Een gedicht dat je raakt tot in je diepste binnenste of vragen oproept die misschien. beter niet gesteld worden, maar die aandringend blijven bovendrijven.
Een beklijvende tekst, het moet gezegd.
Gilbert, wordt hier de wanhoop beschreven van een nabestaande bij het verlies van een geliefde, moeder, zuster, kind of partner
of ...( vergeef het mij, Jackie, als ik je onrecht aandoe) probeert het een verklaring te zijn voor een ultieme wanhoopsdaad gedreven met de moed der wanhoop vele jaren geleden.
Dit gedicht raakt een snaar in mij van onmacht en niet weten, hoe troosten, hoe. iemand helpen klimmen uit het diepe moeras van wanhoop, verraderlijk drijfzand waarin overleven een moeilijke strijd is.

Dat je dit gedicht 40 jaar na het overlijden van Jackie nog met ons wil delen, Gilbert, getuigt van jouw diepe liefde en voortdurend verdriet, waarvoor mijn volle respect.
Ik hoop voor jou dat je desondanks ook nog van gelukkige tijden kon en kunt genieten. rita

Gilbert, een gedicht dat inhakt, dat blijft plakken, dat doet nadenken. Het getuigt van je liefde voor altijd voor Jackie. Wié die persoon ook was dat doet er niet toe. Feit is dat Jackie een zeer diepe voetdruk heeft achtergelaten in het zand van jouw leven. Die voetdruk zal nooit met eb en vloed verdwijnen omdat hij onuitwisbaar is.
Kort, sterk, warm, héél liefdevol..... dat zijn woorden die door m'n geest wandelen als ik je vers nog eens herlees.....
Groetjes - Els

Heb geen ziel van 'n poeet. Wie zijn Gilbert en Jackie , nooit van gehoord. Voor kenners is dit wss TOP , succes ermee

Ik ken Gilbert evenmin, een senior-poëet die hier leest en schrijft, 't heeft niet zoveel belang. Jackie is iemand die hem heel na lag en nog ligt, ik veronderstel een vrouw., een zus, een moeder, whatever .... Dit "liefdesgedicht" voor Jackie is naar omhoog geborreld uit het diepste van z'n "zijn". omdat ze erg gemist wordt.... 't Is niet nodig om mensen effectief te kennen om te kunnen waarderen wat ze schrijven. Dit is mijn idee hé. Andere meningen kunnen best.

Groetjes Els

DE ZOLDER

Op de zolder
van ons geheugen.
Liggen verzameld in volle fotodozen
De gekrulde prenten van verdwenen
Genen

Alleen de muizen
schuifelen over en weer.
En knagen aan ons brein
alles tot kruimels klein.

Gilbert Pauwels