Uitstromend, in het pluche van de zaal
Vanaf donderdag 25 januari zal je in Vlaanderen en Nederland overal in het straatbeeld, in de media, op sociale media en zelfs bij bedrijven stuiten op pareltjes van de Nederlandse poëzie. Dan wordt immers de jaarlijkse Poëzieweek gevierd, die van start gaat met de Gedichtendag. De hele week worden er een heleboel dichterlijke activiteiten, optredens, wedstrijden (en nog veel meer!) georganiseerd. Een overzicht vind je op www.poezieweek.com.
Het thema van de Poëzieweek is dit jaar ‘theater’, en het motto ‘Uitstromend, in het pluche van de zaal’. Een thema dat perfect in het straatje past van de Vlaamse dichter, romancier en regisseur Peter Verhelst. Hij schreef het Poëziegeschenk van deze editie, Wat ons had kunnen zijn, dat je gratis meekrijgt in de boekhandel als je voor meer dan 12,50 euro aan poëzie koopt. (foto: (c) Stephan Vanfleteren)
In Wat ons had kunnen zijn, een kraakheldere en tedere reeks gedichten, duikt Verhelst in onze gezamenlijke, Westerse canon. Vanuit Shakespeare en Beckett zoomt hij uit naar onze eigen leefwereld, die vaak veel theatraler is dan we beseffen. Dit in de geest van Joost van den Vondel: ‘De weereld is een speel toneel. Elck speelt zyn rol en kryght zyn deel.’
Cursiefje
Elke week staat er in ons SenNet Magazine een gedicht, ingezonden door een van onze lezers. Grijp jij ook naar je pen om al je zielenroerselen vast te leggen? Wil jij je gedichten delen met de andere SeniorenNetters? Stuur dan jouw gedicht naar redactie@sennetmagazine.be en wie weet lees je het wel in één van de volgende edities van SenNet Magazine!
Hier kan je de gedichten in de rubriek 'Cursiefje' nog eens lezen!
8 reacties
THEATER
Terloops melden wij dit: We doen
het goed. We hebben zeer ernstig
een aantel weken geoefend, gewerkt
aan ons zelfbeeld, de nodige mime en
teksten met zorg gememoriseerd. Op
'een ik en een gij' was het klaar. We
raakten verslingerd aan daverend... applaus.
Eric Vandenwyngaerden
De bühne barst
De bühne barst
als je op klompen
een De Keersmaekersballet danst
in een decor van getatoeëerde huiden.
En ik, die onverschrokken, naakt,
gezadeld op mijn Trojaanse paard
roekeloos door het voorhang scheur.
Alleen maar omdat ik, opnieuw tevergeefs
wou trachten je hart te veroveren
als een radeloze Romeo, tegen beter weten in.
Onder een schaars spokenapplaus
en het misprijzend gemompel
van een teleurgesteld publiek.
Wanneer het boegeroep is weggeëbd
en de lege zaal nog Shakespeare echoot
zoek ik je nog op blote voeten in de nagalm.
Terwijl je nog wezenloos op het podium zit,
dan dwarrelen er de verdorde bloemblaadjes
van je bruidsboeket door de spotlights.
Ik strek mij op het scharlakenrood van loge 13
om mijn gefingeerde dood te sterven
op de tonen van Hallelujah van Leonard Cohen.
Een hulpeloze figurant kijkt toe
als je je bruidsluier in repen scheurt
en uiteindelijk de lichten doven. Doek, doek...
Maak toch niet zoveel theater,
er is al meer dan genoeg gelald.
Het geeft je een duchtige kater,
als ’t normale leven je niet bevalt.
Wanneer werkelijkheid niet volstaat
en dwars ligt met je diepste dromen
en de realiteit waar het altijd om gaat,
je zoete roes weer komt dwarsbomen,
Geef je dan over aan toneel.
Volg de cadans van het verhaal,
een lach, een traan, weet ik veel,
maar maak vooral je dromen verbaal,
maak ze theatraal !
De roes door ‘t applaus,
of verguisd in boegeroep,
theater zit in ’t bloed,
verslavend drankje van
vampieren van de nacht,
of een vamp in klederdracht
en ’t publiek, dat wacht,
ervaart in spanning
de kracht van een woord
verdraaid tot een verhaal
verbaal en theatraal
in al zijn pracht en praal,
en dan, dan valt het doek
rdckx 25 01 2018
Mijn felicitaties voor je gedicht. Kort en krachtig, maar meteen ook in een mooi ritme.
in vierkwart maat
Niet Subversief
wel constructief
prerogatief
Analytisch
en ook kritisch
niet euforisch
Intentieloos
pretentieloos
niet gevoelloos
hersens verward
bloedend rood hart
noch wit noch zwart
Je laatste uur
spelen met vuur
steeds weer die muur
rdckx 02 2018