Deel via

Poëzie: Ik weet niet meer wat stilte is

Ik verlang naar
onherkenbare stilte,
die als een geluidloze echo
door mijn hoofd zou razen.

Ik ben haatdragend
tegen het eindeloos geruis
dat eigenlijk al jarenlang
ondraaglijk alles overstemt.

Ik heb heimwee
naar zuivere klanken,
stilte boven alle tumult,
doffe klank als van een holle trom.

Ik wil een trein horen denderen,
pauken horen slaan, muziek horen schallen,
als ik daarna maar kan zingen:
'Makkers staakt uw wild geraas'.

Stilte is een ongewoon geschenk,
geen synoniem van eenzaamheid;
het is na overdreven drukte
vaak de veilige haven van zalige rust.

Ik wil wel het ritme volgen in mijn keel
of zelfs de daver voelen trillen van de snelheid,
maar laat mij voor de rest maar doof zijn
voor een luidruchtig leven.

 

Dit gedicht werd ingezonden door Paul.


Schuilt er in jou ook een dichter? Stuur dan jouw gedicht naar redactie@sennetmagazine.be en wie weet lees je het wel in één van de volgende edities van SenNet Magazine! 


 

14 reacties

SUPEROMI
Weer bijzonder weergegeven Paul......Tumult, stilte, geef mij dat laatste maar.....in echte stilte hoor je alle antwoorden.

OMI/Els
27/07/18 16:43 REAGEER
epicurio
Het gedicht is opgedragen aan al diegenen die zoals ik last hebben van gehoorproblemen. Dat verklaart meteen de tekst. De huidige generatie van jongeren weten niet meer hoe kostbaar stilte is. En toch is het een uitgelezen moment voor bezinning.
Paul

27/07/18 17:00 REAGEER
rdckx
Een kreet om stilte en rust in deze bange dagen..... Ja, Paul, stilte zelfs in de natuur is nog ver te zoeken, overal hoort men nog wel de auto's in de verte, hoe diep men ook een natuurgebied binnendringt, de vliegtuigen kan je ook niet missen, in de steden is het nog veel en veel erger, overal omringt geluid je en word je gedwongen mee te gaan in het helse ritme van deze tijd... stress wordt aan je opgedrongen, ontkom er maar eens aan

