Deel via

Poëzie: Aan de rand van de dijk

Oostende ken je best bij strakke westenwind
oost-west, als de paradox van weerbarstig leven.

Als bij valavond de pannen schitteren bij laagtij,
valt de noordzee in haar meest ultieme plooien.

Dan ben ik schaamteloos beverig
als ik over je zandribbels slenter, met de rug naar de wind.

Dan heb ik zand en water als enige bondgenoten,
en koester zon en zee, gebaard als een twee-eiige tweeling.

Als het vergezicht de strakke stroken van tussentinten gaat ruilen,
tot dan versierd met een kanten boord van witte schuimkoppen,

Moet ik wachten tot de zonsondergang eindelijk alles doet ontvlammen,
want dan herken ik pas de spiegel van mijn eigen ingehouden passie,

En koester ik het moment dat ook alle weerbarstige golfbrekers
eindelijk dan toch de rust hervinden na hun dagelijks verweer.

Misschien ben ik dan de strandredder van een bloedmooie vrouw,
die onnodige dijken bouwt tegen haar eigen verlangens.

 

Dit gedicht werd ingezonden door Paul.


Schuilt er in jou ook een dichter? Stuur dan jouw gedicht naar redactie@sennetmagazine.be en wie weet lees je het wel in één van de volgende edities van SenNet Magazine! 


 

3 reacties

rdckx
De geladenheid van jouw gedichten, Epicurio, doet menig hart harder slaan.

Aan de rand van de dijk, of aangerand aan de dijk, #metoo,
of redder op het witte paard, dijkenafbreker, harte(n)dief, ik weet wat ik verkies
7/06/18 14:20 REAGEER
SUPEROMI
Weer mooi Paul je ontboezemingen !
12/06/18 09:51 REAGEER
epicurio
Hartelijk dank aan jullie beiden voor de appreciatie. Ik ben ook blij voor een persoonlijke positieve reactie van Johan Van de Lanotte, burgemeester van Oostende.

Paul
13/06/18 07:54 REAGEER

Login Registreer

  • Login met Facebook
  • Login met Google

Recente Artikels

Gerelateerde Artikels