Deel via

Poëzie: Droomverlangen

Stille ingetogenheid.
Twee zielen die nachtelijk dolen
langs maanverlichte wolkenrand.
Hoopvol tastend, naarstig zoekend,
en smachtend reikend
naar dat ultieme, dat zachte
dat warme liefdeslicht.

Zo leeft het voort in
zalvend gesmede wazige wolkenband
als doet engelenhand
met liefdesstraal
twee harten teder belichten.

In hunkerende verwachting,
alle nieuwsgierigheid onderdrukkend,
ontmoet ik je ogen.
Als door een spiegelvenster
kijk ik schuchter naar je binnen.
De fonkelende glans van je pupillen
verraadt het mooie innerlijke
van je warme hart.
Bescheiden kijk je me aan,
haast onderdanig
en toch zelfverzekerd.
Deze sier komt je toe.

Ik geniet
van je uitbundig vertellen,
van je lieflijke stem,
je aanwezigheid
je bezorgdheid.
Ik voel me wegzinken
in een roes van verder verlangen,
uitziende naar steeds meer tegengevoel
en vernieuwende ervaring.

Smachtend verzoek ik
je geest te mogen inleven,
je hart te mogen beroeren,
om zo
in homogene beleving
en lieflijke harmonie
het levensedele
respectvol met je te mogen delen.

Op een knusse wolkenbedje
zo kan ik dan
mijn liefde over je spreiden,
als een warme donzen dekentje.
Opdat alles dan in geborgenheid,
voor altijd
vredig verder moge leven.

Dit gedicht werd ingezonden door Mat.


Schuilt er in jou ook een dichter? Stuur dan jouw gedicht naar redactie@sennetmagazine.be en wie weet lees je het wel in één van de volgende edities van SenNet Magazine! 


 

0 reacties

Login Registreer

  • Login met Facebook
  • Login met Google

Recente Artikels

Gerelateerde Artikels