Wij zijn als vluchtende sterren,
onderweg naar nergens
Om ergens, nergens, te kunnen doven.
Schitteren doen we slechts heel even,
waarom dan dromen over eeuwig?

Soms kruisen we elkanders wegen
Zomaar, zonder reden,
glijden even samen, verlichten we elkaar
Licht dat we willen dragen,
tot het einde onzer dagen
Soms is het zo ondraaglijk ... licht
en glijdt het door de vingers, die
tevergeefs klauwen om het te behouden.

Ergens, zijn twee mensen nodig, die
houden van elkaar, die smelten saam tot één
en dromen over eeuwig
Nieuwe schittering wordt dan geboren,
dat de weg verlicht naar nergens,
het 'nergens' baden laat in licht.

Dit gedicht werd ingezonden door DY.

Schuilt er in jou ook een dichter? Stuur dan jouw gedicht naar redactie@sennetmagazine.be en wie weet lees je het wel in één van de volgende edities van SenNet Magazine!