Laat het positieve luider klinken. En laat stilletjes het verdriet vanzelf verstillen.
"Ne regarde pas la bougie, mais gardez la flamme".
paul

Ja Paul, bedankt....ik probeer het positieve wel te zoeken hoor want dat IS er ook wel....jij kan m'n hart altijd wel even aanraken, dikke merci daarvoor. Els

Weeral een parel van een gedicht, Els, zoals wij het van jou gewoon zijn.
Het is een onafwendbaar feit in elk mensenlieven, afscheid nemen van wie ons dierbaar is,
een levenspartner, een kind, een goed vriend …....
Maar daar zijn ook de herinneringen om te koesteren

HERINNERING
Als morgen niet meer is,
en geen dageraad nog komt,
verdampen dromen in wolken,
tranen die als regen binnensijpelen
in harten met warme gedachten

Als verdriet steeds weer komt knagen,
herinner je dan de mooie dagen,
pijn en herinnering, beide blijven,
maar op een dag zal je zien
dat de kracht van de herinnering
alle pijn met een glimlach bedekt

Helemaal waar Rita, als ik die prachtige herinneringen niet had zou het helemaal een ramp zijn. Ons laatste gesprek, enkele dagen vòòr het fatale gebeuren, was zò warm, zò intens, we zaten weer helemaal op dezelfde lijn. Dat was niet àltijd zo hoor, maar steeds hebben we 't kunnen uitpraten als iets misverstaan werd of als we een andere mening hadden over een onderwerp. Dat moet kùnnen onder goede vrienden, natuurlijk. En dàt zijn dan de positieve dingen waar ik me probeer aan op te trekken. Maar 't verdriet is er nog natuurlijk, 't is nog allemaal zo vers en 'k betrap. mezelf er op dat ik vaak de neiging heb : o, dààr moeten we 't eens over hebben.....om dan ineens tot 't besef te komen dat het NOOIT meer zal zijn. En dàt doet zo'n pijn....maar goed, 't zal wel slijten ééns ik geleerd heb om die vriend op een andere manier vast te houden. Bedankt voor 't compliment tussen haakjes. Jouw reactie bracht me tot bovenstaande woorden....... liefs van OMI/Els