Van nachtelijke duisternis naar ochtendglorie
Half verdwaasd sta ik op en loop naar het open raam
Ik vraag me af wat deze dag zal brengen,
fijne momenten of zal er iets misgaan
Ik hoor de vogels fluiten en zie ze speels rondfladderen in de ochtendzon
In de verte hoor ik het ruisen van de zee,
mijn gedachten dwalen weg en ik word een beetje wee
Er is niemand meer die bij mij aan het open raam komt staan
Niemand waarmee ik straks nog weg zal gaan 
Ach, zeg ik tegen mezelf kom mee en laat ons een babbeltje slaan

Dit gedicht werd ingezonden door Jenny.

Schuilt er in jou ook een dichter? Stuur dan jouw gedicht naar redactie@sennetmagazine.be en wie weet lees je het wel in één van de volgende edities van SenNet Magazine!