.v. fases) die je moet afwerken om een moeilijke periode door te komen. Zo zijn er verliesgerichte en herstelgerichte taken, waarbij je respectievelijk het verlies van de relatie moet verwerken en het eigen leven weer moet oppikken en alleen moet verder gaan. De manier waarop je dat proces vormgeeft is voor iedereen verschillend en kan er dus voor iedereen anders uitzien. Sommigen zullen dwars door de pijn heen gaan om snel nadien weer uit te kijken naar een andere partner. Anderen nemen hier meer tijd voor en doen er langer over om zich als alleenstaande goed te voelen.

Hoe lang het verwerkingsproces duurt en het verloop ervan hangt ook af van een aantal factoren. Die kunnen de losmaking bemoeilijken of vergemakkelijken.

1. Wie nam de beslissing?

Degene die de beslissing neemt om uit elkaar te gaan, is meestal het snelst over zijn of haar verdriet heen. Gevoelens van controle en opluchting spelen daarbij een rol. Als jij degene bent die aan de kant wordt geschoven, ben je meestal niet alleen verdrietig omdat de relatie mislukt is, maar voel je je ook als persoon afgewezen. Je hebt het gevoel dat je niet aantrekkelijk of interessant genoeg bent om je partner te blijven boeien. Daar kan je zelfvertrouwen onder lijden.

2. Schuldgevoel

Het is niet omdat jij de beslissing hebt genomen dat je het daarom makkelijk hebt. Sommige mensen blijven ‘hangen’ in schuldgevoel: ‘Wat doe ik mijn ex-partner en kinderen aan?’ Als je je schuldig voelt, duurt je verdriet langer. Niemand is echter volledig schuldig aan het mislukken van een relatie. Een scheiding wordt bijna altijd veroorzaakt door een combinatie van verschillende elementen. Beide partners hebben een aandeel in het mislopen van de relatie.

3. De relatie

Ook het soort problemen dat je binnen je relatie had, bepaalt hoe makkelijk je je ex kunt loslaten. Koppels die na veel heftige conflicten uit mekaar zijn gegaan, hebben het meestal wat gemakkelijker. Zij denken vaak al negatiever over de ander en kunnen zich daardoor sneller van hem of haar losmaken. Hoe langer je je partner echter gekend hebt, hoe moeilijker het is om het verlies te verwerken.

4. Je hechtingsstijl

De manier waarop je je bindt en relaties aangaat met anderen speelt ook een belangrijke rol. Mensen met een angstige hechtingsstijl hebben het vaak moeilijker met een scheiding omdat ze zich in de steek gelaten voelen. Ze zijn boos en wrokkig en voelen zich afgedankt. Ook de angst om alleen te zijn speelt hen parten.

5. Je zelfbeeld

Twijfel je aan je eigen kwaliteiten en heb je een weinig positief zelfbeeld, dan kan je het moeilijker hebben om je partner los te laten. Kom je tegenslagen relatief snel te boven en heb je een goed gevoel over jezelf, dan verwerk je een relatiebreuk doorgaans vlugger.

6. Spijt

Soms heeft men spijt bij de partner te zijn weggegaan omdat de beslissing ondoordacht en impulsief genomen werd, bijvoorbeeld door een verliefdheid op iemand anders. In sommige gevallen kan de relatie met de ex-partner nog hersteld worden, maar vaak is er helaas te veel schade aangericht. Het is daarom belangrijk zeker niet over één nacht ijs te gaan. Heel wat koppels roepen de hulp van een relatietherapeut in om in het geval van een scheiding het gevoel te hebben dat ze er alles aan gedaan hebben en geen spijt hoeven te hebben nadien.

In deel 2, dat je zal kunnen lezen in SenNet Magazine van 5 juni, zal ik enkele adviezen meegeven die je kunnen helpen om een relatiebreuk op een goede manier te verwerken zodat je je weer kan openstellen voor een nieuwe liefde.

 

