SeniorenNet

Hallo allemaal,

Bij deze open ik een nieuw topic dat verband houd met het uitwisselen van ervaringen met het rijden met legercamions ed.
Ikzelf was MT-chauffeur bij den 43A in Brakel. Het meeste reed ik met de MAN-CARGO 4TON wat in die dagen al een behoorlijk luxeding was. Tijdens mijn dienst heb ik dan nog promotie gemaakt naar MAGIRUS 6TON, daar moest je alle dingen die je geleerd had in HEVERLEE op toepassen, nl. tussengas en dubbele clutch. Erg weinig reed ik met den BEDFORD omdat die aan zijn laatste dagen bezig was!!
Graag zou ik eens willen weten wat de ervaringen waren van mensen die met de MAN-POLYBRAND hebben gereden, toch ook een vaste waarde in het BSD-gebeuren!!
Graag zie ik jullie verhalen tegemoet!
GRTZ,
ROBERT

Hoi, Ik heb in 59 in Kassel (deGete) met GMC en BROCKWAY gereden (je weet wel waar ze de brugelementen mee leggen hé,)het waren allen benzinemotoren en zonder kontaktsleutel als je dan door een dorpje reed waar een beetje volk liep dan draaiden we het kontakt even uit en direkt weer aan en dat gaf dan een geweldige knal er waren zelfs mensen bij die zich wegstaken van de schrik,dan heb ik nog met een HALFTRACK gereden ook ,nog zo'n benzinezuiper ,die had aan weerskanten een tank van 400 liters en die moesten altijd bijgevuld worden met jerrycans daar wij geen pompen hadden ,en op t'laatste met een WILLY JEEP dat was pas een heerlijk wagentje dat aangenaam reed en zeker in de zomer, de GMC's hadden geen deuren en enkel een canvas dakje als je dan een rit deed in de regen met een stevige zijwind moet ik niet vertellen hoe we er uit zagen als we binnenkwamen hé ,

tijdens mijn carriere bij het leger (van '66 tot '98 ) ,heb ik met een hele reeks voertuigen gereden.
Het begon bij 2TTr ( in Dellbruck) met de Bedford bureelwagen ,waar ik me geregeld een zere elleboog haalde door bij het schakelen tegen de wapenhouder te stoten.Ook de Ford Keulen (sommigen noemden hem ook Ford Rhein) ,ingericht als bureelwagen leerde ik daar kennen.Een voor die tijd comfortabele wagen ,die ook een topsnelheid haalde van 110 km per uur ,maar ook benzinevreter was.En ook de Jeep Minerva leerde ik daar kennen.
Dezelfde voertuigen bestuurde ik ook nog bij 17 TTr (in Aken-Hitfeld).
Na mijn opleiding tot onderofficier kwam ik bij 1 Cie Mat in Siegen terecht en daar kreeg ik een Magirus 6ton ,met gesloten aanhangwagen vol wisselstukken op mijn naam ,en moest er dus ook mee rijden.Met dit type voertuig deed ik ook geregeld zendingen naar Propsteierwald om materiaal af te voeren en/of op te halen dat te zwaar of te veel was voor de voertuigen (MAN 4 ton,polybrand) van 1 Cie Rav & Tpt die normaal deze transporten voor ons deden. Ook de MAN 4 ton polybrand moest ik daar geregeld besturen ,evenals de Unimog, en een enkele keer de GMC atelierwagen,die in tegenstelling met die van Tjinne,wel deuren had ,al waren ze zoals het dak gewoon in canvas.Maar ik zat er wel droog in .
Verder deed ik daar één zending met een lege tanktransporteur Uranus ,toen deze werden vervangen door de Man-Daf ,om hem af te voeren naar het voertuigenpark in Geel (of was het Grobbendonk?te lang geleden).Ook met de Man-Daf reed ik enkele keren op manoeuver,ik was er reservechauffeur voor.Hetzelfde gold ook voor de depanneur M62 ,die tijdens mijn periode in Siegen werd vervangen door de depanneur Berliet.
Na Siegen kwam ik terecht in Butzweilerhof ,bij 255 Cie Maint Lt Avn ,waar ik nog steeds een Magirus 6 ton bestuurde ,maar er ook de nieuwe Man leerde kennen en er ook geregeld mee reed.
Eind '82 kwam ik dan bij 4(Be)Pl Div in Leuven terecht.Daar hadden ze praktisch uitsluitend gewone "burger"voertuigen.Ik reed er met o.a. een lichte vrachtwagen (4 ton) Ford ,en verder met Ford Escort ,Ford Taunus ,Ford Fiesta .
In totaal reed ik ongeveer één miljoen km met militaire voertuigen ,zonder ongeval waarbij ik zelf fout was.Bij het ene ongeval dat ik had was er eentje met een stuk in zijn kraag aan een rood licht waarvoor ik gestopt was ,achteraan ingereden op de aanhangwagen van mijn Magirus.

