Van alle aardse kleine dingen
is het leven wel het grootst.
Laten we daarom best bezinnen,
anders wordt het hier zo doods.

De vissen in de zeven zeeën
versmoren onder een verstikkend plastieken plafond;
die plasticberg, die kregen zij zomaar cadeau.
IJsberen en zeeleeuwen - verhongerend -  vissen  achter ’t net,
Plankton en amoeben  falen in hun afvalbeheer.

Aan land is ’t al niet veel beter, ook daar doet de mens zijn best 
en wordt de wereld er door koolstofdioxide (CO2 -uitstoot) verpest,  
Fijnstof, chemische (gif)producten, radioactiviteit
en alle andere overige desastreuse vuiligheid 
dragen er toe bij dat er niets meer – leefbaar -  rest

Alsof dat nog niet genoeg is, zijn er ook nog
de geweren, de bommen en granaten van vele domme fanaten.
Mens en dier ademloos op sterven na  …..
Insect noch aasgier overleven het, 
zodat kadavers achterblijven, onverteerd.

En als binnen honderden of miljarden jaren
aliens hier doorheen het ozongat komen jagen,  
vinden zij enkel nog voer voor hun archeologen,
één grote vuilnisbelt.

Dit gedicht werd ingezonden door rdckx 

Schuilt er in jou ook een dichter? Stuur dan jouw gedicht naar redactie@sennetmagazine.be en wie weet lees je het wel in één van de volgende edities van SenNet Magazine! 

Niets missen van SeniorenNet? Volg ons op Facebook en schrijf je gratis in voor onze wekelijkse digitale nieuwsbrief, SenNet Magazine!