Deel via

‘Hoe kom ik uit deze isolatie? Ik ben bang voor de toekomst’

Eenzaamheid, het is iets van alle tijden en het kent heel wat vormen en varianten. In het dossier ‘Niet alleen, wel eenzaam’ vragen we Luc Goossens om verduidelijking. Hij is professor in de psychologie aan de KU Leuven en het bestuderen van eenzaamheid is zijn specialiteit. Hij heeft het met ons over maatschappelijke trends, taboes en manieren om eenzaamheid te doorbreken. Getuigenissen van onze lezers vormen de leidraad van het gesprek.

Dossier ‘Niet alleen, wel eenzaam’ - De vicieuze cirkel doorbreken

‘Ik ben nu bijna 77 jaar en de jaren zijn voorbij gevlogen. Ik voel me de laatste jaren vreselijk eenzaam. Door het wegvallen van mijn eerste echtgenoot en een tweede mislukte huwelijk was ik verplicht mijn vertrouwde omgeving, waar ik 38 jaar gewoond had, te verlaten. Daardoor is ook mijn sociale omgeving weggevallen. Op den duur hoor je van niemand nog iets. Uit het oog uit het hart.

Ik heb een klein appartementje gevonden in een heel andere omgeving. Ik voel me er niet thuis, want ik ken er niemand. Op mijn kinderen moet ik niet te veel rekenen, die hebben hun werk en hun eigen vrienden. Dus er blijft weinig tijd over voor hun moeder. Maar dat neem ik hen niet kwalijk.

Er worden hier wel activiteiten voor senioren georganiseerd, maar diep in me heerst er een schroom om me daarbij aan te sluiten. Ik ken er immers niemand.

Hoe kom ik uit deze isolatie? Ik ben bang voor de toekomst.’

goossensProfessor Goossens: ‘Tijdelijke eenzaamheid overkomt iedereen wel eens in een bepaalde situatie. Bij een verhuis, bijvoorbeeld, kan je je tijdelijk eenzaam voelen in je nieuwe woonomgeving. Op zich is dat niet erg. Maar als je niet meer uit die tijdelijke eenzaamheid geraakt, treedt er langdurige eenzaamheid op en dat is niet goed.

Hoe langer die eenzame periode aansleept, hoe moeilijker het is om eruit te geraken. Volgens een Amerikaanse professor kan het lichaam dan zelfs in een stresstoestand gaan en op lange termijn word je ziek. Langdurige eenzaamheid is dus nefast voor je lichaam, zowel voor je mentale als voor je fysieke gezondheid.’

Langdurige eenzaamheid maakt je ziek, zowel mentaal als fysiek.

Uit het verhaal begrijpen we dat je na een tijdje in een vicieuze cirkel geraakt. Hoe doorbreek je die?

‘Leg opnieuw sociale contacten. Dat klinkt uiteraard gemakkelijker dan het is. Eens je in die vicieuze cirkel zit, wordt het moeilijk om zomaar naar buiten te stappen en mensen aan te spreken. Daarom geef ik graag enkele tips:

  • Sluit je aan bij een vereniging. Kies voor een vereniging die activiteiten doet die je zelf effectief leuk vindt. Zo sluit je je maar beter niet aan bij het koor van je buurvrouw als je zelf een hekel hebt aan zingen. Zet jezelf centraal. Als je geniet van die nieuwe activiteiten, komen de sociale contacten vanzelf.

  • Ben je bang om mensen aan te spreken? Volg dan een training. Sociale vaardigheden lijken vandaag vanzelfsprekend, maar dat zijn ze niet altijd. Leer gewoon hoe het moet: tijdens zo’n training leer je bijvoorbeeld hoe je een gesprek aangaat.

  • Werk aan je manier van denken. Blijf niet stilstaan bij wat je niet hebt, maar denk aan wat je wel hebt. Bijvoorbeeld: ik heb geen partner meer, dat is een negatieve gedachte. Maar je hebt misschien wel een goede buur bij wie je elke dag kan langsgaan. Of kleinkinderen die elke week langskomen. Hou meer vast aan de positieve dingen, de dingen die wel goed zijn. Maar daarvoor moet je echt die andere manier van denken aanleren.’

