Het wiegje

Tussen wat rommel en klein brocante

Vond ik op zolder een wiegje klein

Ik zocht en vond, een vaste hand

Die naaide voor mij, lakentjes uit satijn.

En zie, hoe groots, het werd een wonder

Dat oud vergeten kleinood van weleer

Kreeg welhaast koninklijk karakter, zeer bijzonder

‘k herkende het haast zelf niet meer.

Gordijntjes verborgen twee handjes klein

Een gezichtje, rozerode wangen, ’n blije lach

’t Bracht mij terug, hoe zou het zijn

Nog één keer kind, al was ’t maar voor één dag.

Jos Vanderhoven