Mijn Helleboris boort zich een weg
door de verse sneeuw,
overmoedig pronkend
met zijn witte kroon.
Zelfs de sneeuwklokjes
delen in de pret,
wit op wit.
Ik sta er bij en kijk er naar,
vang met mijn uitgestoken tong
witte vlokjes als was het nectar.
Even komt het kind in mij,
zoals vroeger.
Toen wij met dikke winterwanten
een sneeuwman toverden
met een rode wortelneus
en grootvaders oude hoed.
Even maar in gedachten
voelde ik mij als de trotse Helleboris
en een beetje
als een Sneeuwklokje
even maar.


Dit gedicht werd ingezonden door Hugo