Deel via

Poëzie: Als vroeger

De zon komt op en brengt de dag, als vroeger
Ik droomde dat jij naast mij lag, als vroeger.
Het zijn maar dromen en, ik weet
Dat mijn eenzaam hart jou nooit vergeet,
En dat het nooit meer zo zal kunnen zijn, als vroeger

Wanneer ik in de spiegel kijk, als vroeger,
En jouw hand door mijn haren strijkt, als vroeger,
dan lieg ik mijzelf maar iets voor,
want ik weet dat ik jou voorgoed verloor
En dat jij nooit meer bij mij kunt zijn, als vroeger

Als ik 's avonds wandelen ga, als vroeger
En tegen jou te praten sta, als vroeger
Dan kijkt men mij verwonderd aan
Want men ziet niemand naast mij staan,
Toch denk ik dat jij nog bij mij bent, als vroeger

 

Dit gedicht werd ingezonden door Gerard.


Schuilt er in jou ook een dichter? Stuur dan jouw gedicht naar redactie@sennetmagazine.be en wie weet lees je het wel in één van de volgende edities van SenNet Magazine! 


 

3 reacties

epicurio
Dit is een mooie nostalgie naar een onsterfelijke liefde. Wat vroeger was, is niet meer. Maar de herinneringen zal kostbaar. Mijn felicitaties voor de hartsgrondige ontboezemingen.
7/12/18 12:29 REAGEER
SUPEROMI
Nee Gerard, als vroeger kan het nooit meer worden. Maar jouw herinneringen zijn zo intens mooi dat je er veel kracht kan uithalen....ook dàt is een beetje "vroeger". Fijn dat je je er zo kunt aan optrekken. Mooi neergezet !

OMI/Els
7/12/18 12:38 REAGEER
rdckx
Gerard, In jouw woorden zal zich menig senior herkennen, wij zijn immers op een leeftijd dat het niet meer zo evident is dat je partner nog leeft. Jouw vers beschrijft dit zo indringend als een mantra, herinneringen waar we ons kunnen aan blijven vastklampen, alsof de essentie ervan nog dagelijks aanwezig is, een nabijheid zo reëel en tastbaar dat je zou vergeten dat het voorbij is...
en dat het is, als vroeger.
8/12/18 14:58 REAGEER

Login Registreer

Recente Artikels

Gerelateerde Artikels