Kan je niet gewoon wennen aan eenzaamheid in plaats van ertegen te vechten?

‘Nee, je kan er niet aan wennen. Een momentje alleen kan op zich geen kwaad. Maar aan langdurige eenzaamheid went niemand. Niet aan lange perioden alleen, maar ook niet aan lange perioden waarin je je eenzaam voelt. 

Even alleen zijn, dat kan geen kwaad. Maar niemand went aan langdurige eenzaamheid.
En niet iedereen voelt zich trouwens op hetzelfde moment of om dezelfde reden eenzaam. Zo zijn er mensen die een druk sociaal leven hebben en de hele dag met verschillende dingen tegelijk bezig zijn. ’s Avonds komen ze thuis in een leeg huis en de eenzaamheid overvalt hen. Vroeger hadden ze misschien kinderen in huis of een partner die de leegte van het huis vulde en nu is dat er niet meer. De situatie ten opzichte van vroeger is veranderd. Je kan wel wennen aan een nieuwe situatie, als je je denkpatroon en je verwachtingen aanpast. Doe je dat niet, en je verwachtingen geraken niet ingevuld, is de kans groot dat je je eenzaam voelt. Nog andere mensen voelen zich zelfs jaren eenzaam terwijl ze wel samenwonen met een partner. Dat heet dan emotionele eenzaamheid. Er zijn nog heel wat verschillende vormen van eenzaamheid. Ik geef hier slechts enkele voorbeelden.

Dankjewel, professor! Volgende keer hebben we het met jou over die emotionele eenzaamheid.

 

Lees ook:
'Ik ben niet alleen. Toch slaat de eenzaamheid soms ongenadig toe' 

Niets missen van SeniorenNet? Volg ons op Facebook en schrijf je gratis in voor onze digitale nieuwsbrief, SenNet Magazine!

Auteur: Katrijn De Bleser

17 reacties

MacLivinus
38jaar in het groot-vervoer, bus en vrachtwagen. Mijn vrouw raakt als pijnpatiënt(rug) in de rolstoel al meer dan tien jaar. Ikzelf heb al heel wat van de wereld gezien, ook heb ik de eenzaamheid in de vrachtwagen leren kennen, hoe ik dit overleefd heb weet ik niet. Door de busreizen heb ik mijn hart verloren aan Schotland, met als gevolg dat ik naar heel veel Schots- Ierse evenementen ga. Daar zij bijna nergens bij kan zijn zegt ze dat ik dit zeker allemaal moet doen en niet naar haar moet kijken. Ondanks dat ik op heel wat evenementen veel aanspraak krijg van mensen voel ik mij eenzaam omdat zij er niet bij is.
10/06/19 17:19 REAGEER
nicolevandeghinste
Spijtig, maar tof van uw vrouw om dit te gunnen. Maar je kan zich ook eenzaam voelen met veel mensen om je heen. Het beste met uw vrouw, en tracht toch ff te genieten van de evenementen, met uw hart bij haar . Hou je sterk Groetjes Nicky
11/06/19 03:49 REAGEER
SUPEROMI
Hallokes MacLivinus,

