Goes?

Donderdag 13 juni. Rijst er een vraagteken als je voor de eerste keer deze naam hoort? Niet erg, het was bij mij ook zo. Het wordt trouwens ‘Hoes’ uitgesproken. Ik had geen idee wat er op die vreemde plek te beleven valt, maar wat gegoogel en het enthousiasme van Cijbra en Pieterman, onze lokale gidsen, wisten me snel te overtuigen.

Goes is een stadje op Zuid-Beveland, een van die Zeeuwse schiereilanden die zelfs voor de Nederlanders moeilijk te bereiken zijn. Koudwatervrees, angst voor het onbekende of precies die moeilijke ligging maakten dat de groep wat kleiner uitviel dan gewoonlijk. Maar zoals het spreekwoord zegt: de afwezigen hadden ongelijk.

Goes is een veelzijdige maar vooral heel gezellige stad. Het kreeg stadsrechten in 1405. Tot in de zestiende eeuw was de stad welvarend door de lakennijverheid en de zoutwinning. Hoewel Goes in de volksmond ook wel Hanzestad genoemd wordt, heeft het nooit bij de Hanzesteden gehoord. De benaming komt waarschijnlijk door de gans in het stadswapen, een hanze. Tijdens carnaval wordt Goes daarom lacherig omgedoopt tot Hanzehat, of ‘ganzengat’.

Afspraak onder de kerktoren

Hoewel Goes dus vanuit België wat moeilijker bereikbaar is, was iedereen vrij stipt op tijd op onze trefplaats, het café The New Inn. Wat deze naam zeker niet doet vermoeden, is dat het hier gaat om een oude oer-Nederlandse bruine kroeg. Waar kan je beter zijn om na een bakkie troost de wandeling te beginnen?

Langs het water

De tocht begon langs het water van de Vesten, een 16^e-eeuwse verdedigingsgordel waar het nu heel aangenaam wandelen is. Een oase van rust met veel groen en een prachtig uitzicht op het water en de typisch Nederlandse huisjes. De bloemen en de eendjes op het water konden onze fotografen zeker bekoren. Het werd al snel duidelijk dat het niet zo eenvoudig zou zijn de groep bij elkaar te houden.

De jachthaven

De Stadshaven, met de status van beschermd stadsgezicht, is een waardevolle erfenis uit het verleden. Vroeger was het een belangrijke toegangsroute tot de stad Goes; nu is het een passantenhaven. De omliggende monumentale bebouwing, de kades en het kleinschalige karakter maken deze haven tot een uniek stukje binnenstad. Een fantastische plaats om de fototoestellen te laten klikken.

Daar bij die molen …

Hollandser dan dit beeld kon het niet worden. De Koornbloem is een ronde bakstenen korenmolen uit 1801. Tot 1967 is de molen bedrijfsmatig in dienst geweest, tegenwoordig wordt er op vrijwillige basis graan gemalen. De voorganger van De Koornbloem was een oliemolen, een standerdmolen die in 1771 afbrandde.

Voor de gelegenheid hadden onze gastvrouw en gastheer een afspraak gemaakt met de molenaar zodat we dit bouwwerk exclusief konden bezoeken, met een beklimming van de trappen tot helemaal bovenaan inbegrepen. Iets voor de durvers, maar het uitzicht was zeker de moeite waard.

Tijd om de hongerigen te spijzen

Het was ondertussen al flink na 12 geworden en dus de hoogste tijd om naar het restaurant te trekken op de Grote Markt. Restaurant De Landbouw heeft een metamorfose ondergaan met een knipoog naar het verleden. Het pand werd verbouwd in de stijl van de Amsterdamse School en geaccentueerd met zeefdrukken aan de muur waarop oude landbouwwerktuigen afgebeeld staan. Authenticiteit werd hier prachtig in een eigentijds jasje gestopt.

We smulden van een lekker soepje, gevolgd door een schnitzel of een scholfilet met een wel zeer ruim assortiment van bijgerechten. Zeker voor elk wat wils. Na de snelle en vlotte bediening was het moment gekomen om het namiddagprogramma aan te vatten.

Maria's zij aan zij

In de namiddag gingen we onze paternoster achterna op zoek naar twee bijzondere kerken. Maar niet voordat we naar goede traditie een leuke groepsfoto hadden vastgelegd. Het was ondertussen wat gaan regenen maar dat kon niet beletten dat iedereen er met een brede glimlach op stond.

De eerste kerk die we bezochten, was ook speciaal voor ons geopend. Het ging om de rooms-katholieke Heilige Maria Magdalenakerk. Op het terrein staat een neogotische kruisbasiliek, en een aanpalende pastorie die gebouwd werd in overgangsarchitectuur.

De tweede kerk ligt aan de overzijde van het pleintje en dateert uit 1423. Het gaat hier om de Grote of Maria Magdalenakerk, niet te verwarren met de vorige die ongeveer dezelfde naam draagt: dit is een protestantse kerk. Bij het binnenkomen wachtte ons een bijzondere verrassing. Er liep net een tentoonstelling met de werken van een tiental artiesten: schilderijen, beeldhouwwerken, glaswerk en nog veel meer. Het enthousiasme was dan ook zeer groot bij het zien van al dat moois.

Goes? Goed!

Onze uitstap van de dag zat erop. Gelukkig was het ondertussen gestopt met regenen, dus we verzamelden op het terras van het cafeetje waar alles deze morgen begon. Voor de meeste leden was de stad Goes een grote onbekende, maar na alles wat we op deze mooie dag te zien kregen, stond het voor iedereen vast dat het een prachtige ervaring was en Goes zeker een bezoek waard. Hartelijk dank aan Cijbra en Pieterman voor de oerdegelijke voorbereiding van deze uitstap. Nieuwe afspraak begin september in Oostende.

Tot dan!