Toegang tot producten en diensten groter
De media en de publieke opinie hebben de laatste maanden Europa geregeld op de korrel genomen voor de aarzelende en weinig transparante aanpak van de Griekse crisis en het gestuntel met de honderdduizenden asiel- en gelukszoekers. De chaos en verwarring waarmee dat laatste gepaard gaat, doet ons vergeten dat Europa ook geregeld goed voor de dag komt, meent onze columnist Jan Schils.
Zo heeft de Europese Commissie (het dagelijks bestuur van de Europese Unie in Brussel) zopas een voorstel gedaan voor een nieuwe Europese wetgeving, waarin voor een aantal belangrijke producten en diensten gemeenschappelijke en (verplicht na te komen) eisen zullen worden gesteld. Die moeten ervoor zorgen dat mensen met een handicap in Europa binnenkort in alle 28 landen van de EU ten volle aan de samenleving kunnen deelnemen.
Van 80 naar 120 miljoen mindervaliden
In de EU hebben circa 80 miljoen mensen in meer of mindere mate te maken met een handicap. Door de vergrijzing van de bevolking zal dat cijfer tegen 2020 naar verwachting zijn gestegen tot 120 miljoen. Het is duidelijk dat toegankelijkheid voor deze groep mensen een voorwaarde is om op voet van gelijkheid aan de samenleving te kunnen deelnemen en daarbinnen een actieve rol te kunnen vervullen. Bovendien kan toegankelijkheid een bijdrage leveren aan slimme, duurzame en inclusieve groei. Het is zo goed als zeker dat de EU-lidstaten en het Europees Parlement met dit initiatief van de Europese Commissie zullen instemmen.
Tegen 2020 zal het aantal mindervaliden in de EU stijgen tot 120 miljoen door de vergrijzing Deze laatste heeft de producten en diensten, waarop het voorstel betrekking heeft, zeer zorgvuldig gekozen. Het siert haar dat dit is gebeurd in overleg met burgers, maatschappelijke organisaties en bedrijven. Daarbij gaat het onder meer over geldautomaten en bankdiensten, computers, telefoons en tv-apparatuur, telefonie- en audiovisuele diensten, vervoer, elektronische boeken en de elektronische handel.
Het voorstel van de Europese Commissie komt niets te vroeg voor mindervaliden in Vlaanderen, die tevergeefs op zoek zijn naar werk, maar niet weten hoe ze dat moeten aanpakken. In Vlaanderen zijn er 520.000 mensen tussen 24 en 65 jaar met een fysieke of psychische handicap. Van hen is maar 42,7 procent aan het werk, tegenover een Europees gemiddelde van 50 procent. Van de mensen zonder handicap in Vlaanderen is 76,8 procent aan het werk.
In het voorstel van de Europese Commissie worden verschillende drempels opgesomd waartegen werkwillige mindervaliden, ook in Vlaanderen, aanlopen. Zo zijn velen van hen aangewezen op het openbaar vervoer als ze willen gaan werken, maar dat is vaak niet aangepast aan rolstoelen. De toegankelijkheid van veel gebouwen in Vlaanderen laat zoveel te wensen over, dat ook dit vele gehandicapten belet om te gaan werken. Ook’genieten’ tal van mindervaliden van een eerder bescheiden invaliditeitsuitkering en weten ze niet of zij die uitkering deels of helemaal zullen verliezen als ze, gedwongen door hun handicap, deeltijds aan de slag gaan. Ook weten zijn niet of ze alsnog een uitkering krijgen als zij door ziekte of andere redenen de hervatting van een job moeten stopzetten. Werkgevers en vakbonden hebben lange tijd geen oog gehad voor dit probleem. Binnen de Sociaal-Economische Raad voor Vlaanderen, waarin werkgevers en vakbonden vertegenwoordigd zijn, heeft men het probleem blijkbaar sedert kort ontdekt en een aantal concrete acties bedacht, maar pas volgende lente worden die besproken met de bevoegde ministers.
