Ik wou dat ik zeggen kon,
ik hou van haar en ook waarom!
De zee…
De zee,die feeks en haar doorluchtige dweper,
met honderd en een gezichten.
Jaren heb ik met haar gedeeld,nooit gemeden,
leerde leven met al haar streken.

Wij vlogen als waterjuffers,
beroerden haar oliegladde lijf.
Streelden spitse toppen,
surften op haar flanken naar haar diepe dalen.
Een eindeloos genieten,
onverzadigbaar,steeds opnieuw.

Soms verbrak ze abrupt dat spel,
‘t maakte al deel uit van haar spelen,
schudde haar lange blonde lokken,
liet ons vechten met haar wilde haren,
zo herkenden we haar weer.

We smeekten om wind,vloekten om te veel.
Verwensten haar,wanneer hij blies pal in ‘t gezicht.
We wisten ‘t wel,ze is een kreng,een del,
dat was nu eenmaal zo.
Wij,de zeilaanbidders,
in extase voor die witte goden,
we trimden ze strak als staal,
tot onze handen vergroeiden met de schoten,
gingen elke uitdaging aan.

Wij de onversaagden,het hoofd rechtop,
niet te imponeren.
Met brandende ogen en besneeuwde gezichten,
grijnsden we haar tegen.
Haar zouden we wel meten.
Wisten wij veel.
Die overmoedige tijgertemmers,
keken al die tijd een krolse kat in d’ogen.

Jaren dressuur waren
tevergeefs,
toen ze haar spieren spande,
haar tijgerklauwen ons liet voelen.
Haar gebrul verdoofde ons,
waren nauwelijks nog te meten.
Marionetten,met de navelstreng
verbonden aan een weifelend leven.

Maar toch,
steeds opnieuw lokte ze ons weer.
Ze beloofde en wij geloofden.
Haar trillende verten wenkten.
Eindeloos bevroren einders,
waar de zon nooit ondergaat,bekoorden.
Ze verleidde ons,
omhulde zich met hemelse,doorzichtige sluiers.
Haar hemelkleed,
een caleidoscoop,een weelde, van ongeziene kleuren,
grifte het in onze ogen,op onze lippen,
opdat we nooit zouden vergeten en verhalen.

Ze leerde me de poëzie beminnen.
Bij ‘t fluisterend dialoog tussen wind en zeilen.
Toen ze zich in donkere nachten aankwam vleien
en ik de lichtboog volgde van der haar,
ze zo mijn eenzaamheid verbrak,mij inspireerde.

Ik wil wel van haar houden,doch kan niet kiezen,wie!
Haar vereeuwigen in een lied.
Maar kom niet verder dan te zeggen:
Je gaf mij zin in ‘t leven,
Je was mijn leven.

Dit gedicht werd ingezonden door Dy.

Schuilt er in jou ook een dichter? Stuur dan jouw gedicht naar redactie@sennetmagazine.be en wie weet lees je het wel in één van de volgende edities van SenNet Magazine!