Sierlijk drijvend,
wijdvleugels in witte vlucht,
lijnen en bogen schrijvend
in sneeuwgevlokte lucht.
Kriskras dooreen,
elkaar vermijdend.
Zwierig paraglijdend,
over huis en tuinen heen.
Zilvermeeuwen,
en mijn gedachten,
vogelvrij.
Dit gedicht werd ingezonden door Ludo.
Schuilt er in jou ook een dichter? Stuur dan jouw gedicht naar redactie@sennetmagazine.be en wie weet lees je het wel in één van de volgende edities van SenNet Magazine!
4 reacties
(naar mijn gevoel) in het laatste woord, vogelvrij, de beklemming van de ingesloten dreiging der anderen : gedachten zijn vrij zolang je ze niet naar buiten brengt, daarna worden zij een vogel voor de kat, rechteloos, zo vrij als een vogel in de lucht die men ongehinderd kan doden
Koester je gedachten, zij zijn de jouwe, zoals in het Duitse lied
DIE GEDANKEN SIND FREI
Ich denke, was ich will /und was mich beglücket,/doch alles in der Still’/und wie es sich schicket/.
Mein Wunsch und Begehrenkann niemand verwehren,/ es bleibet dabei: Die Gedanken sind frei!