Hoi Flupke2,
Dat is idd. een mooie staat van van dienst hoor, ik met mijn 4500km als milicien op 6 maand tijd val hierbij behoorlijk in het niets!! Ook ik reed ongevalvrij!
Ja die MAGIRUS dat staat mij nog altijd bij als een log monster, mijn langste rit daarmee was van Brakel naar Werl en terug langs de bekende B1 weg.
Ik moest daar vaten met aflaatolie naar toe doen maar ik weet al niet meer in welk kwartier daar.
Met de MAN-CARGO heb ik twee maal een zending naar Belgie gedaan, telkens goed voor ong. 1150 km heen en terug. Tijdens de terugrit moesten we bijtanken te AKEN-BRAND. Ikzelf reed daar heel graag mee, waren toen nieuw aan het binnenkomen uit PROBSTEIERWALD!

GRTZ,
ROBERT

Mijn rijervaring bij het leger waren NUL;
Nochthans bij mijn tweede oproeping als reservist bleek uit mijn MOS nr
dat ik brevetten had om met vanalles en nochwat te rijden.
Zoiets kan natuurlijk alleen bij den ABL.
Ik heb resoluut geweigerd in wat ook te kruipen;want ze gingen dat effe regelen met een paar stempels.

F.C.

Legerdienst van dec. 71 tot nov. 72. Eerste maand in Mechelen (ttr) en er werd van rijden nooit gesproken. Op 4 jan op mijn eentje in de dvt naar Soest vertrokken cie HK kazerne Adam. Het eerste dat ik daar te horen kreeg was :"leren rijden".In het burgerleven had ik een B rijbewijs, dus moest ik in het leger een voorzien aantal km met begeleiding rijden eer ik gewoon mee kon met een C rijbewijs. Het aantal km dat je moest leren weet ik niet meer, maar wel, dat ik de helft niet heb gehaald, mede door een 2+2 verlofgang wegens sterfgeval grootvader.
Halfweg jan. was er een oefening, en ikke kreeg mijn "eigen" Unimog met chelter en aangangwagen. In dat voertuig had ik nog nooit gereden, laat staan met een aanhangwagen, de opleiding was met een Bedfort. Een van die eigenaardigheden van de abl de Unimog stond er, maar nee het moest met een Bedfort.
Nu, die Unimog werd zowat mijn tweede thuis en was een droom voor maneuvers, waarvan ik er een 17 tal van heb gedaan.
In de chelter bouwden wij (ik en soldaat bv Martin) slaapgelegenheid en met de 3 kva groepjes die we hadden was het lekker warm in de barre winter.
Onze dienst bestond erin om te velde telefoonverbindingen om te zetten in radio signalen en die door te schakelen en omgekeerd. Gezien wij in het HK zaten was dat van groot belang en waren de gebruikers meestal hoge pieten.
Gezien ik tot mijn legerdienst (ik was 22 jaar) steeds bij de scouts was geweest en goed stafkaart kon lezen en met kompas kon werken is mij dat goed van pas gekomen. Wij moesten trouwens regelmatig tussen de "vechtenden" gaan staan om de verbinding te verzekeren.
Dank zij de kennis van het kompas stonden wij steeds op de aangegeven coordinaten. Ik wil niet stoeffen, maar onze "groep" heeft daardoor menig "gevecht" gewonnen. Ik was ongeveer 5 maand binnen toen op een oefening wij bezoek kregen van de Brigade Generaal, die ons wist te vertellen dat wij 1 meter verkeerd stonden. Hij zei dit wel lachend want soms scheelde het enkele km. Mijn collega merkte op of wij dat in onze soldij zouden voelen, wel ik heb het gevoeld, op 6 maand werd ik korporaal millicien en mijn soldij ging met een tien frank omhoog.
Tussen onze eigen oefeningen (verplicht) deed ik regelmatig mee als vrijwilliger en reed alzo met vanalles wat toen in onze dienst voor handen was. Later vertel ik daar meer over, want mijn ega staat klaar, wij moeten boodschappen doen en wie denk je dat er rijdt juist, ikke
groetjes gert49