Auteur: Ilse Reynders

2 reacties

Professor
Na iets meer dan 13 jaar na de scheiding, vraag ik mij af of ik het ooit nog verwerkt krijg. Ik had destijds een heel stresserende job met veel overuren en weekeinddiensten. Toen ik op een bepaald moment over de rand werd geduwd, was plots, naast de meer en meer toenemende agressieve reacties op al wat verkeerd ging, ook mijn enthousiasme om nog aan iets te beginnen verdwenen. Op een avond kwam ik thuis van mijn werk en het huis was meer dan half leeg. Geen vrouw meer en geen kinderen meer. Politie heeft mij die avond bij familie opgepakt omdat ik op stap was met een geweer dat ik had meegenomen als ik het helemaal niet meer zou zien zitten. Ik heb nog mogen kiezen, al had ik geen keuze, en ben vrijwillig meegegaan naar de PAAZ en vandaar 10 maand psychiatrie. In die 10 maand heb ik amper aan mezelf kunnen werken omdat ik het trauma eerst moest verwerken dat ik door haar in de steek gelaten was. In de psychiatrie is ook het besef gekomen waar het allemaal verkeerd zat. Door mijn drukke bestaan in een poging om het gezin recht te houden, had ik het grootste gedeelte van mijn leven in mijn vrouw hare nek geschoven. Ik was zover heen dat ik voor het minste op haar een beroep deed. Ik bekeek vluchtig de post, gaf alles aan haar en vroeg dan: "Over wat gaat dit?". Of situaties als: "Schat kan je dat een geven?" of: "Weet jij dat ergens liggen?". Iets zelf nemen of zelf gaan zoeken was er blijkbaar teveel aan geworden en mijn vrouw deed gewoon wat haar gevraagd werd. Ik was niet achtergelaten als een klein kind mar meer als een prematuurtje. Naast de ontreddering was er ook de paniek dat ik er plots allen voor stond en zelfs de meest normale dingen deden mij toen doodsangsten uitstaan. Iedere keer dat ik besefte dat ze weg was en nooit meer zou terug komen, gaf mij telkens een trap in de maagstreek. Dit heeft toch een paar jaar geduurd, temeer omdat ik mijn ex niet kon vermijden. Mijn kinderen zijn evenals ik lid van meerdere muziekverenigingen. Toen ik tegen mijn ex herhaalde wat een goede kennis mij ooit vertelde nl.: "Die wonde kan nooit helen wat jullie zien elkaar te vaak", is ze zelf ook muzikante geworden en zit ze in dezelfde verenigingen als wij. Het feit dat ze na 6 maanden al iemand anders had terwijl ik nog in de psychiatrie zat, maakt het er allemaal net gemakkelijker op.
In 13 jaar heb ik al van alles meegemaakt. In het begin regelmatig ruzie over de kinderen, dan werd ze plots aanhankelijk en heel vriendelijk en behulpzaam als bleek dat haar nieuwe vriend toch ook het van het niet was. Dan plots een grote afstandelijkheid van het moment dat haar vriend de deur uit moest en ik hem heb helpen verhuizen. Als ze dan opnieuw iets begon met iemand, heb ik diezelfde avond mijn ontslag ingediend ij 2 verenigingen waar ze ook komt evenals mijn kinderen. Dat wou ik echt niet meer zien. Ondertussen is het met vriend nr.2 ook al afgelopen en ben ik, in eerste plaats door het gemis om in die verenigingen samen met te kinderen te kunnen musiceren, en in de tweede plaats door het onbegrip van de andere muzikanten en hun constant gevraag om terug te komen, weer lid geworden van beide fanfares. Doch sinds november 2015 doe ik net of ze er niet is en spreek ik ook niet meer tegen haar. Ik was trouwens altijd de eerste die moest beginnen want zelf kwam ze nooit iets zeggen, zelfs geen gelukkige verjaardag wensen. Voor die bewuste novemberdag waar ze met nummer 2 verscheen, waren er enkel mails over en weer gegaan omdat je met haar nooit over ONS kan of kon praten want dan sloeg ze dicht en had je het idee dat je in de tuin tegen een boom bezig was. In één van haar laatste mails stond dan in dat ik haar MOEST terug hebben en dat ze daardoor niet vriendelijk tegen mij kon zijn omdat ze mij dan valse hoop gaf. Nu ja, dat heeft ze dan wel continu in de vorige jaren gedaan en soms ook in haar mails waarin ze dan om 6 uur s'morgens schreeft: "Geef mij tijd". Op een voorstel om af en toe eens iets samen te ondernemen met de kinderen en hun verloofdes erbij, kreeg ik als antwoord waarom dat ik daarbij moest zijn of dat ik ook een kind van haar was. Nochtans zou dit voor de kinderen een hele opluchting zijn omdat ze nu al de hele tijd steeds moeten kiezen tussen hun 2 ouders als er een activiteit in een vereniging plaats vind. Ik had haar nochtans gemaild dat ik ook niet wist of ik met haar nog iets wou beginnen aangezien er in al die jaren zoveel veranderd was. De enige manier is om een aantal dingen samen te doen. Doordat we beiden ons eigen huis hebben, zullen we waarschijnlijk toch nooit meer samenwonen maat er bestaat nog altijd iets als een latrelatie of friends with benefits. Ze heeft mij destijds van ons huis een bouwwerf laten maken en ze heeft net hetzelfde gedaan met haar eerste vriend die van haar huis een bouwwerf heeft gemaakt. Toen ik met een paar kennissen bij haar thuis ging vaststellen dat we dat allemaal wel konden oplossen, vond ze dat heel goed en vertelde ze de kinderen dat ze dat wel zag zitten maar op de volgende repetitie zei ze opnieuw geen woord. Dus blijft ieder bij gebrek aan hulp op zijn eigen bouwwerf zitten en de kinderen zitten er middenin. Ik weet ondertussen wat ik tijdens ons huwelijk allemaal misdaan heb en blijf mij daar schuldig om voelen temeer omdat ik niets kan goedmaken en ook omdat er met haar niet kan over worden gesproken. Zij zit hoog in haar ivoren toren en heeft niets misdaan. Dit draagt allemaal bij dat ik het na 13 jaar nog steeds niet heb kunnen verweren en belet mij dan ook om een nieuwe relatie aan te gaan. Ik zit in een vicieuze cirkel omdat ik iemand nodig heb om de vorige relatie te kunnen verwerken maar geen relatie kan aangaan omdat de vorige nog niet verwerkt is. Daarbij lig ik bij de vrouwen toch niet in de markt, val ik steeds op iemand die ofwel te jong is, al verpast ofwel scheel er iets aan en is het een speciaal geval. Met mijn 58 jaar vind ik het ook steeds moeilijker om in mijn leeftijdscategorie iemand nog aantrekkelijk te vinden. Dus al bij al: ze zeggen wel zeg nooit nooit maar ik ben er mij ondertussen wel van bewust dat een nieuwe relatie, een proper afgewerkt huis en een beetje geld (de scheiding heeft en groot gat geslagen in de bankrekening), voor mij nog een utopie zijn. Ik heb mij voor haar kapot gewerkt en ben bedankt met levenslange eenzaamheid. De aanhoudende problemen hebben ook na al die jaren van stress, verdriet, angst en schuldgevoel, mijn gezondheid aangetast. Dus als men zegt dat op ieder potje wel een dekseltje past: gooi eens een potje op de grond, zet er je voet op en zoek dan een dekseltje dat er nog op past. Ik betwijfel dat je nog iets zult vinden om het volledig af te sluiten. Na haar laatste mail waarin stond: " Het spijt mij dat ik in je leven gekomen ben", heb ik er een punt achter gezet en is het aan haar om de vrede te herstellen en ik word serieus ambetant als ze in een vereniging plots e-in een schaterlach gaat want zij heeft het blijkbaar wel goed, altans dat laat ze toch uitschijnen want zelfs haar eigen kinderen weten niet wat er in hun moeder omgaat. Achter iedere deur die je open doet, doet zij een andere deur weer dicht en zo blijft ze verborgen, nooit word er meer dan een tip van de sluier opgelicht. Voor de mensen die in soortgelijke situaties zitten: er zijn nog een hele boel mensen met soortgelijke problemen. Blijven doorgaan is de boodschap. Ik denk iedere dag dat MIJN dag nog zal komen en ondertussen leef ik nog want ik heb mij in de psychiatrie voorgenomen om mijn kinderen hun verdere leven niet op te zadelen met het feit dat hun eigen vader zichzelf iets aangedaan heeft. En als God bestaat, dat Hij dan eens even terug naar beneden komt want ik heb er een eitje mee te pellen en dan stuur ik Hem wel door naar jullie indien nodig. Alvast veel sterkte en profiteer en geniet met volle teugen van de goede dagen en leuke dingen, zo kan je er beter tegen als het eens wat minder gaat.

