SeniorenNet

Ik zit met een verschrikkelijk dilemma.
Op 11/02/2010 heeft mijn vriendin die ik 5 jaar ken, een zwaar hersen infarct opgelopen.
Wij zijn nu 10 dagen verder , ze heef het op het nippertje gehaald, maar de schade is enorm.
Ze is rechts volledig verlamd en kan niet meer spreken.
Communicatie is voorlopig niet mogelijk, de honderden vragen die door mijn hoofd razen worden door niemand beantwoord , thuis zitten is een hel.
Hoe ga ik haar terug krijgen, als invalide, volgens de dokters gaat ze er zeker iets aan over houden.
Haar leven is op zijn kop gezet maar ook dat van mij.
Gaat ze geestelijk nog hetzelfde zijn, of anders gezegd de vrouw die ik heel graag naast mij had om haar karakter, humor, levenswijze is die dag gestorven.
Het is nu nog een schim van wat ze vroeger was, en niks zal meer hetzelfde zijn.
ik doe hard mijn best om dit drama te doorworstelen, maar het lukt me niet.
Op de koop toe heeft nog geen van haar 2 kinderen haar bezocht, daarover had ik vandaag ruzie met de dochter en ik begin stilaan te verdrinken in al die gevoelens.
Ze moet nu gerevalideerd worden, minstens 4 maand, misschien wel langer.
Die periode zal haar karakter sterk veranderen, en ik ben bang dat we van elkaar gaan vervreemden.
Ik zag haar graag, op mijn eigen manier en dat was wederzijds.
Maar nu begin ik me toch af te vragen, moet ik hiermee wel doorgaan.
Ik ken haar pas 5 jaar, moet ik nu de rest van mijn leven verder met haar, of kappen.
Er komt een verschrikkelijke periode aan waarvan emoties, teleurstellingen, financiële problemen zeker deel van gaan uitmaken.
Haar kinderen kijken niet naar haar om en ik krijg al de miserie over me heen.
Ik weet dat als ik met haar zou kappen ik haar nu al miserabele toestand 1000 keer zou verergeren. Hiervoor heeft ze niet gekozen, dit had ze niet verdiend, maar helaas het is gebeurd.
Stel dat ik met haar zou breken, na al wat ze liefdevol voor mij deed, dan zou mijn hart breken, zij is geen ding.
Maar mijn verstand zegt iets anders.
Hoe kom ik hieruit

Wie graag het hele relaas leest ik hield tot vandaag een dagboek bij op
http://users.telenet.be/mebo870/christiane.html

Mebo,

WENS JE STERKTE


Voorlopig geen stappen ondernemen, Alles kan nog best meevallen hoor



Kom hier op tijd maar je woordje plaatsen

SYLVAIN


NB:Ga later je DAGBOEK wel overlopen , heb nu geen tijd want ik ga naar BRUSSEL voor DE LUCHTVAART problemen in de EU-ARENA

Mebo, ik wens je veel sterkte toe.

Laat de moed niet zakken...het zit er nog altijd in dat ze tot op zeker hoogte recupereert, al zal zullen bepaalde dingen niet meer in orde komen.

Ik vind het erg fijn dat ik je dagboek mocht lezen......het kan belangrijk zijn voor mensen om zich te realiseren toch op tijd een dokter te raadplegen.

Ik wens jullie het allerbeste!

ja het leven is niet zo simpel, zelfs de sterksten worden erdoor gekraakt.
Ik ben opgelucht dat er toch nog mensen zijn met het hart op de juiste plaats.
Men krijgt vaak meer liefde, atentie en hulp van buren, collega's of mensen die je nog nooit eerder hebt ontmoet, dan van de verwanten of de zogezegde vrienden.
Zulke drama's, men leert ervan maar het wijzigt ook het karakter en vooral het vertrouwen krijgt een klap.
Dat is althans mijn les die ik nu leer, ik moet deze strijd alleen voeren.
Ondanks onze prachtige façade maatschappij word iedereen aan zijn lot overgelaten.
Zij heeft er niet voor gekozen en ik nog minder.
Zij voert nu haar strijd, ik de mijne.
Gelukkig heb ik een eigenschap dat ik in moeilijke situaties toch altijd een oplossing en uitweg vind.
Al gaat dit mijn moeilijkste opgave ooit worden.

