Beloftevolle wijzerstand
houdt me alert na middagnapje
ik wek mijn muze met een tikje van elleboog,
daar ga ik met mijn betoog en klapje

De film van 'voorbij' rolt
voor mijn netvlies
Mijn eigen ik verstopt zich
in zoveel facetten

Maar de toekomst dringt
van binnenuit alsof ik nog
met jaren reken
Ik blijf zowaar dingen doen
die ik reeds deed.

Alleen de ballast of wat zo voelt
kieper ik overboord en dat is veel …
Er blijft één raadsel, wat blijft overeind
en hoelang blijf ik bezig …

Ik probeer gewoon te doen en
Vaderke Tijd zijn zonnewijzer te
laten voor wat ie is.
Wijs genoeg dat ik daar zo weinig
als ik kan aan denk