Stefaan, uw hoofdredacteur, vroeg mij of ik geregeld een column of cursiefje voor de Nieuwsbrief wilde afleveren. Ik voelde en voel me nog altijd vereerd en ben er dan ook maar direct aan begonnen, niet alleen met het schrijven van deze eersteling, ook met het zoeken naar onderwerpen waarmee ik jullie kan verrassen en hopelijk ook verblijden. Och, het zal niet meer of niet minder zijn dan in andere, vergelijkbare bijdragen: een en ander over mezelf, over het dagelijks leven, over de vreugde en zorgen van de minder jonge mensen zoals wij, over verleden, heden en toekomst.

Het is natuurlijk de bedoeling van elke columnist om een band te scheppen met zijn lezer en daarom die vraag of ik mij heel kort mag voorstellen, alstublieft.

Ik ben Robert Janssens, op weg naar de 82 en gelukkig nog in goede gezondheid, anders zat ik nu natuurlijk niet achter mijn laptop. Ik ben, door armoede in het ouderlijke gezin, al beginnen te werken op mijn zestiende, als jongste bediende bij de drukkerij van een niet meer bestaande Antwerpse Volksgazet. Ik moest er hoofdzakelijk adressen schrijven en postzegels plakken. Het feit dat ik in een bedrijf was aangeland dat ook een krant produceerde, inspireerde mij om journalist te worden en al heel jong (21 jaar en zonder heel veel opleiding), kreeg ik de gelegenheid op de sportredactie te beginnen, in de wielerrubriek. Dat was helemaal niet mijn ambitie, maar ik heb het wel… 44 jaar lang volgehouden, nadat ik in 1969 het geluk had over te stappen naar Het Laatste Nieuws, geluk omdat de Volksgazet enkele jaren later zou opgedoekt worden.

Om het verder kort te houden: ik bleef actief tot in 2004, jaar waarin ik verplicht werd met pensioen te gaan. Ik had intussen 38 keer de Tour gevolgd (drie jaar van mijn leven) en verder ook alle klassiekers en kampioenschappen bekeken en beschreven. Ook omdat dat wielrennen almaar internationaler werd, reisde ik ongeveer heel de wereld rond en schreef tussendoor ook boeken, veel boeken, uitsluitend over wielrennen. Tot ik met mijn laatste werk, het 680 bladzijden dikke ‘Van koersen en coureurs’ mezelf behoorlijk uitverteld voelde over dat onderwerp, dat heel mijn professioneel leven had beheerst en dan  maar overschakelde op fictie, met een eerste roman, die de titel ‘Sukkelaar’ meekreeg. En daarover wil ik toch al iets vertellen, iets waaraan u in feite niet veel belang mag hechten, omdat het niet mijn bedoeling is te pronken met volgende vaststelling.

Mijn eersteling, uitgegeven bij Partizaan, rolde van de pers (zoals gezegd wordt) zo goed als op de dag dat Jeroen Brouwers met ‘Busken’ de Libris-Literatuurprijs won. En daarbij bevestigde dat dit  zijn LAATSTE roman zou zijn. Hij is… 81, dus net zo oud als ik, van wie dan net het EERSTE fictiewerk verscheen. Ik herhaal het nog eens graag: zo goed als dag op dag. Maar daarmee houdt – en ik dring er nog maar eens op aan – elke vergelijking op.