Ik sta hier in mijn nachtjapon
te kijken naar de late avondzon.
Haar laatste gloed aan de einder
straalt rust uit na een warme dag.

Nu mag de nacht gaan komen,
geen nachtmerries maar dromen.
De mens is en blijft een naïef ding
in een wereld vol van verandering.

Word ik gespaard van calamiteiten,
bestudeer ik alle eventualiteiten,
en beleef zo mijn levensdagen in angst,
OF leef ik onbevreesd voor wat zal zijn ?

Het wordt stilaan koud zo in mijn ponnetje,
zo zonder de warme stralen van het zonnetje.
Het laatste schemerduister wordt nu zwart,
de deur valt toe, morgen weer een nieuwe dag.

ZON,  zonnetje, ZON

Dit gedicht werd geschreven door rdckx