Me dunkt dat je dit vertelde ook in de vorige editie op sennet over "eenzaamheid. Een bewijs te meer dat het je hoog zit. Eenzaamheid is een verschrikkelijk iets en diegene die er niet mee te maken had kan niet weten wat het eigenlijk inhoudt. Op papier is 't makkelijk te schrijven van : je moet dit en dat en 't zus en zo aanpakken, maar de werkelijkheid is helemaal anders.
Ik begrijp het hoor dat je die éne mist als je weg bent, zelfs als 't je van harte gegund is om dit te doen. Echt helemaal "genieten" zal er niet bij zijn.
Ik wens je sterkte en tracht toch maar zoveel mogelijk mee te dragen van wat je nog kan. Er thuis over kunnen vertellen zal ook wel fijn zijn....
Lieve groet van OMI
10/06/19 17:27 REAGEER
nicolevandeghinste
Awel super Omi, deze is 'n fijne reactie, u bent 'n mooi persoon :-)
11/06/19 03:51 REAGEER
stendal
74 jaar en alleen zijn. Waar leef je voor ??? Op verschillende Datingsites geweest voor 50 +.Eens de
70 voorbij vergeet het maar.Vrouwen van 68 en 69 vinde je te oud !!!! Begrijp het maar.
Ik ben niet de persoon om alleen op verlof te gaan of ergens naar toe .Heb 10 maanden goed kontakts gehad met een vrouw maar meer dan in een taverne afspreken kwam er niet van. Op laatste gingen wij wel eens samen naar aperitief concert,mosselfeest...Maar toen de winter terug vroeg ik om thuis af te spreken omdat het er wamer en gezelliger was enkel om iets te drinken en gezellig samen zijn zonden eventueel met andere bedoelingen. Drirekt neen als antwoord. waarom niet vroeg ik "omdat ik er geen behoefte aan heb" was het antwoord. Dus zaak gesloten. nadien kwam ik tot de conclusie dat het een vouw is mer verborgen Narcisme..
nog nadien een paar afspraken gemaakt om iets te gaan drinken met anderen leden maar de meesten kunnen hun levensgewoonten niet veranderen en afspeken af als ze eens 5 min tijd hebben. Welk vrouw wil echt een vriendelijk verder ouder worden met partnen???
Laat maar weten
10/06/19 18:42 REAGEER
nicolevandeghinste
Geef de hoop niet op, mss is er wel iemand wanneer je het niet meer verwacht, ik duim voor u, en succes gewenst Mr Stendal (wel 'n mooie naam) net als de schrijver...
11/06/19 03:57 REAGEER
laviniawilson
Zullen wij dan afspreken ik zoek ook gezelschap om samen iets leuks te doen.
12/06/19 15:37 REAGEER
stendal
'k ben geen lid van dating site voor het ogenblik.
17/06/19 07:38 REAGEER
Jari
En wie gaat er nu iets aan DOEN aan al die eenzaamheid ?
De professor bestudeert het alleen maar (en verdient er goed geld aan).
Je MOET je aansluiten bij een vereniging. Je MOET juist NIKS.
Het internet kan een manier zijn om met mensen in contact te komen.
Maar dan moet je ook aandurven met iemand af te spreken en NIET met de bedoeling er een relatie aan over te houden. Tenzij je dat effectief wil. Maar als 't niks wordt dan moet je ook op de blaren zitten. Dat is nu 1maal de realiteit.
Mensen die in eenzaamheid verzeilt geraakt zijn. Daar is NIKS mis mee.
De mens is een sociaal dier. Dat is veralgemenen. En daar moet ik niks van hebben.
Je kunt dan wel gedichten hier op senioren net zetten maar daarmee ga je je eenzaamheid niet oplossen. Alhoewel ik je je inspanning om een gedicht op 't internet te zetten bewonder. Maar niet iedereen kan gedichten schrijven.

Je telefoonnummer op 't internet zetten dat durft niemand ook niet meer. Want .......
Er worden schuilnamen gebruikt om iets op senioren net te zet. Waarom ? Omdat men schrik heeft om een telefoonnummer op 't internet te zetten. Nogal evident.

Dus. Kom af met realistische voorstellen. (dating sites zijn er alleen maar om geld te verdienen aan mensen)

Mijn vroegere baas stuurde mij ook wandelen toen ik hem een probleem voorlegde.
Hij had geen problemen nodig.
Hij had OPLOSSINGEN nodig.

En die oplossingen gaat niemand jou aanreiken.

Voor alle duidelijkheid : ik besef dat wat je net gelezen hebt nogal hard kan over komen. Maar 't is nu 1maal de realiteit.

Dus .......

10/06/19 21:42 REAGEER
nicolevandeghinste
Dit is met 'n realistische bril gezien, zo is het meestal.Je moet ook 'n beetje geluk hebben. Datingsite puur geldklopperij, profiteren van de mensen, helaas :-(
11/06/19 04:05 REAGEER
SUPEROMI
Beste Jari,