Hallo! Zelf heb ik daar 2 anekdotes bij

1.

Ik deed mijn legerdienst als KRO bij de MGC/BSD in Ossendorf in de "functie" van RTO; we spreken van het jaar 1979...

Naast begeleiding van de DVT (dagelijkse verlofgangerstrein) stonden wij ook in voor het toezicht bij het laden/lossen van zowel gebanaliseerde als rupsvoertuigen bij oefeningen e.d.

Voor ons eigen vervoer beschikten wij over een "VW-buske.

De "Chef" van de MT Adjudant Thijs stond er op dat telkens een Vtg van zending terug kwam dit getankt werd zodat het opnieuw klaar was voor een volgende opdracht.

Toen ik als "nieuweling" in de eenheid van mijn eerste opdracht terug kwam riep Adjudant Thijs mij door het openstaande raampje van de MT toe: "en vult den bak mé sjokolat ook maa" waarop hij het raampje sloot..

Ikzelf als kersvers "Adjudantje KRO" was ik toen nog te fier om toe te geven dat ik absoluut niet wist wat "den bak mé sjokolat" was laat staan waar ik dat ding bij zo'n VW-minibusje moest zoeken doch hoe ik ook moeite deed en keek ik zag nergens iets wat er kon voor door gaan.

Maar niet getreurd...ik zou de vraag wel even aan een van de mecaniciens stellen wat ik ook deed en die antwoordde mij iets van: allez, lere ze da dan nie, da's 't water in de radiateur bijvullen"...

Ik zo fier als een gieter terug buiten en gekeken waar de vulstop van de radiator te vinden was. En geloof me ik heb letterlijk aan alles, maar dan ook aan alles zitten draaien om die vuldop te vinden. Onnodig te zeggen dat er steeds meer en meer volk naar mijn "zoektocht" kwam kijken, want...een VW-minibusje is/was luchtgekoeld!!!

2.

Een tweede voorval speelde zich enkele jaren later af toen ik als Offr S3 bij een alarm mijn eenheid te Arolsen moest verlaten om een alarmkantonnement in de buurt van Volkmarsen in te nemen.

Het voertuig dat mij daarbij toebedeeld was, was een Willys, mijn chauffeur de toenmalige WM De Potter, CSM van de Cie.

Onderweg moesten we een steile helling afrijden en we waren nog maar goed en wel aan de afdaling begonnen of daar klapte het motordeksel kompleet omhoog en zodat we geen steek meer zagen. En als kers op de taart bleek de werking van de remmen ook niet meer "je dat te zijn"...

Groot moet de verbazing van de tegenliggers geweest zijn, een militair voertuig te zien naar beneden komen (da sind die Belgier wieder...) met langs weerzijden 2 naar buitenstekende "leger-koppen" om te zien of we niet van de weg reden....

