Nachtelijk aanbellen, advies of mening graag!

Mijn vader, 80 jaar beweerd dat er zeker iedere week tweemaal 's nachts aangebeld wordt aan de voordeur, mij ma is hardhorig en hoort het dus niet, blijkbaar is dat al jaren aan de gang, nu wil hij eencamera laten installeren. We hebben nu al een systeem geplaatst dat hij de bel 's nachts kan uitschakelen, nu zegt hij echter dat er nog steeds aangebeld wordt en dat er gewerkt wordt met een nieuw systeem dat op zijn deur geplaatst wordt en dat het dan alsnog lukt om aan te bellen. Ik raak helemaal in de war van zijn uitleg, moet wel erbij vermelden dat er over een paar weken een gat geschopt is in het tuinhuis. Hij heeft ook al mensen beschuldigd die er niets mee te maken hebben. Het rare is dat hij voet bij stuk houdt en soms 's nachts uit bed springt omdat hij hoort aanbellen. Mijn vraag is u hoe we hier best op reageren. Alarminstallatie plaatsen of er gaan slapen, maar als we daar op aandringen wuift hij het weg,en hij is ook kwaad op ma omdat ze,het ons zegt! Graag eens een derdenbeding aub want,ik weet niet waar ik hier mee terecht kan. Bedankt.

Dat is, denk ik, een dwangstoornis.

Een dwangstoornis of obsessieve-compulsieve stoornis wordt gekenmerkt door dwanggedachten (bellen 's nachts) (obsessies) en dwanghandelingen (staat op en gaat kijken aan de voordeur) (compulsies).

Dwanggedachten zijn hardnekkige gedachten, die als niet eigen, opgedrongen en onwenselijk worden beleefd. (Uw vader denkt dat die gedachten niet van hem zelf zijn).

De inhoud is vaak zinloos, raar of ongepast, de gedachten kan men niet of slechts met grote inspanning van zich af zetten en worden vrijwel altijd als beangstigend ervaren.

Men is zich er van bewust dat de dwangmatige gedachten, impulsen of voorstellingen het product zijn van zijn of haar eigen geest (uw vader weet maar al te goed dat de gedachten van hemzelf zijn en niet van buitenaf van iemand anders komen).

Als dat maar eenmaal gebeurd is, dan is dat niets. Als het zich herhaalt dan is dat een obsessie (denk aan mensen die bijna altijd meerdere malen gaan verifiëren of de deur wel op slot is).

* * * * *

Waarom?

De medici weten dat er bij een obsessie (en andere stoornissen) er een vorm van erfelijkheid (DNA) is omdat het meer voorkomt in bepaalde families en helemaal niet in andere families. Maar dit is niet zeker dat het bij uw vader het geval is, tenzij er nog gevallen zijn de familie.

Wat ook kan is dat er iets verschrikkelijks gebeurd is in zijn leven (en dit een tijd voor het begonnen is, en indien zo, weet u w vader dat maar al te goed)en daar kan een obsessie ontstaan.

* * * * *

Ik ben geen psychiater maar heb wel (een tiental jaren terug op een forum) twee mensen kunnen helpen om er van zoiets af te geraken. Dat is terug gaan naar het verleden (soms heel ver) en als ze dat inzien is de oplossing nabij (.

* * * * *

Lees nu eens dit.
hier klikken dwang gedachten en dwang handelingen

En andere zaken over obsessie.

suc6

Pastoor, uw antwoord verbaasd me niet. Ik dacht in die richting, mijn vader kan ook midden in een gesprek beginnen tellen, we lachten er vroeger wat mee en zegden tegen elkaar: hij is weer zijn kasbons aan tellen maar achteraf bekeken valt er niet mee te lachen. Nu doet hij dat niet meer. Ik heb nog een vraag, pastoor, hoe maak ik dat mijn ouders wijs? Van dat tellen hebben we nooit iets durven zeggen, mijn ma reageerde daar niet op, ook raar, ons pa is redelijk agressief en kan soms woedend reageren op schijnbaar voor onszelf althans gewone dingen.

Zou je met je vader eens niet naar een 'echte' arts gaan ipv hier naar allerlei veronderstellingen te luisteren.
Je vader moet geholpen worden, dat is het voornaamste. Vooral de agressie is gevaarlijk voor de naasten.
Dit is te serieus om te gissen

Vader staat daar niet voor open, ma zeker niet. Agressie is een gegeven van in mijn kindertijd al, hij is anderzijds zorgend voor ons ma. Dokters zijn taboe, alleen huisarts maandelijks, over hun interne keuken wordt nooit gesproken. Ik ben een bijna zestiger maar nog steeds bang en op mijn hoede voor ik iets zeg. Alleen, nu vragen ze hulp voor het nachtelijk bellen. Zetten we een camera of iets dergelijks of laat ik het even op zijn beloop?

Sanne,

Zou je met je vader eens niet naar een 'echte' arts gaan ipv hier naar allerlei veronderstellingen te luisteren. Je vader moet geholpen worden, dat is het voornaamste. Vooral de agressie is gevaarlijk voor de naasten.
Dit is te serieus om te gissen Rolling Eyes

Ik laat u bij uw mening.
Bang van taboe.

