In een huisje op Montmartre
zal ik wel nooit wonen
toch ga ik stiekem dromen

over vervlogen tijden
toen illustere bekenden
daar de touwtjes menden

in cafeetjes en steegjes
voel ik mij gevolgd
door Picasso en Van Gogh

kijk om
een schim met snor en hoed
verdwijnt om de hoek

mimekunstenaars
steken met elkaar de draak
van Matisse in mime herrezen
hoef je niks te vrezen

op een terras met een glas
zag ik schimmen
uit een ver verleden
ooit was dit een heden

had graag in hun tijd
willen leven
dromen
zijn soms een zegen. 

Tekst: Arlette Breynaert Delvoy
Foto: 'Trappen naar Montmartre' van Philippe Hugonnard