gemis
Geplaatst: 22 mei 2011, 21:16
Mijn man is gestorven, een jaar nadat hij te horen kreeg dat hij longkanker had. LONGKANKER, een vreselijk woord dat we liever niet hadden gehoord. Twee dagen zat hij te dubben en kwam hij zijn zetel niet uit, totdat ik hem vroeg of hij pijn had, of dat hij zich ziek voelde. Dat was niet zo, hij kon het gewoon niet aanvaarden. Ik heb hem toen gezegd dat ik het ook verschrikkelijk vond, maar dat we samen nog zoveel dingen konden doen, zolang hij zich nog niet ziek voelde. Ik stelde hem voor, zoveel mogelijk dingen te doen, die hij graag deed, als het voor hem mogelijk was natuurlijk, want als je altijd in je zetel zit te piekeren, dan ben je al dood. Hij heeft zich toen herpakt, en ging mee fietsen, wandelen, en drie keer in de week petanquen, ook zijn tuin verzorgde hij nog prima.
De chemo was wel zwaar, en hij was dikwijls misselijk, maar hij hield de moed erin, en geloofde dat hij nog zou genezen. Maar dat heeft niet mogen zijn. De laatste drie weken waren erg zwaar, hij kon bijna niet meer ademen, en moest zuurstof krijgen. 15 april is hij dan overleden, en alsof dat nog niet erg genoeg was, twee dagen voor zijn begrafenis, is ook mijn hond gestorven.
Het is hier zo leeg nu.
De chemo was wel zwaar, en hij was dikwijls misselijk, maar hij hield de moed erin, en geloofde dat hij nog zou genezen. Maar dat heeft niet mogen zijn. De laatste drie weken waren erg zwaar, hij kon bijna niet meer ademen, en moest zuurstof krijgen. 15 april is hij dan overleden, en alsof dat nog niet erg genoeg was, twee dagen voor zijn begrafenis, is ook mijn hond gestorven.
Het is hier zo leeg nu.
