Waarom help je?

Je wilt een andere persoon helpen: je bedoelingen zijn dan van nature goed en integer. Alleen is het belangrijk om stil te staan bij het standpunt van waaruit je de situatie bekijkt. Als je reageert en handelt uit medelijden, dan zit je eigenlijk al op het verkeerde spoor. Want medelijden is een (ongevraagd) oordeel dat je velt over die persoon en zijn situatie.

Als je iemand helpt uit medelijden, vel je ongevraagd een oordeel over die persoon‘Ja, maar’, denk je nu misschien, ‘de ander heeft toch pijn, zit vast, …’  Vanuit jouw visie bekeken kan dat kloppen, maar mijn ervaring als healing coach heeft me geleerd dat er ook een andere visie mogelijk is. Namelijk dat de situatie net zo is zoals ze op dat moment bedoeld is. Meer nog: iets anders is voor die persoon misschien onmogelijk.

Jij denkt wellicht dat de ander hulp nodig heeft. Maar wat als je naar de ander en zijn situatie zou kijken vanuit een ander perspectief, niet betrokken, maar neutraal zonder oordeel? Wat zou je dan zien? Waarschijnlijk gewoon iemand die een bepaald idee heeft over het leven en op basis daarvan zijn keuzes maakt. En vanuit die gemaakte keuzes vloeien bepaalde situaties voort. Elke situatie waarin die persoon verzeild raakt, is dus op die manier eigenlijk een soort onderdeel van die persoon zelf.

Hoe zinvol lijkt het je dan om vanuit jouw (subjectieve) visie in de plaats van die andere te willen denken en voelen? Hoe dankbaar zou je zelf zijn als iemand je ongevraagd vertelt dat je lekker fout bezig bent? Begin je al een beetje te snappen waarom je hulp soms weerstand kan oproepen?

De kunst van het helpen ligt in het bewaren van je neutraliteit

Onlangs was ik aan het chatten met een vriendin die vertelde dat ze kermde van de pijn en overleefde op pijnstillers. Onbewust begon ik ook bij haar te healen. Ik vertelde haar op welke punten ik werkte en welke blokkades ik tegenkwam. Elke plek in het lichaam vertelt namelijk waar je emotioneel mee worstelt. Ik gaf haar dus een soort neutrale leidraad van het proces.

De volgende ochtend kreeg ik een uitgebreid antwoord en werd ik bedankt voor de hulp en vriendschap. Bij elk punt werd een uitleg genoteerd waarom die spiegel niet meer aanwezig kon zijn in haar leven (je lichaam kan maar pijn blijven vasthouden zolang er een pijnlijk denkbeeld in je leeft). Tja, daar sta je dan. Een vriendin die kermt van de pijn, fysiek en emotioneel vastloopt. De aangereikte spiegel is nog te confronterend en wordt naast zich neergelegd. Wat doe je nu?

Een paar jaar terug had ik op alle mogelijke manieren proberen door te dringen tot haar. Want voor mij was het simpel: ik wil zelf gelukkig en zonder pijn door het leven gaan, dus iemand anders ook.

Je ongevraagde advies wordt ervaren als een agressieve daad, een bemoeienisWat denk je dat er zou gebeuren als ik hier hard had willen doordringen? Als iemand vastloopt is dat omdat er weerstand is, weerstand om bepaalde dingen onder ogen te zien. Hij of zij kiest er (on)bewust voor om een bepaalde kijk op zichzelf nog niet los te laten. De persoon vecht tegen jouw hulp, jouw kijk. Als je dan toch probeert door te dringen, beantwoord je dat vechten zelf met vechten. Je ongevraagde advies wordt ervaren als een agressieve daad, een bemoeienis. De ander voelt zich afgewezen in zijn eigen waarheid en kunnen. Op die manier ontstaat wrijving en ongenoegen en zal de ander nooit openstaan voor (jouw) hulp.

Tip: Je kan het beste helpen door de situatie te accepteren zoals ze is, daarmee respecteer je ook de ander zoals hij nu is. Je geeft hem hiermee de ruimte om zichzelf te ontdekken. Op het moment dat hij zelf bewust naar advies of je mening vraagt, pas dan zal hij er ook voor openstaan en luisteren.

Voor alles is er een juist moment

Mijn ervaring (en de jouwe?) leert dat je niks kan afdwingen. Je kan niet lopen voordat je kan gaan, en (in het stof) kruipen gaat daaraan vooraf. Gun iedereen zijn eigen groeiproces. Met respect en erkenning help je de ander het best. Elk moment en elk proces dat zich voordoet is het enige juiste.