Mensentaal,

Morgen private boodschap.

1 goede raad : dringend laten onderzoeken voor. Alzheimer. Ons moeder heeft ook volgehouden : iemand telefoneerde regelmatig ' s nachts. Dan weer klopte iemand. Op de deur. De buren hielden het in het oog en wij plaatsten registratieapperatuur voor de opbellers. Niks van waar en ruzie omdat het volgens haar natuurlijk wel waar was. Alzheimer is toen door een specialist vastgesteld en toen ze verloren begon te lopen in de vertrouwde omgeving zag ze zelf in dat het fout ging, gelukkig wou ze toen zelf naar een home. Niet leuk voor haar, maar ook niet boor de kinderen. Dus snel naar de juiste specialist voor de nodige onderzoeken

Heb gezegd dat het geen zin heeft om een beveiligingssysteem te plaatsen, dat het toch maar vernield wordt, vader was het daar mee eens en repliceerde dat hij hem nog eens ging keren als ze terug aanbelden en verder ging slapen! Probleem is wel dat mijn moeder daar angstig op reageert en haar onveilig voelt! Rare situatie, wanneer ik verder doorvraag zal vader ontwijken en hij wordt dan zelfs boos op mijn ma dat ze het doorverteld!

Dat is een heel moeilijke zaak.
Uw vader beseft maar al te goed wat er gebeurt.
Als hij vertrouwen heeft in de huisdokter, is er een mogelijkheid.
Maar zelfs dan.

Ik vrees er zelf ook voor. Zal momenteel bij luisteren en observeren blijven voor mezelf. Bedankt pastoor.

Meer is er in de geven omstandigheden voorlopig wellicht niet mogelijk. Misschien lost het probleem zichzelf wel eens op.

Bij mijn buren is ook zoiets in die aard aan de gang geweest. De buurvrouw op de hoek woont alleen en is ervan overtuigd dat de buurman naast haar, die tussen mij en haar dus, haar belaagt op allerlei manieren. Ze heeft ook al allerlei bewakingsapparatuur laten installeren om de nachtelijke bewegingen te volgen, ze heeft brieven in al onze brievenbussen gestopt om ons te waarschuwen voor "hem", enzovoort. Zelf is ze ervan overtuigd dat hij haar wil wegpesten omdat zijn "haring niet braadt" bij haar. Als je dan bedenkt dat dit een dame van bijna tachtig en een man van niet veel jonger betreft, en als je weet dat voornoemde dame jaren geleden een zwaar hoofdletsel heeft opgelopen met hersenschade tot gevolg, dan ben je nauwelijks zeker of je het moet geloven of niet, want die buurman is ondanks zijn jaren toch nog redelijk stoer en durft soms heel venijnig uit de hoek komen als hij niet in zijn hum is. Dus... je weet het niet.
Het kan een geval van paranoia zijn... of niet. Tegenwoordig is het al verminderd. Ze worden natuurlijk steeds ouder.

Maar ik hoef me er gelukkig niet mee te bemoeien, omdat het niet mijn familie is. Ik hou me erbuiten. Als het mijn ouders waren, dan lijkt het me wel een stuk lastiger...
Ik hoop dat je er uit komt.

Mensentaal ,
Ik ben het eens dat uw vader dringend hulp nodig heeft .
Hij heeft al een flinke ouderdom en dementie is niet uitgesloten vooral
ook dat hij kwaad word als je moeder er iets van zegt , dus het moet
geheim blijven , hoe kan hij dan geholpen worden ?
Wie weet wat er nog allemaal in zijn hoofd omgaat en dat je moeder niet weet of zeker niet mag zeggen . Dat kwaad worden als je er iets van zegt
is typisch voor dementie want hij gelooft echt dat er aan de deur gebeld
word .
Het zou geen slecht idee zijn om eens een afspraak te maken met hun huisarts en alleen gaan , dus je ouders niet meenemen en het allemaal
eens uitleggen vermits er over deze zaken moet gezwegen worden en
het hun vooral niet vertellen indien je gaat want dan zal je vader nog
lastiger worden . De huisarts kent hun en kan waarschijnlijk wel zeggen
wat er nu juist aan de hand is en oplossingen aanreiken hoe ermee om te
gaan . Doe het a.u.b. want het zal alleen maar verergeren.
En wat pastoor daar allemaal vertelt zijn klinklare nonsens .
Een arts is de enige die een juiste diagnose kan stellen.

Succes.

En wat pastoor daar allemaal vertelt zijn klinklare nonsens .

Sorry Brianne, maar dat is niet waar hoor. Of het in dit geval inderdaad dàt is, is niet zeker, maar wat Pastoor vertelt over dwanggedachten is allesbehalve "klinkklare nonsens". Vraag dat maar aan iemand, die ermee opgescheept zit, of die een familielid heeft die het heeft!
Je moet de meningen van anderen niet zo extreem afbreken, tenzij je er echt àlles van afweet.
Voor de rest is het waarschijnlijk correct, wat je schrijft.