Diep en mooi. Wie schrijft die blijft; verleden en heden worden vastgelegd in woorden voor de toekomstige lezer hetzij ter herinnering van eigen beleving door de schrijver zelve hetzij door het nageslacht der levenden die misschien de zuchten of vruchten ervan kunnen plukken. Onze tijd stilzetten, dat lukt ons echter niet, hoezeer wij dit ook zouden willen. Vooruitzichten, wie weet, liggen zij in de eeuwigheid, waar de dementie, het vergeten van alle dingen dagdagelijksheid is geworden.

Mooi verwoord !