De Ayo relaasjes zijn geschreven beeldjes van een oma die op haar kleinkind past. Maar nu, onverrichter zake in haar kot zit. Ayo is nu veertien maanden. Oma woont in Gent, Ayo in Leuven.

 Gisteren vond ik een brief in mijn bus:

‘Ik kan het nog niet zo goed zeggen, maar ik mis je heel erg.

Ik kan wel al sinds deze week: ‘oh’, ‘op’, ‘boem’ en ‘daar’ zeggen.

En ‘bibi’ kon ik al lang.

Als corona weg is , kom ik heel graag eens naar Gent. Want hier thuis ken ik tegen dan elke kast en hoekje, want ik ontdek zo graag

X Ayo’

Dat schreef mijn dochter. Ayo tekende op de achterkant met haar kleurtjes rode, paarse, oranje en stylo-lijnen, over en weer. De rode krabbel zou een huis kunnen zijn en de paarse de kop van een dier.

Er zaten fotootjes in de omslag. Een verwonderde blik, een dubbele Ayo (spiegel), een wankelende met handjes omhoog, en één met ukelele (papa is amateurmuzikant). Ze hangen nu aan een oude blauwe veter met een lieflijk speldje op de binnenkant van mijn wc-deur.

Tuurlijk pinkte ik een traan weg. Drie weken geen kleindochter mogen zien, dat is echt wel een beproeving. De eerste keer dat we een WhatsApp - video gesprekje hadden, liep Ayo naar de deur, omdat ze dacht dat ik daar in Leuven - in het echt- was. Mijn hart bloedde…

En nu volg ik haar ongelooflijke ontwikkelingen op drie weken tijd, want afwisselend mama of papa bezig met haar. Ze slaapt heel goed deze dagen, wat ervoor niet altijd het geval was. Minder prikkels? Minder over en weer? Een duidelijker ritme? De intense ontwikkelingsstimulering?

De laatste keer dat ik bij haar was, wankelde ze nog met ronde beentjes en handen in de lucht. Nu stapt ze stevig op straat zonder te vallen, met nieuwe roze schoenen. Twee grote dozen kwamen online toe. Ze pakte zelf haar schoenen uit, verwonderd, maar wist wat haar te doen stond: ze aan haar voeten doen! Mijnheer en Mevrouw schoen zijn nu definitief deel geworden van haar zelfbeeld.

Ze stappen 500 meter ver, tot aan het stadspark, die schoenen! Mijn dochter ontdekt allerlei waterputten op het voetpad, die ze ervoor nooit gezien heeft. Soms keert Ayo terug in plaats van vooruit te gaan. Ze leeft hier en nu. Nog niet met een plan of waar naartoe. Dat vraagt geduld, vertelt mijn dochter, die zelf een hyperactief kind was (en nu nog een klein beetje is).

De speelplaats van de naburige school is leeg. Een gigantische ruimte om met de bal te spelen en de klimmuur te ontdekken! De oranje kegel op straat kan ze nu naar alle kanten draaien of op haar hoofd zetten. En de TOP is de berenjacht natuurlijk, een unieke hype in deze coronatijd. Mensen zetten een beer voor hun raam en het is aan de kleinsten om ze te vinden. Het is voor haar als de Efteling, vertelt haar papa mij. Hoe groter de beer, hoe groter haar uitzinnige vreugde. Ze roept en tiert en klapt in haar handen bij elke beer!

Ondertussen stuurde ik een boekje met voertuigen naar Ayo, een mini-boekje , gevonden in de supermarkt. Dus geen kwaliteitslectuur, maar wel één met didactische tips (beroepsmisvorming!). Je kan met een mini-boekje een tentje maken, het op je hoofd zetten, alles wat wielen heeft uit de speelgoedmand halen, en rije, rije zingen en zo… En dat zie ik dan ook zo ongeveer gebeuren in levende lijve via Whats-app.

En nu bereid ik me voor op een eerste Zoom of Skype sessie. Een ingepakte appelsien, twee appels, een foto van ons beide, een hoed, een boekje liggen klaar naast me. Ik ben benieuwd naar haar reacties….

 Oma Bibi 2 april 2020