Aan die eenzaamheid moet je zèlf iets doen. De maatschappij kan dat niet voor jou. Die kunnen wel hulpmiddelen aanreiken, maar je moet ze zèlf benutten. Al die voorstellen van dit en dat doen zijn niet aan mij besteed. Ik moet alles met 't openbaar vervoer doen en dat is niet altijd geschikt als je wat slechter te been komt en de haltes zijn dikwijls tè ver gelegen van de plaats waar iets te doen is. Ook 's avonds alleen op straat als 82jarige zie ik niet zitten.
Op papier is het allemaal mooi te schrijven maar idd. echte oplossingen worden niet geboden. Een alleenstaande staat er meestal alleen voor om de eenzame momenten ingevuld te krijgen.
Je schrijft harde, maar ware woorden.
Vanuit hier zie ik als enige oplossing : je inschrijven in zo'n groep van sennet, en daar is iedereen dan wel privé te bereiken alhoewel een nicknaam gebruikt wordt. . Doch de mogelijkheid IS er hoor !.
Met een beetje geluk kunnen 2 mensen of zielen elkaar vinden. Ik tenminste hield er al warme vriendschappen aan over. We spreken regelmatig af om eens uit eten te gaan en een babbeltje te doen. Wat cultuur is er af en toe ook bij. Er wordt rekening gehouden met ieder z'n mogelijkheden en het is nooit een MOET. Wees maar zeker dat naar die ontmoetingen uitgekeken wordt ! Doch, je moet er voor open staan....waar een wil is, is een weg !
Misschien dat toch ièmand iets heeft aan dit schrijven, je weet maar nooit.
Voor elk van jullie nog een fijne juni-maand !
Groetjes - OMI
11/06/19 10:01 REAGEER
nicolevandeghinste
Er is wel 'n verschil tussen eenzaam zijn, of alleen, alleen is niet altijd eenzaam, kan ook 'n bewuste keus zijn. Sinds ik weduwe ben, ben ik alleen, maar niet eenzaam. Ben daar niet ongelukkig over....vroeger was ik alleen met twee, maar eenzaam gevoeld ? Nooit, ik ben graag op mijn eentje, wat niet wil zeggen associaal, heb wel goede contacten met mij buren in gebouw...vooral met mijn nieuwe Belgen die wel toffe mensen zijn.......:-)
11/06/19 03:43 REAGEER
nikskepaulagreif
Wel ik ben een vrouw van bijna zestig jaar en ben invalide kan niet gaan wandelen mijn sociale contacten zijn mijn thuishulpen en mijn man en verpleegkundige bij feestjes of heel af en toe zie ik mijn broer en zus wel een keertje mijn kinderen als ze oppas nodig hebben of heel veel tijdhebben wat niet is omdat ze allen werken. Ik voel me heel eenzaam !voel me echt wel eenzaam ik doe nu mij bezig houden met diamandpainting en andere mensen helpen, het mooiste is dat ik mezelf niet kan helpen stom hè! Groetjes
11/06/19 11:17 REAGEER
winterjuf
Allemaal ronkende titels en namen,toeters en bellen!!!!!!!!Probeer maar als gehandicapte,slechthorende ,rokende met pensioentje1200euro(full time) aant te sluiten bij om het even wat! als je zelf geen vervoer hebt.......het ergste is nog : hoé geraakt je der en hoe raak je weer thuis??????? Alom blabla over vrijwilligersvervoer.....tot je ze werkelijk nodig hebt.
Gecreerde postjes voor de vriendjes,die je helemaal niéts hebben te bieden,dan krijg je teevat te horen : kan je buur,familie,wie dan ook daar niet voor zorgen? neen DUS,.....ieder gaat in een grote boog rond je als je hulpbehoevend wordt.Tenzij je over een goedgevulde bankrekening beschikt
11/06/19 13:02 REAGEER
SUPEROMI
Da's waar Winterjuf....op dat vrijwilligersvervoer met je niet te veel rekenen. Ook al een paar keer ondervonden. Die vrijwilligers zijn vriendelijk en behulpzaam genoeg, maar de bureaucratie trekt op niet veel. Ik ben wel niet invalide of zo doch al op leeftijd en wat slecht te been. Ik moet ook gebruik maken van 't openbaar vervoer voor m'n boodschappen. De bakker die hier was is failliet gegaan, een supermarkt op wandelafstand heeft maar een zeer beperkte keuze en is duur, een taverne of iets om even te gaan zitten is hier niet ('t was er allemaal wel als ik hier kwam wonen), krantenwinkel : gestopt....en noem maar op. Nu kàn ik het nog met de tram, maar wàt als 't niet meer kan ? Ik probeer me momenteel zo weinig mogelijk zorgen te maken, dat haalt toch niks uit. Kinderen, kleinkinderen hebben allemaal een eigen leven en o, zo weinig tijd.
'k Heb een schat van een buurvrouw die me wel mee op boodschappen wil nemen met haar wagentje, maar ik wil niet profiteren en zo lang 't kan trek ik m'n plan. En dan wordt gevraagd om zo lang mogelijk thuis te blijven wonen, zelfstandig te blijven....allemaal goed en wel : er IS hulp voor vanalles en nog wat, doch 't is een hap uit je budget als je dat allemaal nodig hebt. En dan is je zelfstandigheid ook weg.... maar goed. Ik klaag niet hoor, momenteel heb ik daar geen reden toe; maar 'k begrijp best de mensen die in een veel minder comfortabele toestand leven dan ik.
'k Wens jullie allemaal veel moed en de kracht om door te zetten. Ook DIT is blabla,bla; ik weet het !

