Miltaire bedevaarten Lourdes.

Ik ben nu niet van de katholieksten onder ons, maar aan de bedevaart van mei 1965 heb ik toch mooie en toffe herinneringen. De uitstappen naar de Tourmalet en andere col's, met een schamele bus, iets waar ze me heden niet meer in moeten duwen, de andere kant van de "Cave" het riviertje welke Lourdes in twee andere werelden verdeelde enz. . enz. . We waren de jongens van de "Erewacht", en wij gingen een stapje in de wereld (Lourdes) zetten. We logeerden in hotelleke St. François, met 6 op een kamer, 3 luchtmachters en 3 zeemachters en na veel wikken en wegen, hebben wij simpel onze uniformen verwisseld, en zo zijn we dan onder ons zessen het Lourdes bij night gaan verkennen. Mooi, heel mooi was dat, ware het niet dat we de dag erna weer moesten aantreden met de "Erewacht". Op de bijgaande foto kan je ons in volle ornaat zien, de 3 zeemachters die in feite luchtmachters waren, en de drie . . .
Van de MP's hoefden wij ons niets aan te trekken, dat waren we trouwens zelf, zo nadien bekeken, was ik er nog maar eens 19 !!!???
Wie herkent zich bij die 3 luchtmachters.
Mannen van toen, de groetjes en wie weet.

Ik heb ook deze bedevaart meegemaakt van 1965. We vertrokken vanuit BSD en de trienrit duurde 23 uur. Wat ik me altijd goed is bijgebleven is de rozenkrans ,voorgegaan door Aalmoezenier Willems.Ik denk dat ik dat nooit vergeet. Vele groetjes

Met "Cave" bedoelt heinz1 de "Gave" (ook wel de "Gave de Pau" genoemd), die door Lourdes stroomt, vlak bij de grot.
Jammer dat zulke zaken allemaal teloor gegaan zijn.
Ik deed mijn legerdienst in Esssentho (Duitsland) in het jaar 1974, maar van een Lourdesbedevaart heb ik jammer genoeg toen niet gehoord.
Aalmoezenier Willems, ja welke soldaat heeft die niet gekend!
Een "crème" van een vent, zo lopen er tegenwoordig niet veel meer rond.

Der Peet

Ik was in 2007 ook in Lourdes, toevallig in dezelfde week van de militaire bedevaart. indrukwekkend was dat, 15.000 militairen uit 32 landen. In ons hotel logeerden 156 kroaten, 20 Noren enkele canadezen en enkelen uit Ivoorkust. Toen ze weg waren hebben wij ze echt gemist. een hele belevenis die week.

Aan Peetje Maurice, het is idd. de "GAVE", was een drukfoutje van mij, en ja, schijnbaar mochten mooie lidjes niet lang duren.
De "Sooi" (Aalmoezenier Willems) als je hemdan meemaakt in een klein beperkt gezelschap zoals de "Erewacht" er eentje was, dan was het huilen van 't lachen, en of je nu Waal of Vlaming was deerde hem niet, het feit dat je een soldaat was, daar deed hij het voor.
Aan Katerke, jij vertrok in de BSD zeker met de DVT tot Schaarbeek, want daar stapte wij op.
Ik heb nog ergens foto's liggen van hoe we de nacht doorbrachten in de netten waar normaal gezien de koffers inlagen, als je ze zag bulderen deden we, de tranen liepen uit onze ogen.
Gezellig , heerlijk andere woorden vind ik er niet voor.
Maar ja, 't is ook weer zolang geleden.
Grtjes Heinz1

heinz1 schreef:Aan Peetje Maurice, het is idd. de "GAVE", was een drukfoutje van mij

heinz1, het was geen drukfoutje, wel een typfoutje
De "Sooi" die had volgens mij paus moeten worden!
Ongelofelijk wat die man kon verzetten hij was een groot verteller en redenaar, hij doet me zo een beetje aan Cardijn, zaliger, denken.
Dat waren nog tijden nietwaar!

