Deel via

Gedicht: Geluiden van geluk & leukemie

January 2020

Voor Gabrielle Lievrouw (1912 - 1979)

 -1-
Ik hoor mij nog
Dat ene liedje zingen
Ik zit in een perenboom
Te Landegem
Keep on smiling Keep on smiling
The very best is there for you (James Lloyd)

Dan zie ik mij aan haar hand
We gaan traag het huis in
En daar terwijl ze koffie drinkt
Zit ik op haar zachte schoot
En lach
En droom

-2-
Ik hoor haar nog
De naam van mijn moeder roepen
Zij ligt in een bleek bed
Te De Pinte
Agnes Agnes
Agnes Agnes

Dan zie ik mij terug aan haar hand
We gaan de kamer nooit meer uit
En daar terwijl ze wat water nipt
Zit ik op een harde stoel
En huil
En huil

Dit gedicht werd ingezonden door Koen Vlerick

Schuilt er in jou ook een dichter? Stuur dan jouw gedicht naar redactie@sennetmagazine.be en wie weet lees je het wel in één van de volgende edities van SenNet Magazine! 

Niets missen van SeniorenNet? Volg ons op Facebook en schrijf je gratis in voor onze wekelijkse digitale nieuwsbrief, SenNet Magazine!

7 reacties

epicurio
Ontroerend. Maar..... het is al zo lang geleden. Het verleden loslaten is wat de grootste moeite kost. Ieder heeft zijn verdriet.... maar onthoudt vooral de vreugden.

paul
27/01/20 19:02 REAGEER
rdckx
Een liefdevol gedicht, zoals ik denk het aan te voelen, de liefde voor een grootmoeder
van een kleinkind , dat zich haar zachte schoot herinnert, de harde stoel bij haar heengaan,
en vooral ook de hand die hem nimmer loslaat.
27/01/20 21:23 REAGEER
ericvandenwyngaerden
Prachtig Koen!
28/01/20 00:25 REAGEER
pedroerna
wanneer de droefheid de kop opsteekt is een dergelijk gedicht zeker troostend.
't verlies van een geliefde persoon slaat grote wonden, maar 't hart geneest met blijde verleden gedachten.

J-Pierre
28/01/20 09:27 REAGEER
SUPEROMI
Dag Koen - je hebt je gevoelens zò mooi neergeschreven voor die lieve Gabrielle, je moeder aan de datum te zien (mijn moeder was ook van 1912) dat het leek of ik mocht ook even haar hand vasthouden. Ik weet dat loslaten zo ontzettend moeilijk is - anders leren vasthouden is ièts makkelijker, maar simpel is het allemaal niet. Of het nu kort of lang geleden is, in feite speelt het geen rol, dat is mijn persoonlijke mening hoor. En ik vind ook, hoe ouder je wordt hoe feller de herinneringen zijn.
Jij hebt de rijkdom van veel herinneringen, koester ze..... niet iedereen heeft die rijkdom maar moet tòch loslaten.....aartsmoeilijk is dat ! Groetjes - Els
30/01/20 22:23 REAGEER
Railwayman
Voor mij was het ook heel emotioneel hoewel ik zelf leukemie gehad heb op mijn 8ste. Ik heb het overleefd ondanks het feit dat het al 63 jaar geleden is. De angsten die mijn ouders doorstaan hebben moeten enorm geweest zijn. Dat besef je pas veel later. Groetjes, Willy.
17/02/20 23:24 REAGEER
epicurio
Het verleden kan triest zijn. Maar diep daarin zit de kracht voor nieuwe levensvreugde.
21/02/20 11:39 REAGEER

Login Registreer

Wachtwoord vergeten?Email Verificatie

Recente Artikels

Gerelateerde Artikels