2 Van de vele leuke herinneringen die ik steeds zal blijven koesteren...

Groetjes

Nyssa

Hoi Nyssa,
Bedankt voor je bijdrage hoor!!

GRTZ,
ROBERT

Dag Emteechauffeurke, ik heb als KRO, in 1973, in een logistieke eenheid ongeveer met alle vtg gereden en ook met MAN polybrand. Dit was een apart rijbewijs. In de eenheid 202 cie mat te Ludenscheid leerde ik de leerling Man chauffeurs op de openbare weg rijden. Dit was echt boeiend, temeer omdat het dubbel koppelen was met tssgas.
Verschillende keren op maneuvers heb ik zelf met de Man gereden.Bijgevoegd mijn militair rijbewijs, dat ik altijd bewaard heb en nog dikwijls heb kunnen gebruiken op de verschillende rappels in de jaren 80 in Leopoldsburg.
Nadien in het burgerleven heb ik gereden met trucks, vooral Daf's, ook met uitzonderlijk vervoer.

halo,ben op 1 sept.72 binnengegaan in heverlee als chauffeur lichte voertuigen tot 3,5 ton.eerst gereden met de jeep op rollen.daarna buiten met nen instructeur buiten de kazerne.was eerst niet geslaagd.resultaat:2weken bijscholing in heverlee.half november in brakel toegekomen,in de volle sneeuw.2dagen later moest ik de wacht al wegvoeren naar de c-site in willebadessen met nen bedford met nog een houten stuur.daarna opleiding gekregen vr voertuigen +3,5ton.amaai,korte en lange magirus.dubbel embrieren en tussengas geven en natuurlijk met veel gekraak erbij.met de unimog rijden was een luxe.verder R4 en wilie,minerva.mijn taak was:eten,wacht wegdoen naswillebadessen.in de m.t helpen,wacht kloppen csite en soms kantinee op de csite.mijn chef was wouters.reniers was die 2latter-brave vent-
sbv arthur de noose heeft mij opleiding gegeven voert.+3.5ton.
ben afgezwaaid op 28augustus 73.36 jaar geleden jawadde.
groetjes Rene

Straffe stoot die ik meemaakte met een chauffeur :
Ik was gekazerneerd in Dellbrück bij 2 Bn TTr ,maar werkte in Bensberg in het CTR (transmissiecentrum) van het Hoofdkwartier van de 1e Divisie (Kwartier Burkel).Elke dag werd ik samen met enkele anderen met de jeep "estafette" van Dellbrück naar Bensberg gebracht ,en de volgende morgen (wij klopten 24-uurs diensten) weer teruggebracht.
Op een zondag morgen stond de jeep klaar en de chauffeur stapte in.
Eerste vraag die hij stelde : "Staat in deze jeep de rempedaal ook in het midden ? "
Als hoogste in graad (ik was toen korporaal,de anderen waren soldaat) heb ik de chauffeur in kwestie eerst zonder de andere passagiers een toertje laten rijden in de kazerne ,wat hem slechts met moeite lukte.Ik heb dan zelf "stuurovername" gedaan,en bij aankomst in Bensberg de afgeloste ploeg op de hoogt gebracht van het probleem.Eén van hen heeft dan ook stuurovername gedaan voor de terugweg.
De chauffeur in kwestie heb ik nooit meer zien rijden ,reden ervan ken ik niet .

Rem in het midden?
Ja lach maar.
Toen we in 1953 de mobilisatie depot in het fort van Borsbeek
moesten verhuizen naar Neerhespen hadden we te doen met twee soorten F N.camions 3.5 ton, met breede en smalle bumper
Deze laatste hadden de gas in het midden en de rem rechts
Ik kan u verzekeren dat er al verschillende blutsen gereden waren
vóór we het fort buitenreden.
Mijn opleiding als chauffeur in 1953 deed ik met een Fordson van het Engels leger, wielen van een bulldozer, rechts stuur met een diameter van een karrewiel, , vitessepook van een meter lang, alle vitessen
dubbel embraierenen met tussengas en met de zwengel in gang draaien.
Wie kan er beter.

