Ik vrees de zee
en de golfbreker
van mijn eigen passie.

Ik vrees het zand,
het drijfzand van mijn liefde
op laag tij.

Ik heb mijn viool gestemd
op het huilen
van de noorderwind.

Kan ik het helpen
dat de schelpen
aanspoelen op mijn ziel?

Ik mis het woelwater
en het schuim op mijn lippen
van golven van emotie.

Dit gedicht werd ingezonden door Paul.

Schuilt er in jou ook een dichter? Stuur dan jouw gedicht naar redactie@sennetmagazine.be en wie weet lees je het wel in één van de volgende edities van SenNet Magazine!