Scheiding

Hallo ik heb al eerder een berichtje geplaats ik wil zo graag mijn verhaal kwijt.Ik ben een man van bijna 56 jaar 21 jaar getrouwd geweest en 3 jaar samen gewoond. Ik heb 2 zonen 23 en 21 jaar met mijn jongste zoon heb ik geen kontact ik weet niet waarom ik probeer van mijn kant wel kontact te zoeken.Ben nu bijna 3 jaar gescheiden maar het doet nog net zoveel pijn als 3 jaar geleden ik huil heel veel probeer echt mijn leven weer op te pakken maar het gaat moeizaam het lijkt wel of ik er nooit overheen kom,zijn er mensen die de zelfde ervaring hebben er nooit overheen te komen en dat er toch een dag komt wanneer het wel gaat lukken.Met mijn oudste zoon heb ik wel kontact alleen als ik zelf kontact maak met hem ik hoop echt dat het goed gaat komen ik heb echt dagen dat ik het niet meer zie zitten en dat ik niet meer verder wil alleen ik ben bang om mezelf wat aan te doen ik hoop dat er mensen zijn die de zelfde ervaring hebben,dit is wat ik kwijt wilde.Groetjes Jan en Fluffie de poes

JAN IK WENS JE STERKTE MAATJE UIT NEDERLAND
IS VRESELIJK JOU VERHAAL
MAAR IK KAN JE NIET HELPEN
WEL TROOSTEN
IK VIND HET ZO ERG OUDERS DIE GESCHEIDEN ZIJN
EN DAN DE KINDEREN
MAAR ZE ZULLEN WEL EENS OP JOU AFKOMEN
MAAR DAAR HEB JE NU NIKS AAN HE MAATJE
KOM EENS OP HET VROLIJKE BABBELHOEKJE
DAN BEN JE WAT ONDER MENSEN
WAAR JE OOK STEUN VAN KRIJGT
ER ZIJN OOK VELE ANDERE SITES
IK WENS JE VEEL STERKTE
GRT RIEKSKE

Hallo Fluffie,
sinds dinsdag ben ik ook gescheiden na 27j.huwelijk.
Mijn man heeft een vriendin en is bezig met een nieuw samengesteld gezin.
Ik hield van hem op mijn manier.Jammer, het kwam van één kant.En dat werkt niet.En nu ben ik kwaad en af en toe eenzaam.
Ik ga werken,probeer een nieuwe vriendenkring op te bouwen.
Maar dat gaat moeizaam.Sommige vrienden en vriendinnen kiezen partij voor mijn man.
Ondertussen heb ik nieuwe vrienden en vriendinnen; heb ik iemand anders leren kennen. Makkelijk is het niet.
Als ik dood neerval is mijn leven ook om.Ik wil een lieve moeder en vriendin zijn.Ik hoop ondanks mijn verdriet er het beste van te maken.
Dat is het wat ik ook voor jou wens.Ga ervoor ; geloof in jezelf!!

Er zijn hier steeds SENIOREN met ervaring welk mogelijk met u kunnen praten en u terug een plaats te bezorgen in de samenleving hoor.

Kom op tijd maar eens PRATEN !!

http://www.cambriana.nl/
Hallo Fluffie .
Ik kwam deze site tegen,omdat ikzelf ernaar opzoek was.Na 38 jaar huwelijk pakte mijn man zijn biezen .misschien heb je er wat aan ,al is het alleen maar hetlezen van de mensen die hetzelfde hebben meegemaakt.Ik weet6 dat ik niet de enige ben die zoiets meemaakt,maar het is fijn om te lezen dat er meer mensen zijn ,maar dat wist je natuurlijk al.
groetjes

Mijn vrouw is er ook enkele geleden weggegaan , we waren op reis met de mh , ik voelde het komen , probeerde mijn best te doen voor haar maar het internet kwam op de eerste plaats , ik blijf alleen achter met ons hondje Tes .
Ben er kapot van , slaap niet meer en ja als man veel traantjes

inderdaad internet maakt net als alcohol meer kapot dan je lief is,als je makkelijk te beinvloeden bent. jammer dat sommige mensen dat niet in de gaten hebben,ook hier een ervaringsdeskundige

hallo,
ben na 38jaar huwelijk ook aan de deur gezet, rdenen zijn er altijd genoeg te vinden, of ze al dan niet kloppen, laat ik in het midden, ieder zal waarschijnlijk wel een deel van de fout hebben,, bij miij waren het meestal geldruzies, leef nu van ocmw, nooit gewerkt omdat ik de vier kinderen zelf grootgebracht heb en die tijd nog zo geen opvang was als nu, maar, heb toch in de drie jaar dat ik alleen ben kunnen bewijzen dat ik het niet ben dat niet met centen kan omgaan, want een leefloon is geen kapitaal he
Wat je kinderen betreft,ik heb nog heel goed contact met drie van de vier, en ik kan je geloven dat het pijn doet als ze afhaken, heb dat bij die ene ook, maar liefde kan niet van één kant alleen komen
Ooit komen die wel terug
veel sterkte vor jou
am

MINOU

Wens je verder succes in je leven en nog veel vreugde

in je dagelijks bestaan !!

nee internet is de oorzaak ook niet ,maar als je daarin realiteit en werkelijk heid door elkaar gaat halen en je ook geen maat kan houden op de pc en je verliest het oog op je werkelijke leven zodat je je daar helemaal voor afsluit je kinderen niet meer ziet e.d.,en boos wordt als er wat van gezegt wordt dan wel hoor maar dat is dus ook geen "normaal "gedrag.Ik zit er nu toch ook op te typen.maar heb daar geen last van.Ik wens iedereen sterkte met dit probleem en dan vooral de mensen die dit aangaan en vervelende ervaringen hebben. BLIJF NIET ZITTEN IN JE VERDRIET TESS want als je met je gezicht naar het verleden kijkt sta je met je rug naar de toekomst en sluit jeje af voor je verdere leven .Ga lekker wandelen met je hondje geef daar maar even je liefde aan.Ook ik moet verder en het lukt meestal wel(soms niet)ook voor jou zal het verdriet minder worden.
liefs en een aai voor je hondje!