Deel via

Poëzie: Inspiratie

Open ogen vangen woorden op, flarden van zinnen.
Een woeste waanzin verzamelt ze en laat ze daarna zachtjes rijpen
in de vochtige holte achter mijn ogen.

Gesloten ogen laten ze versmelten met gevoelens,
een roze symbiose in mijn zachte brein.
Heel voorzichtig kijk ik toe hoe ze, rijp geworden,
zachtjes naar elkaar verglijden tot een verbale foetus.

Nu kan ik rustig wachten
tot een nieuw gedicht geboren wordt.

 

Dit gedicht werd ingezonden door Christine.


Schuilt er in jou ook een dichter? Stuur dan jouw gedicht naar redactie@sennetmagazine.be en wie weet lees je het wel in één van de volgende edities van SenNet Magazine! 


Niets missen van SeniorenNet? Volg ons op Facebook en schrijf je gratis in voor onze wekelijkse digitale nieuwsbrief, SenNet Magazine!

4 reacties

rdckx
Klaar en duidelijk voorgesteld, Christine,
het rijpingsproces voor een gedicht,
gedachten die als druiven door onze hersenen geplet worden om uiteindelijk gemixt tot gedichten uit ons brein gegist gebottled worden.
31/05/19 11:46 REAGEER
SUPEROMI
Christine, ik zou het niet beter kunnen verwoorden dan rdckx..... Een gedicht "komt" dmv een woord, een lied, een gevoel.....en dan moet het rijpen, soms snel, soms traag, soms sudderend.....tot je tevreden bent ! En jij tevreden, wij ook. bedankt.

OMI
31/05/19 15:01 REAGEER
epicurio
Jou "verbale foetus" heeft alvast een mooi kind gebaard.
2/06/19 14:03 REAGEER
andre moortgat
Dichtwerk is soms zwoegen en bezig blijven en content zijn dat het soms lukt !
8/06/19 11:57 REAGEER

Login Registreer

Recente Artikels

Gerelateerde Artikels