Een wilde droom! Alleen op wandel!
Een dolend hart! Slechts een dwaallicht,
en ‘k voel uit al die duistere hoeken
dezelfde blik op mij gericht.

… Een beeld dat stom en vol verbazing,
me slechts begrijpt, het hart vol schrik,
dat mij dit dwalen ééns zo lief wordt,
nu het zo eenzaam schijnt als ik.

Als nu het licht weer werd ontstoken,
de duistere hoeken wijken gaan,
zou dan dit beeld, dat nu zo na’ is,
nog altijd in mijn dromen staan?

Of komen uit dit warme duister
twee mensen, zielsgelukkig blij!?
En blijf ik, arme, dwaze dwaler,
met slechts d’herinnering in mij?

Herinnering … aan wat ik droomde.
Herinnering … aan wat nooit was,
en die, wellicht, door ’t steeds verlangen
een wonde bleef die nooit genas.

Dit gedicht werd ingezonden door Gast.

Schuilt er in jou ook een dichter? Stuur dan jouw gedicht naar redactie@sennetmagazine.be en wie weet lees je het wel in één van de volgende edities van SenNet Magazine!