Jullie wonen in een mooi, groot appartement in het centrum van Brugge. Waarom zijn jullie op zoek naar iemand om bij jullie te komen inwonen?

‘Vandaag krijgen we twee keer per week iemand over de vloer die telkens twee uur helpt in het huishouden. De dame helpt bij de kookpot en de afwas, ze strijkt al eens en als er nog wat tijd over is, lapt ze de ramen. Intussen komt er ook één keer per week een poetsvrouw langs. Sinds Bérénice het wat moeilijker heeft met haar gezondheid, laat ik haar niet graag lang alleen thuis. Daarom doe ik zo veel mogelijk de boodschappen en mijn hobby's als één van de huishoudhulpen hier aan het werk is. Dat lukt echter niet altijd. Daarom is er nood aan iemand die hier meer aanwezig is, ook gewoon om een praatje te maken met Bérénice als ik er niet ben. Zo kwamen we op het idee om op zoek te gaan naar iemand die hier wil komen inwonen. Er is immers toch plaats genoeg.’

Mijn moeder heeft 14 jaar lang een huisgenoot gehad. Het concept is dus niet nieuw voor mij.Waarom kiezen jullie voor deze formule? Er bestaan toch andere zorgvoorzieningen?

‘Het concept is niet nieuw voor mij. Ook mijn moeder heeft veertien jaar lang iemand in huis gehad. Toen ze het moeilijk kreeg om alleen te wonen, zijn we op zoek gegaan naar iemand die bij haar wilde inwonen om haar wat te helpen in het huishouden. In ruil kreeg die huisgenoot dan kost en inwoon. Toen we de oproep voor mijn moeder lanceerden, kwamen er 42 kandidaten langs. Dat was dus een succes. Niet alleen waren er veel kandidaten, ook het concept was een schot in de roos. Mijn moeder heeft daardoor tot kort voordat ze stierf in haar eigen huis kunnen wonen. Dat was in de jaren tachtig, we beseffen zelf ook wel dat het nu andere tijden zijn. Maar we hopen dat het ook bij ons een succes wordt.’

Langer thuis wonen, is dat het ultieme doel van jullie opzet?

‘Natuurlijk wel. We hebben allebei geen zin om naar een woonzorgcentrum te gaan. Bérénice is 87 jaar, ik ben er 83, dat zijn leeftijden waarop je toch al eens moet nadenken over hoe je de toekomst ziet. We zeggen al ons hele leven dat we zo lang mogelijk thuis willen blijven wonen. Tot vijftien jaar geleden woonden we buiten de stadsmuren, in een huis met een tuin. Ik was toen al stadsgids in Brugge en het was me toch altijd een gedoe om over en weer te rijden. We hebben altijd gezegd: “Als we ouder worden, gaan we binnen de stadsmuren wonen.” Toen ik een rugoperatie moest ondergaan, werd die beslissing versneld. We wonen hier intussen vijftien jaar en nu wordt het voor Bérénice moeilijk om lang alleen thuis te zijn, dus gaan we opnieuw op zoek naar een oplossing. Ik wil graag mijn dagelijkse bezigheden behouden, dat raadt de arts ook aan om langer gezond te blijven. Een extra huisgenoot moet dus een oplossing bieden.’

Van de huisgenoot verwachten jullie dat hij of zij huishoudelijke taken uitvoert. Is dat dan wel een huisgenoot of eerder een bediende?

‘Het mag zeker geen bediende zijn. Het moet een win-win zijn voor beide partijen. Zo denken we bijvoorbeeld aan iemand tussen 50 en 70 jaar die lichamelijk nog goed genoeg is wat te helpen in het huishouden, maar op dit moment misschien helemaal alleen in een te groot huis woont. Hier heeft die persoon dan wat gezelschap en hij of zij doet gewoon de huishoudelijke taken die in een eigen huis ook moeten gebeuren. Onze nieuwe huisgenoot is dan van de zware kosten van een eigen huis af en wij hebben geen huishoudhulp meer nodig. Ook op financieel vlak is het daarmee voor beide partijen een goede oplossing.’