VOGELVRIJ
Als ik een vogel was,
zwevend op een zucht van de wind
zou ik het dan vinden hoog in de lucht,
dát waar iedereen op aard' naar zoekt,
de ultieme stilte in mezelf
die elke eenzaamheid overstijgt,
de grootste kunst aller kunsten,
de grootste gunst aller gunsten,
gelukkig zijn in tevredenheid ?
RDCKX 15 11 2015
28/07/18 09:46 REAGEER
rdckx
Paul, afgezien van de dagelijkse onvermijdbare omgevingsgeluiden ben ik verdoemd
met een aldoor aanwezig zoemen in mijn oren, die zo zegt men, voortkomt van te harde geluiden in het verleden. De jeugd weze gewaarschuwd.... zet het wat lager, maak
de rauwe hedendaagse kreten zachter....
28/07/18 10:29 REAGEER
epicurio
Beste Rita,
Ik lees dat ik alvast niet alleen ben. Je hebt er bovendien een mooi gedicht aan toegevoegd.
Ik wens... maar ik vrees dat de jeugd van tegenwoordig "geen oren hebben" naar wat we zeggen. Spijtig genoeg zullen ze het op latere leeftijd zelf aan den lijve ondervinden.
Ik heb een buur die ik met zijn wagen al honderd meter voor zijn huis al hoor aankomen met zijn radio keihard. En als ik ergens in de file sta, hoor ik de "boem-boem" van auto's rond mij.
Al evenzeer als ik jongeren zie rondlopen met hun smartphone een oortjes, waarmee ze dan, met de muziek keihard, de straat oversteken.
Leve de stilte of laat mij maar "en sourdine" genieten van mijn achtergrondmuziek.....
28/07/18 12:46 REAGEER
SUPEROMI
Deze uitleg legt een ander perspectief op het gedicht. Waarschijnlijk daarom dat ik het "bijzonder" vond en vind. IRita,emand die met die problemen opgezadeld zit zou veel willen geven om er vanaf te geraken. Goede raad is duur, de jeugd luistert toch niet......eigen aan de jeugd natuurlijk. Zou de jeugd hier komen lezen ? 'k Heb er m'n bedenkingen bij.
Ik hoop voor jullie allebei, Rita en Paul dat er in de toekomst iets kan aan gedaan worden. Ik ken ook iemand met een geluid dat ze altijd hoort. Om chagrijnig van te worden.
O ja, leve de stilte - ik hoor amper auto's, wel vogeltjes of spelende kinderen af en toe...heerlijke rust !
Rita, zweef maar, hoog in de lucht, op zoek naar die ultieme stilte....al is het dan alleen maar in je hoofd. Weer een pareltje, bedankt !
28/07/18 18:31 REAGEER
RedactieSenNetMagazine
Lieve dichters,
Bedankt om ons op het probleem met redactie@sennetmagazine.be te wijzen. Het was even zoeken, maar we hebben de oorzaak gevonden en aangepakt.
Jullie zielenroerselen komen weer netjes in onze mailbox terecht!
31/07/18 09:40 REAGEER
lieve lotgenoten, ik heb aan mijn L. zijde buren= "huisje WELTEVREE' !!
Rechts héél wat minder, DE DICHTSTE r.= OMA-METER, alle deuren , slaan, kloppende oorgeluiden,
Nooit wordt er geslapen, meen ik bij OMA, woont alleen, vlak naast haar : haar enige zoon ! Een en al LAWAAI, beseffen de decibels van hun spreken niet eens, er is maar een 1/2 steen tussen onze binnenmuren!?? De jongste BENDE+ NAAST OMA, zijn meestal, met kibbelende taal; bvb "Ge moet leren luisteren", of "zeg hangt diene WAS eens wat verder" zijn echtgenote "ik kan niet verder, mijn armen zijn zoooo lang niet" Hij "Ze zijn wel lang genoeg om aan mijn bankrekening
te kunnen!", enz. soms MOET IK, zitten veel samen in OMA'S huis, MADAM DOET AL, ziet en weet ALLES!! hangt om 2uur 's nachts nog door haar voorraam 1ste V. wAT WAS HET HEERLIJK . 20 J. GELEDEN? TOEN IK HIER MIJN HUISJE KOCHT !! Ik zou verhuizen, maar wat is 't geld waard, ben al sinds 15/11/1997plots invalide geworden, wakker worden, en de L.kant, helemaal, ALLES uirgeschakeld: verlamd, was zelfst. bloemiste, lichten uit, rolluiken naar beneden, en.. STOPT hier voor mij !!had de zaak v mijn geliefde Ouders overgenomen, vanaf die 15/11/'97, is plezier er niet meer bij, ik woonde vroeger nog bij mijn Ouders THUIS, op 17/08/1998 is mijn eigen nestje getekend bij de Notaris, de andere 4 gehuwden, zijn met 6 kinderen thuis geweest, ik nr 4, iedereen denkt steeds , dat ik de oudste ben : ze zagen de 3 oudere véél minder, namen het/hun LEVEN, zoals ze het droomden !! elk 2 kinderen, ik NIKS? " MIJN schoonmoeder had geen kinderen!", antwoord ik, als me gevraagd werd = en.. kinderen.. Ik heb de anderen, hun kinderen, steeds welkom, zelfs blijven slapen, niks was voor mij TEVEEL !! Nu ons mama was maar 62j.(longkanker.) en onze altijd goedgezinde PAPA? HEEFT NOG 35J LANGER MOGEN leven/95J. NOG ZONDER BRIL? OF PAMPERS? EEN ECHT natuurmens / DAAROM OOK "HET bloemenhuis"
nu zit ik hier reeds 8j. alléén, ik ben als Tante ; "een EILAND" !, met reeds 42 operatieve ingrepen,
en toch VERDER MOE(d)TEN.. MAAR BUREN? DIE DE TIJD VAN 3ZOMERDEUREN3. BLIJFT HET HIER NIET 1 MIN. zonder de bonkende (in de kerk, kletsen ze ook toe) maar 2 huizen, achterdeuren naast mekaar, is een HEL !! "BEGRIP en BEGREPEN worden, dat is pas begrip tonen, voor zware pijnpatienten(ik), vandaag terug afspraak pijnkliniek opname om 9u. Ik laat me ophalen, en terugbrengen, door vrijwilligers Mutualteit ! dan heb ik NOOIT TE WEINIG BETAALD, mocht Familie me wefbrengen, dan pluimen ze mij, tot ik uit "MIJN KRAMMEN ZAL SCHIETEN" !!
Ze denken, en menen dat IK hun schotelvod ga blijven.(karweien, voor mezelf aanvoelend, véél TE zwaar.) als ik vanavond (hoop ik toch) in mijn huisje binnenstap MET 2 KRUKKEN? HERHAALT DE GESCHIEDENIS ZICH+ ALTIJD ALLEEN, gtrek uwe PLAN!, Je moet nog kunnen !! dit is een héél korte uitleg, hoe mijn LEVEN(wat leven?) elke dag verder zuur wordt gemaakt, en gepest: bvb de laatste schooldag juni 2019, zat er een enveloppe in mijn brievenbus = "van Harte een Fijne vakantie", met ..jawel; 2 oordoppen erin !! begrijpe wie begrijpen wil.. daar moet(is mijn eigen zuurverdiende nestje: als invalide +66% , enkel elke week,(zonder verlofperiode, 4u poetsvrouw ocmw., en 2u FamilieHULP/week. meestal wat voeding, schillen v aardappelen, fruit enz. lukt niet meer, door 2 duimprothesen, geen houvast meer, zelfs Je PAS, of Bankkaart verliezen, dat MAAKT ME ZO KLEIN..!! Ik heb momenten gehad, toen mijn Bloemenzaak nog draaide, dat ik zelfs, weken,( op hoogtepunten v een bloemenhandel) geen bed had gevoeld, TROP WAS, nu teveel eisen van mijn eigen lichaam, en nog he, hoe houd ik dit uit?? wiens SCHOUDERS DIT nog steeds, de mijne, daarom ook al die implantaten= namaak knieen, halsprotheses in 2x, 2 duim-
protheses, Schouderprotheses, en héél veel = slapende armen, en handen ! SLAPENDE? PIJNLIJKE, HEEL RODE ONDERBENEN. HEET ZOALS in een open haard !! heel pijnlijk !! ik stop! relaas = "een stukje LEVEN', waar ik steeds HELP/HULP HOOR OF ZIE GEBEUREN. MAAR IK VOEL ME DAN? EVEN VOLDAAN !! in mijn veranda, terras, tuinhuis, nergens is er eens = STILTE, alléén de vogelyjes die hun verhaal tegen mekaar aan het tjirpen, fluitend vertellen, dan wordt het 5 uur 's ochtends, "DE NATUUR ONTWAAKT', magnifieke véél TE WEINIG kunnen horen, oogjes dicht !
2/08/18 06:13 REAGEER
SUPEROMI
Oei, dit lijkt mij een grote kreet om hulp, aandacht en begrip. Wie U dan ook bent, ik hoopt dat dit "afschrijven" wat voor U kon betekenen. Niet de begrijpen dat de éne mens dit een andere mens kan aan doen.....ik hoop dat MIJN arm lang genoeg is om rond uw schouders te leggen en er een kneepje in te geven, ten teken van steun, van begrijpen. Ook mijn oor mag U lenen, alletwee zelfs als U dat wenst. Misschien helpt dit versje een beetje ? Hou je sterk !