Vriendelijke groet,

Der Peet

Ook ik had het geluk mee te kunnen met de leger bedevaart. Geluk, ja want bij ons was het toen oefening en ik was de enige "normale" soldaat die mee kon. Ik schrijf "normaal", omdat van de 5 (denk ik toch) kazernes in Soest er maar drie mee mochten, ik dus en twee priesters of seminaristen. Maar goed, ook ik heb zeer goede herinneringgen aan die reis.
In de trein waren ook heel wat zieke en (of) gehandicapte militairen en rijkswachters. Er werden vrijwilligers gevraagd om die mensen met rolwagens en verrolbare bedden zo veel als mogelijk mee te voeren naar de gemeenschappelijke activiteiten. Gezien de twee geestelijken (de enige die ik kende) dit deden, ging ik dus ook mee. Eerlijk gezegd eerst wat tegen mijn zin, maar dat duurde niet lang. De persoon die ik mee kreeg was een rijkswachter, een gewezen "Zwaantje" zoals we dat toen zegden. Die mens had een ongeval gehad met zijn motor (in dienst) en was tot zijn bekken verlamd. Wij hebben die drie mensen overal mee naar toe genomen, zelfs naar de weide in Bartres. Voor hen die dat kennen een ferme klim, maar daar kwam de solidariteit boven. Wij werden geholpen door soldaten uit alle landen, zonder onderscheid van rang of stand. Ik weet nog van die Italiaan (of was het een Spanjaard), een officier met die zwarte casce op zijn hoofd, druipend van het zweet, (ik ook trouwens) duwend aan de rolwagen tot we er waren. Ook de weg terug was lastig, want toen moesten we afremmen, vanwaar hij kwam weet ik niet, maar plots was die man daar weer, ikke, gewoon soldaat en die Italiaanse officier. Alle drie zijn we beneden een pint gaan drinken en hoewel we elkaar niet verstonden zijn we als broeders uiteen gegaan. Ik ben er nu 60 maar nooit zal ik die verbroedering vergeten.
Ook hebben wij eens de ons toegewezen zieken uit het hospitaal ontvoerd want ze wilden de kaarsjes processie zien van op de hoger liggende kerk. Daarna natuurlijk noch een pint (zullen er wel meerdere geweest zijn) gaan pakken en na middernacht met die mensen het ziekenhuis in. Pech, want de hoofdzuster stond op ons te wachten, een matrone van een non. Ik moet wel vermelden dat de zieken die naast die van ons lagen wisten waar we naar toe waren en dat ook hadden verteld. Ik weet niet of er veel geestelijken een preek van een non hebben gehad, maar die welke wij kregen was niet van de poes. Maar erger was feitelijk dat wij ons pijn moesten doen om niet te schaterlachen. Ook onze drie zieken hadden het er moeilijk mee en hier en daar kon je uit een bed een lach horen, wat die non natuurlijk nog bozer maakte.
Al bij al een fantastische bedevaart. Ik heb er nadien nog meerdere meegedaan, als burger dan, maar die samenhorigheid en die dienstbaarheid onder al die militairen, neen dat gevoel heb ik nooit meer gehad.
Ik durf hier eerlijk zeggen dat bij het afscheid in brussel er 6 als kleine kinderen stonden en zaten te janken.
Groetjes gert4

Ik heb ook de gelegenheid gehad de Sooi tijdens mijn verblijf bij het leger te ontmoeten.



Het was in Siegen in 1974, tijdens een gezellig samenzijn van een afdeling van de KAV, die toen nog in zijn kinderschoenen stond, altans in Duitsland.



Ik kan alleen maar beamen dat hij inderdaad heel boeiend kon vertellen, kijk maar hoe ik, en een vriend daar blijkbaar aan zijn lippen hangen.



Groetjes

Danny

Heb ook de militaire bedevaart meegemaakt in mei 1973, was zowat één der hoogtepunten van mijn dienstjaar. Eerst naar Schaarbeek het vertrekstation van de militaire Lourdestrein. We zaten met zes man in aparte treincoupés. Er zaten daar ook gasten bij die dienst deden in de BSD. Wij waren met een groepje van vier die dienst deden in Antwerpen stad. Tijdens de nacht waren er twee die zich in de bagagenetten boven ons hoofd legden te slapen. Van nachtrust was evenwel weinig sprake. Hier of daar een uur of meer stilstand om andere voorrangstreinen te laten passeren. We waren vertrokken in Schaarbeek in de namiddag rond 15 uur en zijn pas de andere dag 's morgens rond 8 uur toegekomen in Lourdes. Nu rij je met de sneltrein een goeie 6 uur vanuit Parijs tot in Lourdes. Heb daar ook aalmoezenier Sooi Willems gezien. Ik herinner mij nog heel goed dat toen we met de trein bij de terugkeer in het station van Lourdes vertrekkensklaar stonden er een groep het scheldlied van "schelle van der linden" in gang staken tot anderen ook meezongen tot het moment plots 'n woedende aalmoezenier Willems aldoor de luidsprekers van de trein als 'n razende begon te schelden zodat het plots terug stil werd. Dit laatste vooral is mij bijgebleven!

Ik heb hem ook gekend. Indrukwekkende man, respectabel en eerlijk en met gezag. Een paar keer ontmoet, zelfs één keer in het burgerleven.