Het lukt mij echt wel zonder moeite
om cynisch te doen
over mijn eigen tolerantie
en mijn dubieuze onderschatting.

Eigenlijk ben ik,
diep in mijzelf, de kampioen
van de vastgeroeste romantiek
en de onderhuidse tederheid.

Niemand reikt nog tot mijn ziel,
en het lijkt alsof
ik mijn hartstocht nooit nog eens
met iemand zal willen delen.

Ik kan mij ongetwijfeld vergissen,
want, wie weet,
misschien ben ik alleen maar
als een zelfgenoegzame kat,

die zich enkel in zichzelf herkent,
en in zijn onafhankelijke trots,
En die zich wikkelt in het spinnen
van zijn eigen geveinsde onverschilligheid.

Dit gedicht en schilderij werden ingezonden door Paul.

Schuilt er in jou ook een dichter? Stuur dan jouw gedicht naar redactie@sennetmagazine.be en wie weet lees je het wel in één van de volgende edities van SenNet Magazine!