Omdat ik weiger zonder woorden
hieruit mij te verwijderen,
uit dit leven bedoel ik,
praat ik tegen mezelf
en schrijf voor de zoveelste maal
een afscheid aan allen
die mij ooit echt hebben ontmoet.
Als ik met gesloten ogen
door de vensters van mijn verleden
wazige gestalten zie
die ik vaag meen te herkennen,
hoop ik als de dag komt
dat mijn toekomst verleden wordt,
zij mij zullen begroeten
als een oude bekende.
Want eenzaam de nacht ingaan
overleef ik niet.

Dit gedicht werd ingezonden door Hugo.

Schuilt er in jou ook een dichter? Stuur dan jouw gedicht naar redactie@sennetmagazine.be en wie weet lees je het wel in één van de volgende edities van SenNet Magazine!