Ik ben altijd wat timide geweest,
realist, met beide voeten op de grond.

Nu ik je heb leren kennen,
heb ik plots vleugels gekregen.

Ik cirkel als een gekke drone
ongeduldig boven je hoofd.

En zweef als een schansspringer
gedragen door de wind.

Ik wil geen Icarus zijn
die zich brandt aan de zon.

Zeg mij alleen wanneer ik mag landen
recht in je armen.

Dit gedicht werd ingezonden door Paul.

Schuilt er in jou ook een dichter? Stuur dan jouw gedicht naar redactie@sennetmagazine.be en wie weet lees je het wel in één van de volgende edities van SenNet Magazine!