Ciaokes,

Guido Truyen
9/05/17 23:07 REAGEER
wildlife
Wat zou ik vroeger keiblij geweest zijn, indien mijn partner het had afgestapt. Was n echte blok aan mijn been,voor alles stond ik er alleen voor. Ik was alleen met 2, mijnheer kwam steeds 1st, altijd hij hij en nog eens hij.Om persoonlijke redenen kon ik zelf niet weg gaan. Enfin na 42 jaar mistrouwd, van de ene moment in de ander: weduwe (letterlijk en figuurlijk) tot de dood ons scheid....42 jaar vergooid aan iemand die het niet verdiende!!! Te laat en te oud om nog iemand, wie wou er nu een die op tram 6 zat? Een oudere....met mankementen...om terug betalende inwonende meid te spelen, en verpleegster? Neen, dank u ! Ben nu 13 jaar alleen, de gelukkigste van mijn leven :)))))) Voor mij geen partner meer, niet voor herhaling vatbaar. Vrijheid blijheid zeg ik maar, enne ben alleen, maar nooit eenzaam. Amuseer mij rot op m'n eentje :))))))))))))))))))) Dit is ff andere koek hè, seule maitre a bord :)))) Eindelijk leef ik voor mezelf, enne wordt mijn leven niet meer door 'n partner geleefd...joepie: Welgemeende groetjes van Nicky, die nu op tram 7 zit, jawel!!!
10/05/17 00:02 REAGEER

Sign In Sign Up

Sign in using your account with

Ilse Reynders

Relatiecoach
Relatiecoach
relatiecoach Ilse Reynders
Ilse is psychologe, seksuologe en relatietherapeute en is medeoprichter van het relatiebureau altero. Haar passie voor relaties leeft Ilse niet alleen uit in haar professionele bezigheden. Als vrouw houdt ze van hechte vriendschappen en authentieke contacten.

Recente Artikels

Gerelateerde Artikels