Open ogen vangen woorden op, flarden van zinnen.
Een woeste waanzin verzamelt ze en laat ze daarna zachtjes rijpen
in de vochtige holte achter mijn ogen.

Gesloten ogen laten ze versmelten met gevoelens,
een roze symbiose in mijn zachte brein.
Heel voorzichtig kijk ik toe hoe ze, rijp geworden,
zachtjes naar elkaar verglijden tot een verbale foetus.

Nu kan ik rustig wachten
tot een nieuw gedicht geboren wordt.

Dit gedicht werd ingezonden door Christine.

Schuilt er in jou ook een dichter? Stuur dan jouw gedicht naar redactie@sennetmagazine.be en wie weet lees je het wel in één van de volgende edities van SenNet Magazine! 

Niets missen van SeniorenNet? Volg ons op Facebook en schrijf je gratis in voor onze wekelijkse digitale nieuwsbrief, SenNet Magazine!