Stel, nu nog hier
het ongrijpbare
en dat het ruikt zo naar
gras - vers gemaaid -
dat het schuifelt als
aarzelende nevels
dat het prikkelt en aait.
En stel dat het waait.
Als het waait, waait het weg.
Waarop wacht je dan
- wacht je op wind?
Op het kloppende hek?
Dit gedicht werd ingezonden door Eric Vdwgd
Schuilt er in jou ook een dichter? Stuur dan jouw gedicht naar redactie@sennetmagazine.be en wie weet lees je het wel in één van de volgende edities van SenNet Magazine!
Niets missen van SeniorenNet? Volg ons op Facebook en schrijf je gratis in voor onze wekelijkse digitale nieuwsbrief, SenNet Magazine!
11 reacties
Dit wekt in mij ‘t verlangen op
Na het maaien van het gras
De kletterende regen ‘s avonds
Op een zwoele zomerdag
De Bliksemschicht met donderslag
En ‘s ochtends weer de frisheid
Kort voor ‘t begin van een nieuwe dag
Rita
Els
Eric heeft het werk gedaan. Ik leun nog op mijn riek. En de dieren moeten nog even wachten op het hooi tot ik mijn klompen heb gevonden.
Simpel, mooi en sfeervol!
http://users.telenet.be/eric_vdwgd./Toscane.jpg
Paul.