Betere werking Europese markt
Het nieuwe voorstel van de Europese Commissie moet de werking van de interne Europese markt verbeteren door het voor ondernemingen gemakkelijker te maken om producten en diensten over landsgrenzen heen aan te bieden. Een en ander verloopt immers nog altijd niet naar behoren ondanks het vrij verkeer van personen en goederen binnen de Unie. De gemeenschappelijke toegankelijkheidseisen zullen ook van toepassing zijn op overheidsopdrachten en EU-fondsen (subsidies). Volgens de Commissie zal haar initiatief innovatie stimuleren en het aanbod aan toegankelijke producten en diensten voor de personen met een handicap in de Europese Unie vergroten.
Er is bijzondere aandacht besteed aan de evenredigheid van de eisen, met name voor kleine en micro-ondernemingen. Een redelijkheidsbepaling voorkomt dat toegankelijkheidseisen een onevenredig grote last opleveren. Daarom zijn voor micro-ondernemingen lichtere maatregelen rond conformiteit voorzien. De ervaring leert dat het in de meeste gevallen commercieel interessant is om producten aan te bieden die voor iedereen makkelijk bruikbaar en toegankelijk zijn, met name wanneer al vanaf het ontwerpstadium met toegankelijkheid rekening wordt gehouden.
Profijt voor iedereen
Een handicap mag geen belemmering vormen voor volwaardige participatie in de samenlevingVolgens Marianne Thyssen, de Belgische EU-commissaris voor werkgelegenheid, sociale zaken, vaardigheden en arbeidsmobiliteit, mag een handicap geen belemmering vormen voor volwaardige participatie in de samenleving. Dat geldt ook voor het ontbreken van gemeenschappelijke regels voor de grensoverschrijdende handel in toegankelijke producten en diensten. Thyssen: ‘Met deze wet willen we de interne markt verdiepen en het potentieel ervan aanwenden ten behoeve van zowel ondernemingen als burgers met een handicap. In feite kunnen we er allemaal van profiteren'.
De Europese toegankelijkheidsrichtlijn zal het voor producenten en dienstverleners gemakkelijker maken producten en diensten die voldoen aan de EU-voorschriften naar andere landen uit te voeren, omdat ze niet meer aan uiteenlopende nationale voorschriften hoeven te worden aangepast. Dat zal met name kleine ondernemingen helpen zoveel mogelijk te profiteren van de EU-markt. Als gevolg daarvan zullen personen met een handicap profiteren van een ruimer aanbod aan toegankelijke producten en diensten tegen meer concurrerende prijzen.
VN gaf reeds het voorbeeld
Het reeds bestaande Verdrag van de Verenigde Naties inzake de rechten van personen met een handicap bevat verplichtingen op het gebied van toegankelijkheid. Het verdrag verplicht de partijen, waaronder de EU en de lidstaten, tot het nemen van de nodige maatregelen, met inbegrip van wetgeving, om te zorgen voor toegankelijkheid. Zonder optreden van de EU zal elk EU-land verschillende wetgevingshandelingen ontwikkelen om zijn verplichtingen na te komen, met een steeds grotere fragmentatie van de EU-markt tot gevolg.
Optreden op EU-niveau kan deze fragmentatie dus voorkomen en meer commerciële kansen scheppen voor bedrijven. Dat kan de kosten van toegankelijke producten en diensten omlaag brengen en op de lange termijn een positief effect hebben op de overheidsbegrotingen, doordat de zelfstandigheid van ouderen en personen met een handicap wordt vergroot.
