Weet je nog die dag, die week, die maand bijna…

… dat we weer op een terrasje konden gaan zitten, aanvankelijk met maximum vier samen en de tafeltjes ver genoeg van mekaar geschoven, want tussenschotten mochten niet gezet worden.

Weet je nog dat het op die dag, in die week, in die de maand…

…meer dan normaal slecht weer was, kil en regenachtig, hoewel we toch al in volle zomer leefden.

Het belette niet dat op gelijk welk moment van de dag alle beschikbare plaatsen constant ingenomen werden, dan wanneer de voorheen voorziene ruimten constant uitgebreid werden, met goedkeuring van de gemeentebesturen, waarin al eens een oogje toegeknepen- of anders een gunsttarief bedisseld werd. Geen hoekje op de diverse pleinen bleef onbenut, de wandelaars moesten maar zien hoe ze doorheen de almaar nauwer wordende doorgangen konden geraken.

Na maanden en maanden van saaie lockdown wilden we weer ‘onder de mensen zijn’ en waar kan je dat beter dan bediend door de horeca.

Maar er was en er is ook meer…

Terrasjes mogen gelden als een soort zorginstelling, geschikt voor de behandeling van min of meer sleetse relaties. Door de jaren heen wordt er in koppels over het algemeen minder gepraat, minder gelachen, minder gedaan wat een band schept en onderhoudt. Het gebeurt vaak ongemerkt, maar dan ook nadrukkelijker als je maanden en maanden aan een stuk, dag en nacht op mekaars lip zit, omdat bijvoorbeeld gepensioneerden amper buiten mogen, kunnen of durven komen. Of als werkenden voor een tijdje hun job verliezen of gewoon in de eigen woonst en vaak gelijktijdig met de wederhelft aan de slag moeten.

Je zou zeggen dat zoiets de banden moet aanhalen, maar dat is niet immer zo. Want wat moet je mekaar op de duur nog zeggen? Met wat kun je nog lachen? Hoeveel goesting heb je nog om eens knus naast mekaar te gaan zitten, dan wanneer je, na een slopende dag, pas helemaal tot rust komt in de zetel aan de overkant, waar je ook een beter zicht hebt op het televisiescherm, dichterbij in elk geval, om de onderschriften makkelijker te lezen.

Maar dan, ineens, zijn er weer die terrasjes, in het centrum van de stad of van het dorp. Waar je toch eens samen iets gaat drinken, weer of geen weer. En naast mekaar plaatsneemt, omdat je dan niet je rug keert naar alles wat er op straat gebeurt. Dingen bijvoorbeeld die herinneringen oproepen aan je verleden, waarover je dan toch nog eens met mekaar gaat praten. Met vooral: voorbijgangers, over wie zoveel te zeggen valt. Over de kledij van de ene, de haartooi van de andere. Over die derde dan, die je nog moet kennen maar wiens naam je ontsnapt. Jullie beiden ontsnapt. Soms zijn er gevoelige thema’s aan de orde, of ook al eens grappige. Maar in beide (en andere gevallen) legt de ene al eens de hand op die van de andere, of op de schouder. Aanrakingen opnieuw, lang geleden…

De terrasjes dus als terrein waarop wederzijdse en traag gegroeide onverschilligheid ineens niet meer aan de orde is. Het lijkt op ‘boekskestherapie’, maar het werkt!

Lang leve de terrasjes dus…