Wanneer je kan zien dat we met z’n allen in eerste instantie gewoon ‘mens’ zijn dan dienen we vroegere gewoonten met een kritischer oog te bekijken en herbekijken.
We hebben een ‘naam’ gekregen om ons bekend te maken.
Persoonlijk laat ik de idee - om iemand aan te spreken met een titel - heel graag los precies omdat de mens achter de mens mij meer boeit dan een titel.
Waarom is aanspreken met een titel meer respectvol?
Een titel is een kwalificatie, niet meer dan dat.
Wat ben ik blij dat meneer de vuilnisman wekelijks het huisvuil komt ophalen, dat mevrouw de poetsvrouw het huis weer netjes krijgt, meneer de postbode dagelijks langskomt, meneer de loodgieter de verstopping ongedaan kan maken …
Zo heeft ieder mens zijn kwaliteiten.
Wanneer we mensen in een rangorde gaan plaatsen dan is het uitgangspunt onderliggend iemand macht geven terwijl het gewoon deze persoon zijn bekwaamheid is, zijn talent waardoor hij/zij dit beroep uitoefent.
De vertrouwensband tussen enerzijds een arts en een klant moet eruit bestaan dat de arts zijn werk volgens de regels van de kunst doet.
Ik noem het bewust geen patiënt omdat dit een afhankelijkheidspositie inhoudt waar de reguliere heel sterk in is.
Door een vertrouwensband te creëren geef je de klant het inzicht, de tools en de verantwoordelijk voor zijn eigen lichaam zodat zijn zelfgenezend vermogen zijn werk kan doen.
angel22 schreef:
"We" kunnen met mekaar zeer vertrouwelijk omgaan en hen aanspreken met "dokter", maar dan vind ik wel dat zij mij moeten aanspreken met mevrouw of mijnheer. Wat zijn zij in feite meer dan ik? Met de dokter heb ik in eerste instantie ook een zakelijke relatie, vermits [/b]ik[/b] hem betaal. Niet alles, maar toch. En hij mag blij zijn dat ik ziek ben.
Voor mij is de tijd al lang voorbij dat ik plat op mijn buik ga liggen voor om het even wie die maar een of andere titel heeft, zij het arts, advocaat, notaris...of ik weet maar wat. Het respect moet van hen ook uitgaan naar mij. En ik zal mij steeds afzetten tegen elke vorm van ondergeschiktheid. En ik zal beleefd blijven.!!
angel22 schreef: Juist u hebt gelijk er is nog weinig respect in onze samenleving. Vraag is echter, respect van wie voor wie?? En zo kan ik nog uren doorgaan....
Lees ik hier nu niet onderliggend frustratie? Een chronische ziekte?
Ik vind … zij moeten … wat zijn zij meer dan ik … niet meer plat op mijn buik voor om het even wie … ik zal mij steeds afzetten … ergerlijke aanspreking … Vraag is echter, respect van wie voor wie?? En zo kan ik nog uren doorgaan....
Mindfulness kan je hier van dienst zijn, het is een kwestie van meesterschap krijgen over onze aandacht. Dan wordt het meer en meer een reis naar binnen, zodat de buitenwereld en binnenwereld in elkaar overvloeien, en het onderscheid vervaagt.
In de volksmond betekent respecteren ‘eerbied betonen’. Maar de oorspronkelijke vertaling uit het Latijn is ‘omkijken naar’ en ‘rekening houden met’.
We willen dat mensen rekening houden met ons. Geloof me, als je rekening houdt met elkaar, dan zal de eindafrekening een stuk positiever uitvallen.
Een uitgelezen manier om een goede relatie met anderen op te bouwen is door te invest-EREN, te accept-EREN, te respect-EREN, te waard-EREN en te stimul-EREN.
