Langs vreemde woelige paden
Dwaal ik dromend tot bij jou
Zijig zonlicht komt me tegen
Warme sferen, ochtenddauw
Onbeschreven blijft dit droombeeld
Hebben wij elkaar ontmoet?
Kwam jij in jouw droom mij tegen?
Heeft jouw hart mijn droom vermoed?
Heel jouw wezen vulde ’t mijne
Schonk mij warmte, vredigheid
Hooploosheid is nu verdwenen
Enkel het verlangen blijft

Aan mijn wimpers blinkt een traan
Houdt in zich zijn bron verborgen
Zotte blijheid, oude zorgen
Als ik onwillig ontwaak

Dit gedicht werd ingezonden door Marleen (november 1998).

Schuilt er in jou ook een dichter? Stuur dan jouw gedicht naar redactie@sennetmagazine.be en wie weet lees je het wel in één van de volgende edities van SenNet Magazine!