In 2011 ratificeerde de EU het VN-Verdrag inzake de rechten van personen met een handicap (UNCRPD, UN Convention on the Rights of Persons with Disabilities). In dit verdrag worden handicaps als een mensenrechtenkwestie gezien en niet vanuit medisch of liefdadigheidsoogpunt bekeken. In het verdrag wordt aandacht besteed aan burgerlijke, politieke, economische, sociale en culturele rechten en tevens aan een groot aantal uiteenlopende beleidsgebieden, zoals justitie, vervoer, werkgelegenheid en informatietechnologie. In artikel 9 van het verdrag staan de verplichtingen inzake toegankelijkheid van de staten die partij zijn. Die moeten personen met een handicap op voet van gelijkheid met anderen toegang garanderen. Alle lidstaten hebben het verdrag ondertekend, en 25 hebben het inmiddels geratificeerd. Finland, Ierland en Nederland bereiden de ratificatie ervan voor. Dat betekent dat de EU, en de lidstaten die bij het VN-Verdrag partij zijn, zich binnen hun respectievelijke bevoegdheden zullen inzetten voor de ondersteuning en bescherming van de rechten van personen met een handicap zoals neergelegd in het verdrag.
7 reacties
Ik wil hierbij zeggen dat de sociale huisvesting wel degelijk zorgt voor appartementen waarbij men rekening houd met mindervaliden met een rolstoel (zie sociale huisvesting Zennevallei Halle ).Ik zelf heb toelating gekregen om een traplift te zetten en mijn bad uit te breken om een inloopdouche te plaatsen in een sociale woning.
alle werknemers en ex werknemers met hun familie hebben recht op gratis tickets bij de nmbs levenslang
de mindervalide en zijn begeleider moeten betalen
schaf het eerste af en geef het aan de mindervaliden en hun begeleiders
een ambtenaar bij oppensioenstelling verlies ook zijn voordelen
gtz
Onbegrijpelijk vind ik dat er zelfs in nieuwe stations niet voor gezorgd is dat mindervaliden (met rollators, ik spreek zelfs niet van rolstoelgebruikers!) niet zonder hulp op de trein kunnen. En de "hulp" die je kan krijgen van de NMBS, was in geen velden te bespeuren, was nochtans wel tijdig aangevraagd!
Grt
De kosten m.a.w. te maken , ingevolge de minder validen in deze maatschappij zijn te hoog en dus moet dat worden opgelost. De neoliberale logica dus.
Niettemin , dat er heel veel dient gedaan te worden , vooral qua toegankelijkheid van gebouwen , ten voordele van die mensen , dat is reeds altijd een probleem geweest en zal dat ook blijvend. Reeds eens met een rolstoel gepoogd om doorheen de stad te rijden. Gaat dus niet ; allerhande verkeersinfrastructuur staat in de weg of is totaal niet aanwezig. Dat weet iedereen en daar wordt helemaal niets aan gedaan , dat met of zonder Europa. De groep minder-validen, deze ziet Europa enkel en alleen als een financiële last. Wat kromtaal rondstrooien in de zin van : alles doen wij voor het welzijn van deze groep! Niets is minder waar. Vraag het maar eens aan Dalrymple en de zijnen en ge weet direct waar alles om draait.Of , vraag het eens aan Mijnheer De Wever , dat kan ook.
Straks gaan ze de minder validen afschilderen als profiteurs , mensen die geen goesting hebben om ene bijdrage te leveren aan het maatschappelijk gebeuren ( iets wat inherent in dit artikel reeds te vinden is ).
Om de mobiliteit voor de mindervaliden een duwtje in de rug te geven, zou het probleem van het parkeren Europees op dezelfde leest moeten worden gezet.
Frankrijk is daarbij het mooiste voorbeeld, want daar is er respect voor de mindervalide. Het parkeren daar is een nationale materie die lovenswaardig is. Nu is het in de Europese unie een wirwar van regels.
Overal gratis parkeren, met natuurlijk het behoud van de blauwe aangeduide plaatsen, waarvan er eigenlijk procentueel in verhouding met het aantal mindervaliden, veel te weinig van zijn.
Ik hoop dat dit geen loze woorden zijn, want het is een soap van jewelste.
Met de meeste hoogachting.
Marc Verbrugghe,