Ik wil jullie allen bedanken, ook in naam van Christiane om even stil te blijven staan bij ons beide.

GOEDE MORGEN MEBO
KOM JE STERKTE WENSEN MET AL JE KRACHTEN
HOU VOL
EN HIER WEET IK ALLES VAN
JAMMER KON IK TOEN DE TIJD SENNET NOG NIET
VRIENDEN LIETEN ONS VALLEN
IK GING NAAR HANDWERKEN ,BLOEMSCHIKKEN ENZ
VELE VRIENDEN
PLOTS HEB IK ER NOG WEINIG GEHAD
TELLEND OP EEN HAND
IN PLAATS MIJ UIT DE PUT TE HALEN
DUWDE ZE MIJ NOG DIEPER
DAT WAS NOG EEN GROOT VERDRIET ERBIJ
MAAR SAMEN MET MIJN MAN KWAM IK ER DOORHEEN
BEN EEN ECHTE VECHTER
EN HOPELIJK IS CRISTIANE HET OOK
EN JA HIER VIND JE ECHT MENSEN MET HET HART OP DE JUISTE PLAATS
DAT GEEFT KRACHT EN STEUN
IK BEN ERG BLIJ VOOR JOU
EN DRUK BEIDEN DUIMEN
LIEFS RIEKSKE

IK LAAT DIT KAARSJE BRANDEN VOOR CRISTIANE
MAAR OOK VOOR JOU MEBO

Ik ken ook zo'n verhaal over de Vrienden.
zo'n 30 jaar terug is bij mijn beste vriend brand uitgebroken.
de hele achterbouw stond in brand.
De moeder van mijn vriend, dacht dat de tweeling nog op de speelkamer waren, die is erachter gelopen om nooit meer terug te komen.
De tweeling was ondertussen door de brandweer gered.
Zij is er jammer genoeg in gebleven, een zelfstandige schilder met winkel en 5 kinderen achter latend.
in het begin kwam iedereen helpen en troosten, kleine herstellingen doen.
De eerste maand leek het wel een bouwwerf, ik voelde me in een hoekje gedrumd, anderen eisten de aandacht op, maar ik bleef toch regelmatig komen en helpen waar kon.
Tot een jaar of 2 voorbij gaat, de vader van Joost (zo heet mijn vriend) op een avond en geheel onverwacht zei:

"Joost, de Patrick (ik) dat is uw enige, echte en beste vriend waar je altijd op kan reken, die staat er altijd als je hem nodig hebt.
Al de rest van de zeikerds kwamen hier alleen mijn bier uitzuipen en hebben me één voor één laten stikken".

Ik zal zijn woorden nooit vergeten.

JA MEBO
ZO IS HET HARDE LEVEN VOORTAAN
IN HET BEGIN LOPEN ZE ALLES PLAT
EN DAN ....................ZIE MAAR HOE JE HET RED
VRESELIJK
HET IS BIJNA OVERAL HETZELFDE
IK HOOR HET WEL
IK BEN EEN PERSOONTJE ALS IK WEET DAT IEMAND MIJ NODIG HEEFT BEN IK ER VOOR ZE
EN JE ZIET ZELF WEL VOOR HOE LANG
EN NIET DENKEND <DIE RED HET WEL>
NEE MEESTAL KOMEN DE TEGENSLAGEN LATER
ALS ZE TERUG UIT HET ZIEKENHUIS KOMEN B.V
IK WENS JE STERKTE MEBO
JE VERHAAL IS ERG AANGRIJPEND
IK HOOP DAT JE HET AAN KAN
VRESELIJK JE GELIEFDE ZO TE MOETEN ZIEN LIGGEN
GEEN KONTAKT VRESELIJK
STERKTE MAATJE
GRT RIEKSKE

STERKTE MEBO
IK HOU JE DAGBOEK BIJ
JA ZO HOOR JE VAN ALLES NU HET JEZELF BETREKT
HOPELIJK GAAT HET BETER WORDEN
IK DENK AAN JULLIE

Ik heb gisteren een kennis gesproken, jaren geleden is zijn vrouw hetzelfde overkomen.
Meteen veel uitleg mogen ontvangen, tips, en heel belangrijk hoe het allemaal evolueerde van dag tot dag.
Die hield eveneens een dagboek bij, het schijnt helend te werken in een later stadium voor beide partijen.
We gaan dat maar blijven verzorgen dat dagboek.