Van straffe stoten gesproken.
Toen ik na drie maand baron Michel Mechelen in het 2e ttr te Dellbruck aankwam moest ik een opleiding chauffeur volgen.
Ik had geen rijbewijs en een heilige schrik van alles met wielen en een motor er in.
Theorie was geen probleem, maar praktijk, met een Hanomag, je weet wel zo een spel op hoge wielen dat was een drama.
Op de weg, dat ging nog min of meer, maar toen er in de heide, (dacht ik)
moest gereden worden, deed ik van alles verkeerd.
Gas geven in plaats van remmen en nog zo van alles, gewoon van de zenuwen en geen coordinatie zeker.
Resultaat, de korporaal instructeur stapte lijkbleek en bevend uit en verklaarde, ik ben mijn leven nog niet beu jij mag niet meer achter het stuur.
Resultaat ik heb nooit meer gereden, heel mijn tijd uitgedaan als operator radio en tot nu toe nog altijd geen rijbewijs.

Moniteur zijn in het leger was wel levensgevaarlijk.
Na veertien dagen opleiding bij de zware wapens van de M I.30
besliste men dat ik een opleiding van chauffeur moest volgen.
De anderen hadden reeds alle theorie en maneuvers op het oefenlpein van Vosselaar gekregen toen ik in de laatste camion bij de andere reeds (volleerde?) leerlingen zat. Telkenmale werd er tien minuten gereden,
toen het eindelijhk mijn beurt was kroop ik ook achter het stuur van
een bovengenoemde Fordson, neen ik had nog nooit achter het stuur van een auto gezeten. Met de moed der wanhoop en al krakende dat horen en zien verging raakte ik endelijk toch in vierde.
Ja levensgevaarlijk was het want telkens ik te dicht bij de bomen kwam rukte ik aan het stuur naar de andere kant van de baan waarbij de moniteur telkens moest bijsturen. Om niet te moeten overschakelen
en niet op mijn donder te krijgen probeerde ik het in vierde versnelling uit te houden met als gevolg, blokeren van de motor.
Daar deze wagens geen starter hadden moest ik vooraan met de zwengel trachten hem weer aan de draai te krijgen.
Ondertussen waren de anderen al een heel eind ver en moest ik hen trachten in te halen. Nu werd het echt gevaarlijk ! ik dacht, iedereen
moet een legervoertuig voorrang geven, toen we in het centrum van
Gierle kwamen trok de moniteur mijn handrem met kracht op ,
die burgerauto wou nog vlug het kruispunt oversteken.
Dit was het einde van mijn dolle rit, hij nam het stuur over tot het einde
met verwensingen en vloeken , hij zou mij een (goed )rapport geven
tot hij mijn scholingskaart vroeg en te horen kreeg dat ik nog nooit
achter een stuur gezeten had. Nog nooit heb ik iemand zó van kleur
zien veranderen het ging van rood naar paars.! en toch ben ik
chauffeur geworden. In Siegen bolde ik met een Ford F6.

Ah, die Minerva-jeeps: schitterende tuigen en niet kapot te krijgen, zelfs met een halfdefecte benzinepomp.
De convoyeur moest gewoon vanop zijn passagierszetel een tik met een bronzen hamer (zowat het enige werktuig in Konzendorf) tegen het dashbord geven - nu ja, dashbord is een groot woord - als dat ding begon te sputteren halverwege de autobahn, weer goed voor twintig probleemloze kilometers.

Op weg naar Vogelsang met een huilebalkende Magirus achter een boer met een overjaarse traktor tuffen die vergeefs zat teken te doen om voor te steken en hulpeloos met de handen in de lucht aangeven dat je ook niet sneller kon. Those were the days my friends, we thought they'd never end.
Helaas wel...