Het moet voor beide partijen een win-winsituatie zijn: een beetje hulp voor ons, lagere kosten voor de huisgenoot en meer gezelschap voor iedereen.Wat bieden jullie de nieuwe huisgenoot aan?

‘Kost, inwoon, een financiële vergoeding die overeen te komen is en gezelschap. We wonen in een appartement dat aanvankelijk uit twee aparte appartementen bestond. Wij hebben er één woning van laten maken. Dat wil zeggen dat hier nog steeds twee keukens, twee badkamers en drie slaapkamers zijn. Intussen hebben we de tweede keuken en de tweede woonkamer zelf al een nieuwe inrichting gegeven. Onze nieuwe huisgenoot krijgt een eigen slaapkamer, een aparte kamer die als woonkamer of als hobbykamer kan dienen, een eigen badkamer en een apart toilet.’

Jullie wonen al een leven lang samen. Eerst met jullie kinderen, nadien met jullie tweetjes. Wordt dat emotioneel niet moeilijk om plots met een vreemde in huis te gaan wonen?

‘Het wordt sowieso wennen voor beide partijen. Het belangrijkste is dat zowel de inwonende als mijn vrouw en ik moeten openstaan voor de nieuwe situatie. Er zullen kleine dingen zijn die de nieuwe huisgenoot anders doet dan wat wij gewoon zijn. Iedereen zal een beetje water bij de wijn moeten doen. Dat is ook de reden waarom we onszelf genoeg tijd geven om een geschikte kandidaat te vinden. We willen geen overhaaste beslissingen nemen. Als er kandidaten zijn die wij geschikt vinden, zullen we eerst vragen om hier één of twee namiddagen per week langs te komen en eens iets in het huishouden te doen. Pas als er een klik is en als iedereen zich goed voelt, zullen we de stap zetten om effectief te gaan samenwonen.’

Het wordt een hele verandering. Heb je daar geen schrik van?

‘Nee. De ervaring met mijn moeder leert me dat iedereen in het begin wat afwachtend zal reageren. Mijn moeder was er in het begin zelfs radicaal tegen. Maar toen de nieuwe huisgenoot na nog geen twee maanden inwonen een weekje afwezig was, miste ze die al. Het allerbelangrijkste is dat er een vertrouwensband kan ontstaan van beide kanten.’

Zijn er voorwaarden waar de kandidaat aan moet voldoen?

‘We willen geen echte voorwaarden stellen. Zelf denken we aan een dame tussen de 50 en de 70 jaar die nu alleenstaande is. Kinderen of kleinkinderen die eens op bezoek komen, nemen we er graag bij. Hoewel het geen noodzaak is, zou het goed meegenomen zijn als onze nieuwe huisgenoot een achtergrond heeft in de verpleegkunde. We zijn niet meer van de jongsten en als er iets zou zijn, is het fijn als de huisgenoot weet wat ze moet doen. We verwachten dat ze zal helpen in het huishouden op vaste momenten die we vooraf afspreken. Verder gaat of staat die persoon natuurlijk waar ie wilt. We willen hier zeker niemand opsluiten, iedereen in dit huis moet zich goed voelen. Alles moet bespreekbaar zijn. Uit de ervaring met mijn moeder weten we dat deze vorm van samenwonen wel werkt, zolang je elkaar maar respecteert.’

Interesse om bij Julien De Jaeger en Bérénice Sabbe in te trekken? Je kan Julien contacteren via julien.de.jaeger@skynet.be.

(Het zijn niet Julien en Bérénice die afgebeeld zijn. Zij wilden liever niet gefotografeerd worden.) 

Niets missen van SeniorenNet? Volg ons op Facebook en schrijf je gratis in voor onze digitale nieuwsbrief, SenNet Magazine!