Ik ga niet naar Santiago de Compostella,
ik wandel eerder alleen maar
recht naar de kern van je hart.

Met mijn rugzak vol herinneringen
en je vergeelde foto in mijn hand,

Want ik zal je wel herkennen,
zelfs na al die ver vervlogen jaren.

Eerst brand ik nog wel mijn kaars,
en wakker ik mijn vlam aan.

Pas daarna wacht ik op ons weerzien
met een eindeloos engelengeduld,
op mijn eigen Scherpenheuvel.

Dit gedicht werd ingezonden door Paul.

Schuilt er in jou ook een dichter? Stuur dan jouw gedicht naar redactie@sennetmagazine.be en wie weet lees je het wel in één van de volgende edities van SenNet Magazine!