n PLEKJE

‘n plekje om te schuilen
kom, kom maar gauw
niemand zal je vinden
als men je zoeken zou

‘n plekje om te hopen,
kom, ‘k hoop met je mee
je bent ècht niet alleen nu
we zijn al met z’n twee

‘n plekje om te huilen
kom, laat je maar gaan
‘k geef je allebei m’n schouders
en blijf pal naast je staan

(Omi/Els – 13.1.09)
4/08/18 11:41 REAGEER
SUPEROMI
Beste Redactie,

Dankulliewel om het probleem op te lossen. Ik voelde me een beetje verweesd.....

OMI/Els.
4/08/18 13:27 REAGEER
epicurio
Beste Redactie,
Hartelijk dank voor de publicatie van mijn gedicht.
Ik las eveneens het iets warrig pijnlijk uitgebreid levensverhaal van hierboven, waarbij ik even schrok. Ik heb er evenzeer als OMI/Els begrip voor en geef deze onbekende mijn hoop op beterschap mee.
Alleen vind ik de reactie niet meteen op zijn plaats bij mijn gedicht. Hoogstens in een Forum of een Babbelbox.
Verder behoud ik hierbij alle stilte.
paul
4/08/18 19:22 REAGEER
SUPEROMI
Paul, ik had niet de indruk dat het een reactie is op je vers, maar een vraag om hulp ozonrecht dat wordt aangedaan. 't Is wat onduidelijk allemaal, maar tussen de lijntjes lees ik veel verdriet. Ik kan helemaal fout zitten natuurlijk. Je hebt misschien meer mensenkennis dan ik, 'k ben er zelfs bijna zeker van. Hoe dan ook, we kunnen hier echt weinig voor die persoon doen. Niet veel meer dan een bemoedigend schouderklopje geven. Zij/hij zou zich idd. beter wenden tot een praatgroep of zoiets. Die zijn er wel bij sennet,
Grijs OMI/Els
4/08/18 22:16 REAGEER
rdckx
Grijs, Omi/Els, maar wel grijs in vele vele tinten, een PLEKJE waar veel warmte te vinden is, zo mooi aangeboden in jouw liefdevol vers.

En Epicurio, misschien voelt het niet aan als directe reactie op jouw mooi verwoord appel aan stilte, maar jouw woorden hebben in elk geval de weg geopend voor iemand met veel hartepijn en een zwaar leven, om eventjes zijn hart te luchten. Op zich is dat is toch ook een mooi compliment.
6/08/18 07:43 REAGEER
rdckx
Aan tante uit de bloemenwinkel, verbannen op een eilandje in eenzaamheid,
omringd door veel burenlawaai, schijnbaar door familie alleen gelaten tenzij voor “karweien” :
verzamel de resten van je moed, je levenswil om toch nog de kleine dingen van de dag te plukken ondanks pijn en uitzichtloosheid. Ik weet het, het is niet altijd makkelijk door alle ellende nog de zon te zien, en mijn woorden zijn misschien maar woorden in de wind, maar van achter mijn pc-scherm voel ik met je mee en wens je sterkte in je dagdagelijkse beproeving.
6/08/18 08:06 REAGEER

Login Registreer

  • Login met Facebook
  • Login met Google

Recente Artikels

Gerelateerde Artikels