Eens de trots van ons land
De koning van zwaar labeur
Nu sta je stil te dromen
Naast het hek van je hoeve,

Van dat stoere verleden
Toen je krachten bruisten
En je brute bonkige energie
De landman tevreden stemde.

Nu nog slechts wat weemoed
In je donkere paardenogen
Mijmerend over de goede tijd
Toen je noest de akkers ploegde.

En genietend van wat saaie rust
Soms je stramme benen heffend
Hunkerend naar een tijdloos leven
Waarnaar ook ik word gedreven.

Dit gedicht werd ingezonden door Thieu Vanhees