OMI/Els
11/06/19 22:47 REAGEER
Bloempje11
Ik ben reeds jaren eenzaam. Mijn moeder gestorven, 3 jaar later mijn man, kinderen het huis uit, zij werken, hebben kinderen die uiteraard hun eigen leven opbouwen, vooral op de computer en terwijl ik op bezoek ben hebben zij zelfs geen aandacht voor mij, ik ga dan van armoe naar huis. Ik ben sociaal en houd mij bezig met meerdere activiteiten die mij in contact brengen met mensen. Daar had ik meer van verwacht, je gaat naar de activiteit, ziet mensen en bent bezig met bvb naaien, zingen, turnen enz, daarna drink je een potje koffie en iedereen verdwijnt in het niets. Adressen worden nog nauwelijks uitgewisseld want er is geen vertrouwen meer. De meesten gooien hun miserie op je schouders en moeten dan vlug vertrekken want zij moeten nog dit of dat... Ik ga reeds een paar jaar naar een psychologe om mij er bovenop te sleuren, soms helpt het maar zij kan ook geen mirakels doen. Ik mis de maatschappij van mijn jeugd toen wij zo maar bij elkaar binnen vielen en elkaar hielpen met kleine dingen. Ik had nooit gedacht of verwacht dat ik alleen zou eindigen en dit meemaken.
11/06/19 23:24 REAGEER
nicolevandeghinste
Kinderen zijn alleen maar goed zolang je hen van nut kunt zijn......sponsoren babysitten , hen helpen met bepaalde taken voor hen te doen !!!!Begin je te sukkelen, ben je 'n overlast die ze zo snel mogelijk kwijt willen zijn. Ze hebben geen tijd, geen si en la. Eens je er niet meer ben, dan hebben ze tijd, rollend over de vloer om je erfenis, (hen zo weinig mogelijk nalaten) Wanneer ze later in hetzelfde geval zullen verkeren, pas gaan ze het begrijpen. Hopelijk zal er dan ook niemand voor hen zijn. T'is lelijk van mij, I know but vroeg of laat hebben ze ook prijs : KARMA IS A BITCH.....Ik wens u allen het beste, warme groetjes van Nicky die gelukkig dolgraag alleen is, en nooit op iemand heb gerekend ,voor alles heb betaalt , de rest maak ik mij geen zorgen voor de tijd. :-) Klinkt het te HARD ? Neen, ik ben REALIST !!!!!!!!
12/06/19 22:06 REAGEER

Login Registreer

Katrijn De Bleser

Katrijn De Bleser is schrijver, copywriter en journalist. Ze werkte acht jaar als freelance journalist voor de krant Het Laatste Nieuws en voor verschillende magazines. Vandaag heeft ze haar eigen bedrijfje ‘Notes & Quotes’ waarmee ze schrijft voor bedrijven, organisaties en particulieren. Wat haar bezighoudt? De maatschappij, met al haar gebreken maar vooral met haar mensen die elk hun eigen verhaal hebben.

Meer artikels van Katrijn De Bleser

Recente Artikels

Gerelateerde Artikels